Αφού κλαφτήκαμε όσο χρειαζόταν στους τροικανούς, για να σωθεί ο 13ος και 14ος μισθός, κι αφού κλάψουν για τον κατώτατο μισθό όσο χρειάζεται, για να κερδίσουν κανέναν πόντο στις δημοσκοπήσεις, οι πολιτικοί αρχηγοί, μπορεί η χώρα να γυρίσει στο business as usual. Κάθε υπουργός θα συνεχίζει να συζητά με τις συντεχνίες για το πώς θα προστατεύσει τα προνόμιά τους η απελευθέρωση των επαγγελμάτων θα συνεχίσει θα γίνεται αλά Ρέππα, Λοβέρδο και Βορίδη οι κρυφές επιβαρύνσεις (και η συνακόλουθη γραφειοκρατία) της επιχειρηματικότητας θα επιβιώσει κ.ο.κ. Έτσι, έπειτα από λίγο καιρό, πάλι θα αναρωτιόμαστε: με υψηλούς κατώτατους μισθούς τα βάζουμε, με χαμηλούς κατώτατους μισθούς τα βγάζουμε, τι έχουν τα έρμα και δεν επενδύουν; Η μεγαλύτερη αποτυχία του πολιτικού μας συστήματος είναι ότι αρνείται πεισματικά να αλλάξει. Όλοι οι άνθρωποι κατά καιρούς αποτυγχάνουν, αλλά, για να είναι καταστροφική η αποτυχία, πρέπει να πειστείς...
ότι δεν φταις εσύ που στραβά αρμενίζεις. Φταίει ο γιαλός (του Μνημονίου, της παγκόσμιας κρίσης, του καπιταλισμού κ.λπ.) που είναι στραβός. Όπως έλεγε και ο συγγραφέας Άντον Ντ' Άντζελο, «η μόνη αληθινή αποτυχία στη ζωή είναι αυτή που δεν έγινε μάθημα» .
(Κεφάλαιο)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top