(του Λάμπρου Καλαρρύτη)
Η εμμονή του Γιώργου Παπανδρέου σε συναίνεση από την αξιωματική αντιπολίτευση προκειμένου να εφαρμόσουν από κοινού το Μνημόνιο, δεν έχει ανάλογο πολιτικό προηγούμενο. Μία κυβέρνηση, η οποία διαθέτει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και υπερασπίζεται μια πολιτική με την οποία η αντιπολίτευση, καλώς ή κακώς, διαφωνεί, επιμένει να την υλοποιήσουν πάση θυσία μαζί. Αυτό βάζει σε σκέψεις. Γιατί δεν το κάνει μόνη της; Εδώ και δυο τρεις μήνες το υπουργικό σχήμα έχει παραλύσει, οι στόχοι έχουν πέσει έξω, ανακοινώνεται Αρμαγεδδώνας νέων μέτρων και ο πρωθυπουργός, αντί να ασχολείται με το πώς θα μαζέψει την κυβέρνησή του, κυνηγά τον Σαμαρά να συναινέσει. Προφανώς κάτι «παίζεται». Ή, μάλλον, πολλά «παίζονται». Ας τα δούμε κι ας αρχίσουμε από τα «μικρά».
Η... ποντικοπαγίδα
Ας υποθέσουμε ότι ο Αντώνης Σαμαράς συναινεί στο Μνημόνιο 2. Τι γίνεται; Ακυρώνει μια στρατηγική η οποία φαίνεται να δικαιώνεται, διότι αποδεικνύεται ότι το Μνημόνιο όντως «δεν βγαίνει», η ΝΔ ταυτίζεται με το ΠΑΣΟΚ και εξανεμίζεται η δυναμική προβαδίσματος που έχει αρχίσει να αποκτά. Άρα, η συναίνεση βολεύει το ΠΑΣΟΚ, διότι και τα δύο μεγάλα κόμματα μπαίνουν στο μνημονιακό «κάδρο», οι αντιδρώντες στο Μνημόνιο βεβαιώνονται ότι «όλοι ίδιοι είναι» και το διαφοροποιητικό πλεονέκτημα της ΝΔ χάνεται. Το επόμενο πιθανό βήμα είναι ο πρωθυπουργός να αιφνιδιάσει τη ΝΔ με εκλογές, διεκδικώντας επανεκλογή ως σταθερός εκφραστής του Μνημονίου, αντί της εμφανιζόμενης ως αμφιταλαντευόμενης ΝΔ.
Συναινέστε, ψηφίστε...τελειώσατε (πολιτικά)
Μία επιπλέον συνέπεια ενδεχόμενης συναίνεσης είναι ότι όσοι από το εκλογικό σώμα θεωρούν λανθασμένη επιλογή το Μνημόνιο θα μείνουν χωρίς πολιτική έκφραση με προοπτική εξουσίας. Οι δανειστές επιδιώκουν την ομογενοποίη ση του πολιτικού συστήματος με άξονα το Μνημόνιο, ούτως ώστε να δοθεί μήνυμα στην κοινωνία ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Πρόκειται για επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου, με στόχο την καταστολή της προσδοκίας για διαφορετική πολιτική. Μπορεί να φανταστεί κανείς την απογοήτευση και το αδιέξοδο της κοινής γνώμης, σε περίπτωση... που και τα δύο κόμματα εξουσίας ταυτιστούν με μία πολιτική την οποία η ίδια απορρίπτει. Εφόσον η κυβέρνηση είναι βέβαιη ότι η πολιτική της είναι η ορθή για τη χώρα, ας την εφαρμόσει, ώστε να δικαιωθεί και να διαψεύσει τη ΝΔ. Δεν την εμποδίζει ο Σαμαράς να υλοποιήσει το Μνημόνιο. Αν το ΠΑΣΟΚ σώσει την Ελλάδα, θα επιβραβευτεί πολιτικά και εκλογικά. Αν όμως έχει λάθος και το Μνημόνιο αποτύχει, θα συμπαρασύρει στην πολιτική άβυσσο τη ΝΔ, σε περίπτωση που η τελευταία συναινέσει.
Ομολογία μπλόφας
Το εκπληκτικό είναι ότι, ενώ μέχρι και την έναρξη του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών η κυβέρνηση είχε συνδέσει την καταβολή της πέμπτης δόσης με τη συναίνεση της ΝΔ, μετά το πέρας της συνάντησης και την επιμονή Σαμαρά σε άρνηση, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είπε στους δημοσιογράφους ότι δεν παίζει ρόλο η συναίνεση για την πέμπτη δόση, σημασία έχει να εφαρμοστεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα! Προφανώς του ξέφυγε, διότι δεν δικαιολογείται τόσο κυνική ομολογία μπλόφας. Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση είχε δημιουργήσει κλίμα άμεσης καταστροφής, αν δεν πει το «ναι» ο Σαμαράς, και μόλις είπε το «όχι», ο υπουργός Οικονομικών λέει ότι δεν τρέχει τίποτα! Αν αυτό δεν είναι παραδοχή προσπάθειας πολιτικού εκβιασμού και κατατρομοκράτησης της κοινής γνώμης, τι είναι;
Η πραγματική ανησυχία κυβέρνησης και τρόικας
Υπάρχει, όμως, κάτι πιο βαθύ που φαίνεται να ανησυχεί την τρόικα και την κυβέρνηση και το οποίο από μόνο του δικαιολογεί την εγχώρια και ξένη εμμονή να συναινέσει η ΝΔ: Το κενό νομιμοποίησης το οποίο υπάρχει στη δανειακή σύμβαση για τα 110 δις ευρώ, η οποία, καίτοι προβλέπει σαφώς παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε πλείστους τομείς (!), ψηφίστηκε με απλή πλειοψηφία από τη Βουλή. Μήπως οι δανειστές ανησυχούν ότι, αν αλλάξει η κυβέρνηση, θα αμφισβητηθεί η ισχύς της σύμβασης και θα χάσουν τα όσα πρωτοφανή έχουν κατοχυρώσει; Μήπως η κυβέρνηση ανησυχεί ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα αναζητηθούν ευθύνες για αυτούς που υπέγραψαν και δέσμευσαν παρανόμως τη χώρα; Και λέμε «παρανόμως», διότι αυτή είναι η άποψη πανεπιστημιακών. Μήπως η συναίνεση στο Μνημόνιο 2 επιζητείται για να «νομιμοποιηθεί» αναδρομικά με τις ψήφους και της αξιωματικής αντιπολίτευσης το Μνημόνιο 1; Εξάλλου, αν συμφωνήσει η ΝΔ, ποιος μπορεί να αναζητήσει τυχόν ευθύνες στο μέλλον; Όχι πάντως μια ΝΔ που θα έχει συναινέσει. Ας δούμε ποια είναι η άποψη πανεπιστημιακών, η οποία μπορεί να φωτίσει το μυστήριο της συναίνεσης.
Στον αέρα λόγω αντισυνταγματικότητας
«Στην περίπτωση κατά την οποία η κύρωση διεθνούς σύμβασης πρέπει να γίνει κατά το άρθρο 28, παρ. 3 του Συντάγματος, με την αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, είναι πρόδηλο το καθήκον του Προέδρου της Δημοκρατίας να αναπέμψει στη Βουλή τις διατάξεις οι οποίες, ενώ είναι το προϊόν του διεθνούς καταναγκασμού της χώρας, ψηφίστηκαν απατηλώς ως απλό σχέδιο νόμου με την απλή κυβερνητική πλειοψηφία των παρόντων και όχι με την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία των 3/5...». Πρόκειται για «αντισυνταγματικώς και συνακόλουθα ακύρως ψηφισμένο σχέδιο νόμου...».
Τάδε έφη Κώστας Μπέης, ομότιμος καθηγητής της Πολιτικής Δικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αν ο κ. Μπέης έχει δίκιο, η ανησυχία κυβέρνησης και δανειστών είναι κατανοητή.
Ας δούμε και την άποψη του Γιώργου Κασιμάτη, καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας με μία... υπογραφή
«Ο όρος γενικής παραίτησης από τα δικαιώματα (ασυλία) εθνικής κυριαρχίας, και μάλιστα αμετάκλητα και άνευ όρων, είναι πρωτοφανής... Δεν έχω βρει ούτε μου έχει υποδείξει κανείς άλλη διεθνή σύμβαση στην οποία να έχει μπει τέτοιος όρος. Ούτε στις διομολογήσεις. Αυτή η υποδούλωση δεν έχει γίνει ποτέ...».
Παραίτηση από εθνική κυριαρχία με απλή πλειοψηφία της Βουλής; Ούτε καν! Η Βουλή δεν ψήφισε ποτέ τη δανειακή σύμβαση, μόνο το Μνημόνιο. Τη σύμβαση υπέγραψε μόνος του ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος, αφού ψηφίστηκε το Μνημόνιο, προώθησε τροποποιημένη προς ψήφιση τη σχετική διάταξη, η οποία, ενώ αρχικά προέβλεπε κύρωση της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή, στη νέα της μορφή αντικαταστάθηκε η λέξη «κύρωση» από τη λέξη «συζήτηση»!
...και της δημόσιας περιουσίας επίσης...
Σχετικά με την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας, ο κ. Κασιμάτης λέει τα εξής: «Δεσμεύεται ολόκληρη η δημόσια περιουσία. Είτε αυτή είναι κινητή είτε ακίνητη είτε είναι αξιόγραφα είτε είναι χρήμα είτε είναι ορυκτός πλούτος είτε είναι υποθαλάσσιος πλούτος είτε –αν το συνδέσουμε με τις ασυλίες– είναι η Ολυμπία, οι Δελφοί, η Ακρόπολη, η Κνωσός, για εκμετάλλευση εννοώ... Είναι δεσμευμένα, διότι υπάρχει πρόβλεψη να μην δοθεί σε κανέναν άλλο, ως προς το σύνολο της περιουσίας, οτιδήποτε. Έχουν (οι δανειστές) την άμεση προτεραιότητα».
«Στέρηση ιδιοκτησίας!»
Και προσθέτει τα εξής διαφωτιστικά: «Όσον αφορά στην τρίτη κατηγορία παραβιάσεων, τις περικοπές, τους φόρους κ.λπ., που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο και τα επικαιροποιημένα Μνημόνια... είναι αντισυνταγματικές... Συνιστούν στέρηση της ιδιοκτησίας και όχι περιορισμό της ιδιοκτησίας. Τον περιορισμό της ιδιοκτησίας μπορούσε να τον κάνει ο νόμος, για το κοινό συμφέρον, στέρηση ιδιοκτησίας δεν μπορεί... Επίσης, είναι αντισυνταγματικές, διότι αντίκεινται στις εγγυήσεις των αντίστοιχων κοινωνικών δικαιωμάτων. Του μισθού εργασίας και της κοινωνικής ασφάλισης. Αυτές τις δια τάξεις, που είναι όμοιες σε όλα τα σύγχρονα συντάγματα της Ευρώπης, εφάρμοσε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Λετονίας, της Ρουμανίας και το Ανώτατο Δικαστήριο της Αργεντινής και κήρυξε τα μέτρα αντισυνταγματικά».
Συμπέρασμα: Έχουν λόγο να ανησυχούν
Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για τη νομιμότητα και την εγκυρότητα των όσων έχει υπογράψει και εφαρμόσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο του Μνημονίου. Έτσι εξηγείται η επιμονή της να εξασφαλίσει τη συναίνεση της ΝΔ, προκειμένου, μέσω της έγκρισης του Μνημονίου 2 με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή, να νομιμοποιηθεί αναδρομικά και το πρώτο. Ή, τουλάχιστον, μέσω της έγγραφης συμφωνίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως ζητεί η τρόικα, να επιτευχθεί, με τον τρόπο αυτό, η νομιμοποίηση όλου αυτού του πλαισίου, το οποίο νομικά και πολιτικά βρίσκεται στον αέρα και πιθανόν εγείρει ζήτημα ευθυνών για τον τρόπο με τον οποίο μεθοδεύτηκαν η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, η υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και η ανάληψη δεσμεύσεων βάσει των οποίων η χώρα καθίσταται «100% δέσμια από πλευράς εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής» (Κασιμάτης). 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 02/06/2011)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top