Οσο η ελπίδα ανθίζει στο στήθος...


Οσο η ελπίδα ανθίζει στο στήθος...


Προβληματίστηκα αρκετά για το τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει αυτή η τελευταία, για τη χρονιά που φεύγει, γραπτή μας επικοινωνία.
Είθισται τα άρθρα των ημερών να γεμίζουν με ευχολόγια, διατυπώσεις ελπίδων και προσδοκιών. Άραγε οι συνθήκες που επικρατούν μας επιτρέπουν κάτι τέτοιο;
Η απάντηση δίνεται αυτομάτως, όταν η ματιά αφήνεται και κοιτάζει τον ουρανό, τις χιονισμένες κορφές, τα παιδιά που παίζουν στην πλατεία, τον καστανά που αναδεύει τη φουφού για να προσφέρει ζεστά κάστανα στην οικογένεια που έχει κοντοσταθεί μπροστά στον πάγκο του, το αυθόρμητο γέλιο της νεανικής παρέας που δεν χορταίνει τα χωρατά, την αγκαλιά του τυχαίου και γιορτινού ανταμώματος των παλιών φίλων σε πεζόδρομο της πόλης και τόσα άλλα που εξελίσσονται γύρω μας.
Ευτυχώς η ελπίδα συνεχίζει να υπάρχει στην καρδιά μας, γιατί κανείς δεν έχει τη δύναμη να μας την κλέψει. Είναι εκεί, φτερουγίζει και μας κυριεύει κάθε φορά που τα πάντα γύρω μας χορεύουν τον ανελέητο χορό της απελπισίας.
Άλλωστε, η ελπίδα είναι αυτή που κάνει την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή. Απαλύνει τον πόνο, σβήνει τα δάκρυα, γαληνεύει την ψυχή, υψώνεται ως τοίχος στην ηττοπάθεια και δεν επιτρέπει τη σύνθλιψη από τις προκλήσεις και τα εμπόδια. Όσο η ελπίδα ανθίζει στο στήθος μας, τίποτε δεν πρέπει να μας φοβίζει. «Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει μια αχτίδα του ήλιου στην ψυχή σου» γράφει ο Ντοστογιέφσκι. Με την ελπίδα ότι αυτή η αχτίδα θα θερμάνει τις ψυχές όλων μας, ώστε να εργαστούμε για τον τόπο μας όπως του αρμόζει, υποδεχόμαστε το 2017. 


Πηγή
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top