Φωτο- σαλάτα (Ανάρτα ο Κύριος)


Δεν μας ψεκάζουν. Μας φωτογραφίζουν. Και είναι αβλαβές.
Μετέχοντας σε μικρά ή μεγάλα γεγονότα, ακόμα και σε μη γεγονότα, μια, δύο, τρεις, τέσσερις φωτογραφικές μηχανές, ενσωματωμένες σε κινητά τηλέφωνα, απαθανατίζουν το τρέχον, και μαζί κι εσένα, είτε επί σκοπώ είτε από σπόντα. Διότι απλώς περνούσες, απλώς κοιτούσες, απλώς στάθηκες, απλώς σε φώναξαν, απλώς ήσουν στο φόντο πίσω από το ζευγάρι του μπιστρό ή της ακρογιαλιάς που φωτογραφίζεται, και ξαναφωτογραφίζεται. Αλλοτε, για να θυμάται τη στιγμή. Αλλοτε, δεν είναι η ανάγκη της αποκρυστάλλωσης των μορφών και των καταστάσεων στην ιστορία, ούτε η κατάθεση ενός ποσού από μπάιτς στην τράπεζα των μεταγενέστερων αναμνήσεων. Είναι ο ναρκισισμός: Μετά τη λήψη, πατάμε το πλήκτρο που μας εμφανίζει στο φτερό το αποτέλεσμα.
Ο φωτογράφος καμαρώνει για την επίδοση. Ο φωτογράφος, που είναι και φωτογραφιζόμενος, τσεκάρει εάν το τεχνητό σούφρωμα των χειλιών προσέδωσε γοητεία, τσαχπινιά, ερεθιστικότητα. Αραγε, πρόκειται για επίδειξη σεξουαλικής διαθεσιμότητας; Μπα, μάλλον για προσομοίωση με τα μοντέλα και τα λοιπά αισθητικά πρότυπα, που λανσάρουν προϊόντα μέσω των οποίων θα τους μοιάσουμε, συνεπώς σουφρώνουμε και το χείλος, ώστε η ομοιο-ποίηση να είναι πιο αυθεντική.
Ή είναι ο συναγωνισμός των αναρτήσεων: Φωτογραφίζω όσα βλέπω και όσα με περιέχουν και σπεύδω να πληροφορήσω την κοινότητα για τις συντεταγμένες μου, τις εν εξελίξει ή τις νωπές μου εμπειρίες. Και ανακατεύω τις λήψεις μου σε μια πελώρια έγχρωμη φωτο-σαλάτα από άλλες και άλλες και άλλες λήψεις. Σπέρνω πίσω μου μια απέραντη φωτο-στοιχία που απλώνεται μέχρι τις πρώτες ώρες της γέννησής μου, και ενώνεται με τις ατέλειωτες φωτογραφίες που μου τραβούσαν οι ενθουσιασμένοι μου γονείς με τις νεοαποκτηθείσες τους ψηφιακές των εκατόν πενήντα ευρώ.
Είναι μια χρησιμάχρηστη περιουσία από χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες άυλες, πλέον, εικόνες, που αποθηκεύονται σε αρχεία επί αρχείων, άλλοτε με μια τάξη, αλλά η πληθώρα του περιεχομένου αναιρεί το νόημα της ταξινόμησης, άλλοτε ατάκτως, έτσι που η αναδίφηση στα μητρώα παράγει ένα χάος από Εμένα σε μια πανσπερμία από εκδοχές. Δεν θα σας λείψω, μετά την εκδημία μου. Θα με βλέπετε μπροστά σας συνεχώς, παρεκτός εάν αλλάξτε υπολογιστές και δίσκους. Τουλάχιστον, ας φυλάξετε τον σκληρό μου δίσκο σε ένα αξιοπρεπές δοχείο, όπως κάνουν πολλοί με την τέφρα των τεθνεώτων.
Φωτογραφίζουμε και μας φωτογραφίζουμε. Με τη συναίνεσή μας ή ακούσια, μετέχουμε και ξαναμετέχουμε σε πόζες, σε δρόμους, πάρτι, εγκαίνια, ιβέντ και πριβέντ, δρώμενα, πρεμιέρες, μπαζάρ, παρουσιάσεις, άερα και κάερα, αλλά πέρα από τη σημασία της στιγμής, αν η στιγμή έχει σημασία, δεν μένει τίποτε πίσω. Θα βρισκόμαστε εν αγνοία μας σε ψηφιακά άλμπουμ φίλων και γνωστών, τα οποία εκείνοι μόνο από σύμπτωση θα ξεφυλλίσουν κάποτε.
Αραγε, στο κάποτε εκείνο, το ξεφύλλισμα θα έχει τη συγκινητική, σχεδόν ευλαβική αίσθηση που προκαλεί η μελέτη των παλιών, λίγων, συχνά μικρών ασπρόμαυρων φωτογραφιών των άλλων εποχών;
Αραγε, στο κάποτε εκείνο, θα είναι ορατή η πολεοδομική μεταμόρφωση, η διαφοροποίηση των βιοτικών συνθηκών, η μετάλλαξη της κουλτούρας, της αισθητικής, των κουρεμάτων, των ενδυμάτων, των αισθημάτων, των ηθών; Οι μέρες μας τα έχουν κάνει όλα. Υπάρχουν κι άλλα «όλα» που δεν είδαμε;
Και μένεις εσύ, ο δημοσιογράφος, σε έναν κόσμο γεμάτο φωτογράφους, που φωτογραφίζουν τα γεγονότα, κυρίως όμως τους εαυτούς τους στα γεγονότα, και αναρτούν το υλικό στα δίκτυα, και βλέπεις ότι δεν είσαι παρά μια ακόμα κάμερα ανάμεσα στις κάμερες, και συνειδητοποιείς ότι κάνεις κάτι μάταιο, και ότι άλλη πρέπει να είναι η δουλειά σου, όχι η χθεσινή, όχι δηλαδή μια απόσταση από τον κόσμο, ούτε η σημερινή, μια τετριμμένη κάλυψη με προβλέψιμη ωραιολογία, αλλά η αυριανή. Την οποία καλό είναι να βιαστείς να ανακαλύψεις: Καλείσαι να βρίσκεις όλο και περισσότερους λόγους για να επανα-ανακαλυφθεί η αξία του επαγγέλματος, με πλούτο, πληρότητα, εξυπνάδα, σπιρτάδα, εγκυρότητα, πρωτοτυπία, να κάνεις τον κόσμο να γουστάρει να σε ξεφυλλίσει, όχι μόνο για να «ενημερωθεί», αλλά και για να ιντριγκαριστεί, να τσιμπήσει από το αγκίστρι του ύφους σου, και να σε ακολουθεί, ωραία και εθελούσια υπνωτισμένος.


Κωνσταντίνος Μάγνης

Πηγή
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top