Η Μαρίνα Ριζογιάννη γράφει...

 


Και επί γης ειρήνη…


Ωραία τα έχουμε καταφέρει ως σύγχρονος κόσμος. Εγκλωβιστήκαμε στα δίχτυα της ανελευθερίας που οι ίδιοι απλώσαμε παγκοσμίως και μάλιστα με αριστοτεχνικό τρόπο.
Εργαστήκαμε για την πρόοδο, την εξέλιξη, την απόλυτη ελευθερία ξεχνώντας όμως τους βασικούς κανόνες (κοινωνικούς, ηθικούς, επιστημονικούς), οι οποίοι θα διασφάλιζαν την απόλαυση όλης αυτής της εξέλιξης. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί όταν το απολεσθέν αγαθό είναι η ειρήνη.
Ημέρες γιορτής, και τη θέση της χαράς, των δώρων, της ανεξαρτησίας, του σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή, της αγκαλιάς και του φιλιού έχουν πάρει τα δάκρυα, οι απώλειες αθώων ανθρώπων, ο φόβος, η καχυποψία, η ανασφάλεια και κυρίως η σύγχρονη σκλαβιά, η οποία επιβάλλεται από την τρομοκρατία και τα ανεξέλεγκτα χτυπήματά της.
Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, αντί για ύμνους ειρήνης και αγάπης ακούστηκαν οι σειρήνες του θανάτου σε Άγκυρα, Bερολίνο και Zυρίχη. Καμία εξέλιξη, καμία πρόοδος δεν μπόρεσε να προστατέψει τα αθώα θύματα. Οι εφιαλτικές σκηνές, το κλάμα και ο πόνος έχουν σκιάσει όλο τον κόσμο. Πού είναι οι παγκόσμιες δυνάμεις που μπορούν να «ελέγξουν» όλο τον πλανήτη; Πού είναι οι πλανητάρχες, να προστατέψουν το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας της ανθρώπινης ύπαρξης και να πράξουν έτσι ώστε να σιγήσουν τα όπλα του σύγχρονου πολέμου; Πού είναι οι παγκόσμιοι οργανισμοί, να σβήσουν από τα μάτια των παιδιών τα δάκρυα και να υλοποιήσουν την ευχή που κάνουν μέσα από τις ζωγραφιές τους για παγκόσμια ειρήνη;
Δεν είναι λίγο ειρωνικό να ζούμε στην εποχή κατά την οποία έχουν αναπτυχθεί τα μεγαλύτερα ανθρωπιστικά κινήματα και η έλλειψη ανθρωπισμού να είναι περισσότερο από ποτέ κραυγαλέα στον πλανήτη μας; Μήπως τελικά αυτή η αγάπη, την οποία ευαγγελίζονται για τον άνθρωπο, στερείται αληθινής βάσης;
Τα καθημερινά συμβάντα αποδεικνύουν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο μεγάλος χαμένος του σύμπαντος. Το θύμα ενός σκοτεινού πέπλου που σκιάζει τα πάντα και το οποίο είναι καθαρά ανθρώπινο δημιούργημα.
Το ζητούμενο σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν, είναι και παραμένει η ανθρωπιστική παιδεία, η οποία διαποτισμένη από τα ιδεώδη του κλασικού ανθρωπισμού μπορεί να επιβάλει την ειρήνη στον σύγχρονο κόσμο.
Αυτή είναι που μπορεί να υπηρετήσει το όραμα για την παγκόσμια ειρήνη. Σε αντίθετη περίπτωση, το όραμα αυτό θα μείνει ενδόμυχος ανικανοποίητος πόθος και περιεχόμενο μιας ανεκπλήρωτης ευχής που τις ημέρες αυτές ακούγεται σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης.
Ο Ηρόδοτος έλεγε: «Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος, ώστε να προτιμά τον πόλεμο απ' την ειρήνη». Στα χέρια, λοιπόν, του ανθρώπου απομένει το να αποδείξει το επίπεδο της εξυπνάδας ή της ανοησίας που ο ίδιος διαθέτει.
Εν κατακλείδι, ευχόμαστε το «επί γης ειρήνη» κι ας αποτελέσουν αυτές οι γιορτές της χαράς αφετηρία για την ουσιαστική και πολυμέτωπη μάχη για την παγκόσμια ελευθερία.


Πηγή
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top