Του Γιώργου Παυλόπουλου

Πολύ σημαντικές είναι, αναμφίβολα, οι αυριανές αναμετρήσεις στην Ιταλία και την Αυστρία. Το ίδιο και οι βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου στην Ολλανδία. Δεν χωράει απολύτως καμία αμφιβολία, όμως, ότι το μέλλον της Ευρώπης και των θεσμών της, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, θα κριθεί στη Γαλλία. Τη χώρα όπου γεννήθηκε ο Διαφωτισμός και η Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη χώρα που έγινε η «κεντρική σκηνή» των δύο μεγάλων παγκόσμιων πολέμων του 20ού αιώνα. Τη χώρα του «Μάη του '68». Τη χώρα η οποία εξακολουθεί να διαθέτει και να συντηρεί ένα σύστημα κοινωνικών παροχών που είναι από τα πιο γενναιόδωρα όχι μόνο στη Γηραιά Ήπειρο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά και μια χώρα η οποία, ταυτόχρονα, βλέπει τον αριθμό των ανέργων να αυξάνεται επικίνδυνα, τις επιχειρήσεις της να είναι ολοένα λιγότερο ανταγωνιστικές και την πολιτική της επιρροή στην Ευρώπη να συρρικνώνεται διαρκώς.

Με άλλα λόγια, η Γαλλία εκδηλώνει σήμερα όλα τα συμπτώματα μιας βαθιάς κρίσης, η οποία αποτελεί βόμβα μεγατόνων στα θεμέλιά της. Γι' αυτό ακριβώς, η έκβαση των προεδρικών εκλογών της άνοιξης -στις 23 Απριλίου και τις 7 Μαΐου- θα ισοδυναμεί με την κατεύθυνση την οποία επιλέγουν να δώσουν στο «καράβι» τόσο οι πολίτες όσο και η ελίτ της. Αν μάλιστα πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, τότε η πυξίδα θα δείξει είτε προς τη Σκύλλα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της κατεδάφισης μεγάλου τμήματος της «Βαστίλης» του κράτους-πρόνοιας, είτε προς τη Χάρυβδη της Ακροδεξιάς και της κατά μέτωπο σύγκρουσης με το διευθυντήριο της Ε.Ε. και το Βερολίνο.

Η αλήθεια είναι πως η απρόσμενα άνετη επικράτηση του πρώην πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν στις εσωκομματικές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων, αφού κυριολεκτικά «σάρωσε» αρχικά τον ανεπιθύμητο και αντιπαθή Νικολά Σαρκοζί και στη συνέχεια τον... άχρωμο και άοσμο Αλέν Ζιπέ, ήταν μια εξέλιξη που ανακάτεψε την τράπουλα και έδωσε νέο ενδιαφέρον στις πολιτικές εξελίξεις. Καθώς δε ο χώρος των Σοσιαλιστών και της Αριστεράς εμφανίζεται κατακερματισμένος (και πιθανότατα θα παραμείνει, παρά την ύστατη έκκληση του Φρ. Ολάντ την ώρα που αποχωρεί ταπεινωμένος...), δεν είναι λίγοι εκείνοι που προεξοφλούν τον θρίαμβο του Φιγιόν έναντι της Μαρίν Λεπέν στον δεύτερο γύρο (κάνουν λόγο ακόμη και για διαφορά της τάξης του 65%-35%), καθώς θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι αυτό θα είναι το τελικό ζευγάρι των μονομάχων.

Μάλιστα, αρκετά ευρωπαϊκά ΜΜΕ εκφράζουν ήδη ανοιχτά την προτίμησή τους στον Φιγιόν, έχοντας προφανώς τρομοκρατηθεί από το σενάριο «Τραμποποίησης» της Γαλλίας, ενώ ορισμένα έφτασαν ακόμη και στα όρια του πανηγυρισμού για την υποψηφιότητά του. «Φιγιόν, η συντηρητική επανάσταση», τιτλοφορούνταν η γαλλική le Monde στο φύλλο της περασμένης Τρίτης. «Ο συντηρητικός επαναστάτης» ήταν ο τίτλος του κεντρικού σχολίου της γερμανικής Frankfurter Allgemeine Zeitung την ίδια ημέρα. «Η Γαλλία φλερτάρει με έναν επαναστάτη της ελεύθερης αγοράς», έγραφε και η αμερικανική Wall Street Journal.

Η επιδίωξή τους, όπως άλλωστε και των κέντρων εξουσίας που εκφράζουν, είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Έχοντας διαπιστώσει, ειδικά μετά τις τελευταίες αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ότι τίποτα δεν είναι ικανό να σταματήσει το -κατά κύριο λόγο (ακρο)δεξιό- «αντισυστημικό ρεύμα» που σαρώνει απ' άκρου εις άκρον την υφήλιο, θέλουν να προσδώσουν στον Φιγιόν χαρακτηριστικά που να ταριάζουν με το συγκεκριμένο προφίλ. Και με τον τρόπο αυτό, να πετύχουν με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Αφενός, να κόψουν τον δρόμο που οδηγεί στο Μέγαρο των Ηλυσίων για τη Λεπέν, η οποία είχε μέχρι σήμερα καταφέρει να καπηλευτεί τον τίτλο του «αντισυστημικού». Και αφετέρου, να απαλλαγούν μια και καλή από το βαρίδι του γαλλικού κοινωνικού κράτους, των γενναιόδωρων παροχών, του δημόσιου συστήματος υγείας, της προστασίας της σταθερής εργασίας και άλλων παρόμοιων στοιχείων τα οποία θεωρούν κληρονομιά μιας άλλης εποχής, την οποία θέλουν να ξεχάσουν. Ακόμη και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απένειμε τα εύσημα στον Φιγιόν -εκτιμώντας, εκτός των άλλων, ότι μαζί του δεν θα απειληθεί η γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη.

Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι πίσω από τους πηχιαίους τίτλους, οι ίδιες εφημερίδες και τα ίδια κέντρα εκφράζουν τις έντονες ανησυχίες τους για το κατά πόσο οι διακηρύξεις του Φιγιόν θα τον οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Εξάλλου, σε μια χώρα με τόσα εκατομμύρια δημόσιων υπαλλήλων, το να διακηρύσσει κανείς ότι θα μειώσει τον αριθμό τους κατά τουλάχιστον 500.000, να δηλώνει πιστός καθολικός και να εμφανίζεται ως θαυμαστής του αγγλοσαξονικού μοντέλου και της Θάτσερ, δεν συνιστά ακριβώς συνταγή εκλογικής νίκης...

«Ο εκλεκτός της Δεξιάς είναι μια επιλογή της παραδοσιακής Γαλλίας και της μπουρζουαζίας της. Δεν θα μπορέσει, όμως, να επικρατήσει εάν δεν απευθυνθεί και δεν πείσει τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, στις τάξεις των οποίων η περιφρόνηση και η οργή αποτελούν τους δύο κινητήρες που παράγουν ψήφους υπέρ της Ακροδεξιάς».
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top