Η ΚΡΙΣΗ μάς χώρισε σε διάφορα στρατόπεδα. Δεν είναι της παρούσης. Της παρούσης, λόγω της αυριανής ημέρας των Χριστουγέννων, είναι να θυμίσουμε το στρατόπεδο που μας ένωσε: Ήταν αυτό της αλληλεγγύης απέναντι στους ασθενέστερους και της κατανόησης της δεινής θέσης των πολιτών που εκτέθηκαν, λόγω της κρίσης, σε αδυναμία κάλυψης και των στοιχειωδέστερων αναγκών. 

ΔΕΝ ήταν μόνο ζήτημα ανθρωπιστικής προτεραιότητας και ηθικής σημασίας, αλλά και θέμα κοινωνικής σκοπιμότητας: Η περαιτέρω βύθιση των αδυνάτων στην ανέχεια και τη δυσκολία, θα υπονόμευε την κοινωνική συνοχή με διάλυση. Ο στριμωγμένος αποκτά το δικαίωμα της κατάλυσης νόμων και κανόνων προκειμένου να επιβιώσει, ενώ σε ένα τέτοιο περιβάλλον αρχίζει να υποχωρεί η γενικότερη διάθεση σεβασμού των όρων της συνύπαρξης και των αυτοματισμών που σε συνθήκες ομαλότητας θεωρούνται αυτονόητοι. 

ΗΤΑΝ ΕΥΧΗΣ έργον ότι στις δραματικές αυτές περιστάσεις, και μάλιστα από το περίσσευμα, βρέθηκαν οι φορείς και τα πρόσωπα, οι καθοδηγητές και οι «στρατιώτες», οι δομές και οι θεσμικές πλατφόρμες, η διάρθρωση συντεταγμένης πολιτικής στο επίπεδο μιας ήδη λαβωμένης Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως βέβαια ξεδιπλώθηκε μια μεγαλειώδης εκστρατεία από την Εκκλησία και το ήδη διαμορφωμένο, ιστορικό εθελοντικό κίνημα. 

ΑΝΑΛΗΦΘΗΚΑΝ πρωτοβουλίες με τη μορφή εράνων, συγκέντρωσης εφοδίων, συσσιτίων, ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, φροντιστηρίων για παιδιά ασθενών οικογενειών, και βέβαια υποστήριξης μεταναστών που ήρθαν κατά κύμα- τα στη χώρα. Συμπολίτες μας διέθεσαν τον οβολό τους και τον χρόνο τους, ενίοτε παραμερίζοντας τις οικογένειες και τις δουλειές τους, και στην κυριολεξία έσωσαν και προστάτευσαν κόσμο. Και μαζί, την κοινωνία μας από τη διάλυση και τη συνείδησή μας από τη τύψη. 

ΔΕΝ φθάσαμε να λέμε πως δεν έμεινε κανείς πεινασμένος ή παγωμένος. Ξέρουμε όμως ότι η ανθρωπιστική κρίση συγκρατήθηκε. Πάμε για το καλύτερο. Ας ελπίσουμε, επιτέλους, να το δώσει η κεντρική και η διεθνής πολιτική, όχι γιατί ο εθελοντισμός έφτασε στα όριά του, αλλά επειδή το πράγμα μάκρυνε εξαιρετικά πολύ. Ας μη νομίζουν οι εξουσίες ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να γίνεται ανεκτή επί πολύ. Οχι γι’ αυτούς που φροντίζουν, αλλά γι’ αυτούς που φροντίζονται.
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top