Μπορεί η πλειοδοσία εθνικισμού στην Τουρκία να γίνεται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Να είναι προϊόν εθνικιστικής δημαγωγίας των ηγετών της. Μπορεί πίσω από την αμφισβήτηση διεθνών συνθηκών να βρίσκεται η στόχευση για επέκταση στη Μοσούλη. Οπως και η αντιμετώπιση των κινδύνων από το Κουρδικό.

Μπορεί ακόμη οι απειλές και οι εκβιασμοί του Ερντογάν προς πάσα κατεύθυνση και την ΕΕ να είναι η επικοινωνιακή απάντηση της Αγκυρας στην τουρκική ανασφάλεια. Είναι δυνατόν όλα αυτά να συνδυάζονται. Μαζί και με άλλα. Από τις φαντασιώσεις για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο έως την ανύπαρκτη «τουρκική δημοκρατία της Κύπρου».

Δεν είναι δυνατόν, όμως, όλα αυτά να μην εκλαμβάνονται και να μην προσλαμβάνονται γι΄ αυτό το οποίο συνιστούν: προκλήσεις εναντίον του διεθνούς δικαίου και απόπειρες αποσταθεροποίησης στην περιοχή.

Η χώρα μας, βεβαίως, ως ευρωπαϊκή δύναμη ειρήνης και σταθερότητας, στέκεται απέναντι με αποφασιστικότητα. Ανησυχεί για την κλιμακούμενη προκλητικότητα, δεν διεκδικεί ό,τι δεν ανήκει στην ίδια, αλλά και ουδέν απολύτως παραχωρεί οπουδήποτε. Δεν απαντά στις προκλήσεις με προκλήσεις, αλλά με το λακωνικό «μολών λαβέ».

Ισως από μερικούς να διαφεύγει ότι οι απειλές εναντίον της χώρας μας στρέφονται συνολικά εναντίον της ίδιας της ΕΕ. Τα «18 νησιά» που διεκδικεί η Αγκυρα δεν είναι μόνο ελληνικά, αλλά και εντός των ευρωπαϊκών συνόρων. Ενδεχομένως, μάλιστα, να είναι κι αυτός ένας ακόμη λόγος που επανέρχεται αυτή την περίοδο το επεκτατικό τουρκικό αφήγημα. Γι΄ αυτό επιβάλλεται και μια ευρωπαϊκή απάντηση.
 
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top