Αλλά η μητέρα Βρισηίδα δεν είχε και πολλούς λόγους να ενθουσιαστεί με την εμπλοκή του μονάκριβου πλέον, μετά τον πρόωρο και σοκαριστικό θάνατο του πρωτότοκου Σπύρου, γιου της στην πολιτική. Την είχε βιώσει σκληρά αυτή την ιστορία, άλλωστε, στο πρόσωπο του συζύγου της Μίμη, που είχε φύγει από τη ζωή δέκα μήνες νωρίτερα. Πολιτική για τη γενιά εκείνη των ανθρώπων ήταν Διχασμοί και Αναθέματα, διώξεις, μίση, πάθη, συρράξεις. Και εξορίες. 

Ήδη, στο πρόσωπο του Κωστή η ζωή στην Πάτρα της δεκαετίας του ’70, κυλούσε στρωμένη: Ο Κωστής Στεφανόπουλος ήταν ένας εξαιρετικά επιτυχημένος επαγγελματίας και πολύ αφοσιωμένος στην εργασία, η οικογένεια ζούσε ήσυχα με συγγενείς και φίλους σε ακτίνα βολής, πολλοί από τους οποίους διαβιούσαν στα διαμερίσματα της πολυκατοικίας που είχε ανεγερθεί στα θεμέλια του πατρικού των Στεφανόπουλων, και στη γειτονική, η κοινωνική ζωή ήταν πλούσια, τα παιδιά πήγαιναν μια χαρά στο σχολείο, ήταν δικτυωμένα με φίλους. Και τώρα θα έπρεπε όλα να αλλάξουν. Να κοπεί το πράγμα στη μέση. Ο Κωστής, η Τζένη και τα παιδιά θα έκαναν μια νέα αρχή, πέφτοντας σε άλλου τύπου νερά, και αυτή η αρχή να αλλάξει τη ζωή όλων των άλλων. 

Αλλά οι αποφάσεις είχαν ληφθεί. Και το 1974 ο Κωστής κάνει μια μεταδημότευση που θα διαρκέσει ως το τέλος της ζωής του. Μισός βίος, στην Πάτρα. Ο άλλος μισός, στη Αθήνα. Το άθροισμα, μια διαδρομή με πολλές μεταπτώσεις. 

Με μια ιδιαίτερη χειρονομία της μοίρας, την οποία και ο ίδιος επηρέασε, με την προσωπική του πολιτεία που προσέχθηκε, εκτιμήθηκε και αξιοποιήθηκε από εκείνους που έπρεπε, τη στιγμή που χρειάστηκε, βρέθηκε στο ύπατο αξίωμα. Αν αυτό δεν είχε γίνει, δεν θα είχαν αποδειχθεί όλα μάταια: Ο Κωστής βρέθηκε ψηλά στο στερέωμα της πολιτικής, επέδρασε στην εποχή του, απασχόλησε, πολέμησε, γεύθηκε νίκες και ήττες μεγάλης κλίμακας, και άρα μεγάλης «ουσίας ζωής». Αν το φινάλε έδειχνε βυθισμένο, παροδικά όπως αποδείχθηκε, μέσα σε μια ήρεμη πικρία ή μια πικρή ηρεμία, αυτό δεν σήμαινε πως είχαν δικαιωθεί οι φόβοι της Βρισηίδας. Η σημερινή ταφή του Κωστή Στεφανόπουλου στο χώμα της γενέτειρας, σηματοδοτεί τον κύκλο του Κωστή όχι πλέον ως πολιτικού, αλλά ως προσώπου. Ξαναβρίσκει στο συμβολικό επίπεδο την αγαπημένη του σύντροφο Τζένη, που αποχωρίστηκε βίαια το 1988, όπως επίσης ξαναβρίσκει την αχαϊκή γη που τον γέννησε, τον μεγάλωσε, τον άνδρωσε. 

Σήμερα παραμερίζει ο Πρόεδρος, και στον υποτιθέμενο θόλο που απεικονίζει, σαν σινεμά τις διάφορες εκδοχές του εαυτού μας, σχηματίζεται το είδωλο του Κωστή ως συζύγου, ως πιστού φίλου αγαπημένων Πατρινών, του Κωστή ως μαχόμενου δικηγόρου, ως σπόρτσμαν, ως προσκόπου και μαθητή, του Κωστή ως πατέρα, να υψώνει το φρύδι και ένα πράγμα κατά βάση να συνιστά: «Μην ανοηταίνεις», που σημαίνει, μην κάνεις πράγματα ανόητα, να είσαι σοβαρός, αυστηρός με τον εαυτό σου, λιτός, σεμνός, πειθαρχημένος, να ξοδεύεις τον εαυτό σου μόνο στα μεγάλα. Και να αφήνεις πίσω σου τα ασήμαντα και μικρά. Και τότε σχηματίζεται το είδωλο του Κωστή που περικλείει όλα τις επιμέρους μορφές του, και τότε πλέον εκείνος αποχωρεί από τη σκηνή, πλήρης, βαθύς, γλυκύς και ωραίος.
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top