O καθηγητής και προέδρος της «Αττικό Μετρό Α.Ε.», Γιάννης Μυλόπουλος 

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, ζούμε μια διαρκή σύγκρουση μεταξύ του παλιού και ένοχου για τη σημερινή κατάσταση πολιτικού συστήματος, αφενός, και των υγιών πολιτικών δυνάμεων του τόπου, αφετέρου, που με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκουν την απαγκίστρωση από τη νεοφιλελεύθερη μέγκενη και την έξοδο της Ελλάδας από τον οικονομικό και κοινωνικό εφιάλτη.

Το παλιό πολιτικό σύστημα, οι πολιτικές δυνάμεις δηλαδή που εναλλάχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην κυβερνητική εξουσία στη χώρα μας, την οδήγησαν στο δημοσιονομικό αδιέξοδο και την οικονομική κρίση γιατί ευθυγραμμίστηκαν με τις διεθνείς δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, συμμετέχοντας στην επιδίωξη της πιο βίαιης αναδιανομής πλούτου που έχει συμβεί μέχρι σήμερα στον πλανήτη.

Αυτό που συνέβη όλα αυτά τα χρόνια της κυριαρχίας του παγκοσμιοποιημένου οικονομικού μοντέλου είναι ότι ο διαρκώς εντεινόμενος διεθνής ανταγωνισμός και η ανεξέλεγκτη λειτουργία των αγορών συνέβαλαν στην απώλεια του μέτρου, οδηγώντας σε υπερκατανάλωση και υπέρμετρο δανεισμό, πέραν των ορίων αντοχής των εθνικών οικονομιών των πλέον αδύναμων κρίκων της παγκόσμιας οικονομικής αλυσίδας.

Το ίχνος που αφήνει πίσω του σήμερα το επιθετικό οικονομικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που εφαρμόστηκε και συνεχίζει εν πολλοίς να εφαρμόζεται, είναι η συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια μιας νέας και ισχυρής οικονομικής ολιγαρχίας.

Το γεγονός ότι το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει φτωχοποιηθεί και κατέχει σήμερα μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου, τη στιγμή κατά την οποία το μόλις 1% του πληθυσμού συγκέντρωσε το 48% του πλούτου, με το 10% του πληθυσμού να έχει καταφέρει να ελέγξει το συντριπτικό ποσοστό του 87% του πλούτου της γης, τα λέει όλα για τις ανισότητες που παρήγαγε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας.

Για την Ελλάδα της λιτότητας και των μνημονίων, οι ανισότητες είναι ακόμη δυσμενέστερες, αφού το 1% του ελληνικού πληθυσμού κατέχει σήμερα το 56% του εθνικού πλούτου.

Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι το 2007, προ κρίσης δηλαδή, το ίδιο ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού κατείχε το 48% του πλούτου, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η ένταξη της χώρας σε καθεστώς λιτότητας και οικονομικής ομηρίας είχε ως αποτέλεσμα την εξαθλίωση των πολλών και την ενίσχυση του πλούτου των λίγων κατά 8 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες!

Για να το πούμε καθαρά, κάποιοι λίγοι κέρδισαν τα τελευταία χρόνια, όταν οι πολλοί ζούσαν σε πρωτοφανή λιτότητα και έχαναν τις δουλειές και τα σπίτια τους...

Αυτήν την οικονομική ολιγαρχία, η οποία απομύζησε τον πλούτο που προοριζόταν για την ευημερία των πολλών, είναι που υπερασπίζονται σήμερα οι πολιτικές δυνάμεις του παλιού και κακού παρελθόντος, έναντι του καίριου πλήγματος που αυτή η ολιγαρχία υπέστη από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Είναι η πρώτη φορά που τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα μπήκαν στο κάδρο της ενοχής για τα οικονομικά δεινά από τα οποία υποφέρει η χώρα και η πρώτη φορά που κλήθηκαν να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί.

Σήμερα η αξιωματική αντιπολίτευση, πλαισιωμένη από τις πολιτικές δυνάμεις τής κατ’ επίφαση σοσιαλδημοκρατίας που έχουν ασπαστεί τον επιθετικό οικονομικό φιλελευθερισμό, σε μια κορυφαία εκδήλωση διαπλοκής του πολιτικού συστήματος με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, υπερασπίζεται απροκάλυπτα την οικονομική ολιγαρχία και «δίνει τα ρέστα της» για να περισώσει ό,τι περισώζεται.

Κατηγορούν, υπονομεύουν, συκοφαντούν και επιτίθενται με όλους τους τρόπους στην κυβέρνηση Τσίπρα, της οποίας το... τέλος προφητεύουν κάθε δεύτερη εβδομάδα. Υποσχόμενοι σε όσους πλούτισαν σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος ότι θα τους επιστραφούν όσα η κυβέρνηση Τσίπρα τους υποχρέωσε να καταβάλουν, όταν... με το καλό επανέλθουν στην κυβέρνηση.

Ευρισκόμενοι σε σύγχυση και αμηχανία, όμως, εμφανίζουν πλήρη έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων. Κατηγορούν την κυβέρνηση της Αριστεράς ότι πράττει σήμερα εξ ανάγκης αυτό που εκείνοι έκαναν οικειοθελώς και αυτοκλήτως ως κυβερνήσεις.

Το παλιό πολιτικό σύστημα κατηγορεί στην ουσία τον ΣΥΡΙΖΑ ότι ιδιωτικοποιώντας, κατ’ εντολή βεβαίως των μνημονίων που οι νεοφιλελεύθεροι προκάλεσαν, έχασε το ηθικό πλεονέκτημα και έγινε... σαν κι αυτούς!

Σε μια επιδίωξη να εκθέσει την κυβέρνηση Τσίπρα στους ψηφοφόρους και να τη μετατρέψει από κατήγορο σε απολογούμενο. Αποδεχόμενοι όμως έτσι, χωρίς να το αντιλαμβάνονται και προφανώς λόγω πανικού, ακέραιη την ευθύνη για τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της χώρας και την οικονομική και κοινωνική καταστροφή της...

Το στρατηγικό αδιέξοδο της αντιπολίτευσης σήμερα είναι ταυτόχρονα το μεγάλο πλεονέκτημα της κυβέρνησης. Η οποία πρέπει να υποστηριχτεί στην κρίσιμη αυτή στιγμή που δίνει τον υπέρτατο αγώνα κατά της οικονομικής ολιγαρχίας που μας κληροδότησαν οι εγχώριες και διεθνείς δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού.

Οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις της χώρας και κυρίως οι μεμονωμένοι πολίτες που ανήκουν στον προοδευτικό χώρο οφείλουν σήμερα να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του πρωθυπουργού για δημοκρατική πανστρατιά απέναντι στις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού που έβαλαν στο χέρι την Ελλάδα.

Πρόκειται για την πιο κρίσιμη πολιτική μάχη που δόθηκε ποτέ. Τη μητέρα όλων των μαχών. Από την κατάληξή της θα εξαρτηθεί αν θα βγούμε όρθιοι από τη νεοφιλελεύθερη κρίση που μας έχει γονατίσει...

πηγή: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top