Ζακυνθινός Διονύσης



Για τους νεκρούς μας



Τότε δεν ήταν Παρασκευή, αλλά Τρίτη. Και πολλοί Πατρινοί, στις 28 Οκτωβρίου 1940, με το άγγελμα της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου, βγήκαν στους δρόμους, όχι μόνο από ενθουσιασμό, αλλά και για να χαιρετίσουν τα αεροπλάνα που γέμισαν τον ουρανό, και τα οποία πίστευαν ότι ήταν ελληνικά που απογειώθηκαν για να κατατροπώσουν τους Ιταλούς.
Μόνο που τα αεροπλάνα ήταν ιταλικά, τα οποία είχαν βαφτεί με ελληνικά διακριτικά για να παραπλανήσουν τον πληθυσμό. Και συγκεκριμένα, επρόκειτο για τα βομβαρδιστικά τύπου FIAT BR.20 CICOGNIA, της 116ης ομάδας των Πελαργών του 277ου σμήνους της ιταλικής αεροπορίας (277 Squadriglia, 116 Gruppo), υπό την αρχηγεία του σμηνάρχου Κάρλο Ρίνα, που σκόρπισαν τον θάνατο πλήττοντας την πόλη από μεγάλο ύψος, σε μια επίθεση που ξεκίνησε στις 9.45 το πρωί για να τελειώσει το μεσημέρι της ίδιας ημέρας.
Τα θύματα, άμαχοι πολίτες, ανήλθαν στα 193, τα οποία αποτελούντο από 125 άνδρες, 43 γυναίκες και 25 παιδιά.
Ειλικρινά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου τιμάται και στην Πάτρα με τον ίδιο, «κλισέ», τρόπο που τιμάται και στις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις.
Κάθε χρόνο, κι εδώ, διεξάγονται οι καθιερωμένες εορταστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε όλη την χώρα. Τουτέστιν, παρελάσεις, καταθέσεις στεφάνων, ενίοτε και καμιά διαδήλωση απέναντι από την εξέδρα των επισήμων. Πέραν τούτων ουδέν.
Μήπως, όμως, επειδή ακριβώς η Πάτρα είχε το θλιβερό προνόμιο να πληρώσει πρώτη το αιματηρό τίμημα του πολέμου, θα έπρεπε να είχε καθιερώσει αυτή την ημέρα ένα διαφορετικό πλαίσιο τιμητικών εκδηλώσεων;
Μήπως κάθε 28 Οκτωβρίου το πρώτο μέλημα μας, ως πόλη, θα έπρεπε να ήταν η απόδοση τιμής στους νεκρούς μας, για να διασφαλίσουμε, κατ' επέκταση, ως τοπική κοινωνία κι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορικής μας ταυτότητας και μνήμης;
Ενός λεπτού σιγή, προσκλητήριο των νεκρών του βομβαρδισμού και μερικά λευκά περιστέρια στον ουρανό, θα μπορούσαν να δώσουν τον απαραίτητο συμβολικό τόνο.
Βέβαια, θα πει ενδεχομένως κάποιος, «τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια», αλλά κάθε φορά που περνάω μπροστά από την Αγγλικανική Εκκλησία και αντικρίζω την επιγραφή που έχει τοποθετηθεί για να θυμίζει ότι εκεί έπεσαν οι πρώτες βόμβες των Ιταλών και πως απ' αυτές θρηνήσαμε τους πρώτους νεκρούς του πολέμου, συνειδητοποιώ πόσο μάς λείπουν και θα μάς λείψουν άνθρωποι σαν τον αείμνηστο αγωνιστή της Αριστεράς Πέτρο Κομματά, ο οποίος είχε κάνει σκοπό της ζωής του, μέσα από τον σύλλογο «Πέτρινα Χρόνια», τη διατήρηση της συλλογικής μας μνήμης, ώστε να θυμόμαστε και να μην ξεχνάμε. Όχι αυτά που μάς χωρίζουν, αλλά αυτά που μας ενώνουν.
 


 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top