ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΧΟΥΑΝ ΜΑΝΟΥΕΛ ΣΑΝΤΟΣ
Ενα Νόμπελ για να διασωθεί η ειρήνη στην Κολομβία


Του Γιώργου Παυλόπουλου

Ο πρόεδρος της Κολομβίας, Χουάν Μανουέλ Σάντος, συγκαταλεγόταν στα μεγάλα φαβορί για το φετινό Νόμπελ Ειρήνης, ειδικά μετά την υπογραφή της ιστορικής συμφωνίας με τον επικεφαλής των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων (FARC) -στις 26 Σεπτεμβρίου και υπό τα βλέμματα πολλών ξένων ηγετών- η οποία προέβλεπε τον τερματισμό του 52ετούς εμφυλίου.

Παρά δε το γεγονός ότι η απρόσμενη απόρριψη της συμφωνίας από τους Κολομβιανούς στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυρακής (με 50,22% έναντι 49,78% και συμμετοχή κάτω του 40%) έκανε ορισμένους να διαγράψουν τον Σάντος από τις λίστες τους, αυτή ακριβώς η εξέλιξη φαίνεται πως «κλείδωσε» την επιλογή των μελών της νορβηγικής επιτροπής.

«Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ανακοπεί η διαδικασία ειρήνευσης και ο εμφύλιος πόλεμος να αναζωπυρωθεί. Καθίσταται, λοιπόν, ακόμη πιο σημαντικός ο σεβασμός της εκεχειρίας και από τις δύο πλευρές, των οποίων ηγούνται ο πρόεδρος Σάντος και ο ηγέτης των ανταρτών FARC, Ροντρίγκο Λοντόνιο», αναφέρει χαρακτηριστικά το σκεπτικό των μελών της επιτροπής, όπου σημειώνεται επίσης πως «το γεγονός ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων είπε όχι στη συμφωνία δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι η διαδικασία είναι νεκρή».


«Το μόνο βραβείο στο οποίο στοχεύουμε είναι να υπάρξει ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη για την Κολομβία», έγραψε από την πλευρά του στο Twitter ο Λοντόνιο (ή Τιμοσένκο, όπως είναι το ψευδώνυμό του), σχολιάζοντας έτσι και τη μη βράβευσή του για μια συμφωνία την οποία όχι απλώς υπέγραψε και ο ίδιος, αλλά είναι προφανές ότι δεν επρόκειτο ποτέ να επιτευχθεί χωρίς τη δική του συγκατάθεση.

«Πιστεύω πως ναι»
«Είναι πολύ δύσκολο για εμένα να πω ναι, αλλά πιστεύω πως ναι», ήταν η απάντηση που έδωσε στο ερώτημα εάν έπρεπε να βραβευθεί και ο ηγέτης των ανταρτών, η Ίνγκριντ Μπετανκούρ, η οποία είχε βρεθεί όμηρος στα χέρια του FARC από το 2002 ως το 2008. Ωστόσο, η συγκεκριμένη επιλογή μάλλον ήταν αναμενόμενη, μιας και η «μονομέρεια», ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι συνήθης πρακτική της επιτροπής του Νόμπελ Ειρήνης, όπως άλλωστε έχει φανεί σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις ακόμη: Το 1971, όταν βραβεύτηκε ο Δυτικογερμανός καγκελάριος Βίλι Μπραντ αλλά όχι οι ηγέτες της ΓΛΔ (Ανατολικής Γερμανίας), το 1998, όταν αποκλείστηκε ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (IRA) για το βραβείο που αφορούσε τη «Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής», αλλά και το 2000, όταν τιμήθηκε μόνο ο πρόεδρος της Νοτίου Κορέας για τις προσπάθειες ειρήνευσης με τον βόρειο γείτονά της.

Σε κάθε περίπτωση, εφόσον όντως το Νόμπελ συμβάλλει στη σωτηρία της συμφωνίας αλλά και στην επίτευξη του στόχου που έθεσε ο «Τιμοσένκο», η επιλογή της επιτροπής θα δικαιωθεί. Ακόμη κι αν είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί ως ένα επιπλέον μέσο πίεσης απέναντι στο FARC, προκειμένου να αποδεχθεί μια νέα συμφωνία, η οποία θα περιέχει σαφώς δυσμενέστερους όρους.

Ποιος είναι ο Χουάν Μανουέλ Σάντος

Ο 65χρονος Σάντος, ο δεύτερος Κολομβιανός Νομπελίστας μετά τον συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές (1982), δεν ήταν πάντοτε ένα «περιστέρι της ειρήνης». Εξάλλου, ο γόνος μιας από τις πιο πλούσιες και ισχυρές οικογένειες της Κολομβίας, απόφοιτος του London School of Economics και υπουργός Οικονομικών τη δεκαετία του '90, είχε διατελέσει υπουργός Άμυνας επί προεδρίας Αλβάρο Ουρίμπε -του πιο σκληρού προέδρου που γνώρισε η Κολομβία ο οποίος, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση κατά του FARC (και της μικρότερης ένοπλης οργάνωσης της χώρας, του γκεβαρικού ELN, που δεν έχει αποδεχθεί τη συμφωνία), στο οποίο και κατάφερε βαριά πλήγματα.

Μάλιστα, ο Ουρίμπε αισθάνθηκε προδομένος από τον άλλοτε προστατευόμενό του και γι' αυτό έχει προχωρήσει στην ίδρυση ενός ακραία δεξιού κόμματος και του ασκεί σφοδρή κριτική. Τα χαρακτηριστικά και τα προσόντα του, ωστόσο, φαίνεται πως τον κατέστησαν ιδανική επιλογή για να κλείσει αυτό το κεφάλαιο, που έχει σφραγιστεί από ανατριχιαστικά εγκλήματα, 220.000 νεκρούς και περίπου 7 εκατ. εκτοπισμένους. Έτσι, μετά από πολυετείς διαπραγματεύσεις, μεγάλο μέρος των οποίων διεξήχθη στην Αβάνα, έφτασε στη συμφωνία της 26ης Σεπτεμβρίου, προσφέροντας ως αντάλλαγμα την αμνηστία στον «Τιμοσένκο» και τους συντρόφους του, εφόσον καταθέσουν τα όπλα.


Πηγή
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top