Μετά το Βερολίνο τι;

    



Μια πρωτοφανής στα μεταπολεμικά χρονικά διάσπαση του πολιτικού τοπίου, με έναν μεγάλο συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών να μην μπορεί να διασφαλίσει κυβερνητική πλειοψηφία στην ομοσπονδιακή Βουλή που θα εκλέγει τον Σεπτέμβριο του 2017: σε αυτές τις γραμμές συμπυκνώνεται το μήνυμα των προχθεσινών τοπικών εκλογών στο Βερολίνο.

Εναν χρόνο πριν από τις βουλευτικές εκλογές όλα τα ενδεχόμενα για την επόμενη μέρα είναι ανοικτά στη Γερμανία: Κατά παράδοση δεν υπάρχουν προεκλογικές συμμαχίες αλλά ούτε και μετεκλογικά ταμπού συνεργασίας κατά κανόνα, με κάποιες εξαιρέσεις:

• Η Αριστερά (Linke), επειδή είχε ως μία συνιστώσα το πρώην ΚΚ της Ανατολικής Γερμανίας και ως δεύτερη την παράταξη που ίδρυσε ο Οσκαρ Λαφοντέν μετά τη σύγκρουσή του με τους Σοσιαλδημοκράτες και τον Σρέντερ το 1998, συναντούσε σταθερά το βέτο του SPD για συνεργασία στο επίπεδο ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το ταμπού έχει σπάσει σε τοπικό επίπεδο, με το Βερολίνο σύντομα να προστίθεται στα κρατίδια που η Αριστερά είναι κυβερνητικός εταίρος.

• Ρόλο-κλειδί θα κληθούν να διαδραματίσουν οι Πράσινοι που συγκυβερνούν σε ομόσπονδα κρατίδια, αλλού με τους Χριστιανοδημοκράτες και αλλού με τους Σοσιαλδημοκράτες.

Σήμερα οι Πράσινοι είναι το πραγματικό κόμμα του Κέντρου, με τους Φιλελεύθερους να έχουν πλέον μετακινηθεί στα δεξιά της Μέρκελ, ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες και στην Εναλλακτική για τη Γερμανία. Η πολυδιάσπαση στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας σημαίνει πρώτον παρατεταμένη αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα μέχρι και το βράδυ των εκλογών και δεύτερον μακρά μετεκλογική διαπραγμάτευση, με τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό να σχηματίζεται στις αρχές Δεκεμβρίου του 2017.

Αν θεωρήσουμε ότι δύο είναι πλέον οι πιο πιθανές εκδοχές κυβερνητικών συνασπισμών, η συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών -Σοσιαλδημοκρατών - Πρασίνων και η συνεργασία Σοσιαλιστών - Πρασίνων - Αριστεράς, είναι πολύ νωρίς για να προεξοφληθούν οι αλλαγές που θα επέλθουν στην εσωτερική διαχείριση και στην ευρωπαϊκή πολιτική. Ενα είναι βέβαιο, το σημερινό στάτους κβο φθείρει και το CDU και το SPD. Οι Χριστιανοδημοκράτες πιέζονται από την Εναλλακτική και τους Φιλελεύθερους, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες από τους Πράσινους και την Αριστερά.

Η θέση των Σοσιαλδημοκρατών ως δευτέρου κόμματος θα μπορούσε να απειληθεί από τους Πράσινους, ενώ η αμφισβήτηση της πρωτιάς των Χριστιανοδημοκρατών λόγω διαρροών προς την Εναλλακτική και τους Φιλελεύθερους είναι μια απειλή με μικρότερη εμβέλεια. Ετσι η διαφοροποίηση ως προϋπόθεση ανάσχεσης φθοράς - αντεπίθεσης αφορά κυρίως τους Σοσιαλδημοκράτες που έχουν χρεωθεί από την εποχή του Σρέντερ μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό κόστος, ενώ η αφωνία τους στην Ευρώπη είναι σταθερή από την άνοιξη του 2010 μέχρι και σήμερα.


Γιώργος Καπόπουλος

kapopoulos@pegasus.gr
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top