Η αναδιάρθρωση, ο εξορθολογισμός του Δημοσίου είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της χώρας μέσα από μια πορεία σταθερής ανάπτυξης. Ευτυχώς έχει γίνει σε κυρίαρχο βαθμό συνείδηση ότι η ελληνική παθογένεια δεν είναι ο όγκος του Δημοσίου αλλά η ορθολογική διάταξή του. Ετσι υπάρχει σχετική αισιοδοξία για τις αλλαγές που θα προωθηθούν με το εργαλείο των μετατάξεων, που μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά στην αύξηση της παραγωγικότητας και της αποτελεσματικότητας του Δημοσίου μόνον υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν συνταχθεί οργανογράμματα με βάση τις πραγματικές ανάγκες κάθε υπουργείου και υπηρεσίας.

Οι διαστάσεις του προβλήματος είχαν γίνει αντιληπτές πολύ πριν από την κρίση, καθώς ταυτόχρονα καταγγελλόταν η πελατειακή διαπλοκή που διόγκωνε το Δημόσιο αλλά και η ανεπάρκεια προσωπικού σε κρίσιμους τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία. Η πείρα πρόχειρα σχεδιασμένων μετακινήσεων προσωπικού μετά την έναρξη της κρίσης το 2010 θα πρέπει να μας προφυλάξει από μετατάξεις που μπορεί μεν να είχαν το στίγμα της αποφασιστικότητας, αλλά επί της ουσίας απεδείχθη ότι επιδείνωσαν το πρόβλημα που στόχευαν να λύσουν. Οι μετατάξεις είναι ένα από τα εργαλεία του εκσυγχρονισμού και της αναδιάρθρωσης του Δημοσίου, μια επιλογή που είναι μονόδρομος.

Η αναζήτηση της ορθής ισορροπίας για τον ρόλο του Δημοσίου και την έκταση των υπηρεσιών του δεν μπορεί να είναι αντιπαράθεση ιδεολογικών και δογματικών προσεγγίσεων, καθώς το μόνο κριτήριο δεν μπορεί να είναι άλλο από την αποτελεσματικότητα. Καιρός να τελειώνουμε με όλες τις χρόνιες παθογένειες του Δημοσίου και κυρίως με μια προσέγγιση που ταυτίζει τα εργασιακά δικαιώματα με την ακινησία. Oπως όλες οι μεταρρυθμίσεις, η αναδιάρθρωση του Δημοσίου και ειδικότερα οι μετατάξεις θα προκαλέσουν αντιδράσεις. Το όποιο όμως πολιτικό κόστος θα είναι πρόσκαιρο, καθώς η πλειοψηφία της κοινωνίας θέλει ένα άλλο Δημόσιο.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top