Αφιξη στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης: όλα είναι σχεδιασμένα με γενναιοδωρία, καθαρά, καλά οργανωμένα και τακτικά. Υστερα από τρεις εβδομάδες ενός κουραστικού αλλά, κυρίως, γεμάτου εμπειρίες ταξιδιού στην Κολομβία, έχω την καλύτερη δυνατή διάθεση και είμαι ευτυχισμένη στον ήλιο που λάμπει. Δεν πρόλαβα να αφήσω την αίθουσα αφίξεων και πέφτω πάνω σε τρεις γυναίκες που είναι πλήρως καλυμμένες με μαύρα ενδύματα. Πεντακόσια μέτρα παραπέρα, συναντώ μια μεγαλύτερη ομάδα νεαρών κοριτσιών από την Τουρκία. Oλες φορούν μαντίλα. Ναι, είμαι και πάλι πίσω στην πατρίδα μου.


Και απότομα συνειδητοποιώ ότι τις προηγούμενες τρεις εβδομάδες ήμουν σε μια χώρα όπου δεν είδα ούτε μια γυναίκα η οποία να καλύπτει το σώμα ή το κεφάλι της με οποιονδήποτε τρόπο. Ούτε στην πρωτεύουσα Μπογκοτά, των εκατομμυρίων κατοίκων, ούτε στην οικονομική μητρόπολη Μεντεγίν, ούτε στο λιμάνι Μπαρανκίγια, ούτε στην παλιά Καρταγένα, η Κολομβία δεν έχει τίποτα από τα χιτζάμπ, τσαντόρ, νικάμπ και μπούρκες. Και στις όμορφες παραλίες κυκλοφορούν γυναίκες και κορίτσια με ολόσωμα μαγιό ή μπικίνι: όλη η φασαρία για την πλήρη ή μερική κάλυψη του γυναικείου σώματος, δηλαδή η συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά του λεγόμενου μπουρκίνι, είναι παντελώς άγνωστη.

Οι νεαρές γυναίκες εκεί έχουν μια αυτοπεποίθηση που εντυπωσιάζει. Το να φανταστεί κανείς, για παράδειγμα, μια Κολομβιανή γυναίκα να περπατάει μερικά μέτρα πίσω από τον άντρα της, όπως το βλέπει κανείς στη συνοικία Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου ή στο Eρενφελντ της Κολονίας, είναι απολύτως παράλογο και αδιανόητο.

Το κερασάκι στην τούρτα της επιτυχημένης γυναικείας χειραφέτησης το έζησα σε μια επίσκεψή μου στην ανακαινισμένη όπερα της πρωτεύουσας, ένα πανέμορφο κόσμημα της αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα: σχεδόν τα μισά μέλη της εθνικής φιλαρμονικής ορχήστρας είναι γυναίκες.

Φυσικά και η Κολομβία αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα και θα πρέπει να βρουν πρωτίστως τρόπους για το πώς η χώρα θα διαχειριστεί τη διαδικασία της εθνικής συμφιλίωσης, η οποία μόλις ξεκινά. Αλλά το πρόβλημα της κάλυψης του γυναικείου σώματος δεν το έχει η Κολομβία. Υπάρχουν μεν άνθρωποι με αραβικές ρίζες, οι περισσότεροι από αυτούς έφτασαν στη χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα. Δεν υπάρχει, ωστόσο, κάποια αξιοσημείωτη θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα. Και ποιος ξέρει αν αυτό δεν θα το παρουσιάζει κανείς σύντομα ως πλεονέκτημα.

ΠΓΗ: ΕΘΝΟΣ
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top