ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΡΑΚΑΚΗ και τον Πετρούνια, ο... πα­ρά ένα χέρι χρυσός Γιαννιώτης. Και το μετάλλιο των παιδιών της ιστιοπλΐας. Πώς τους είπαμε; Μάντη και Καγιαλή; Ποιος τους ξέρει, άραγε; Ή μάλλον ποιος τους ήξερε, αφού τώρα θα τους μά­θουν πολλοί. Τους ήξεραν τόσο λίγοι, όσο και εκείνοι που ήξεραν την Κορακάκη ή όσοι έμαθαν την Αραούζου και την Βλαχάκη που δεν κατάφε­ραν να πάρουν ένα μετάλλιο, αλλά συγκλόνισαν με την προσπάθειά τους, που είναι βέβαιο πως θα συνεχιστεί.
ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΙΩΤΗ, σύμφωνοι, τον ήξεραν περισσό­τεροι. Τον έμαθαν, όχι μόνο γιατί επί 25 χρόνια κολυμπάει με σημαντικές επιτυχίες, αλλά και για­τί πολλοί θυμούνται τα δάκρυά του στους Ολυμ­πιακούς του Λονδίνου, όταν δεν κατάφερε στις λεπτομέρειες να πάρει ένα μετάλλιο. Τέσσερα χρόνια μετά, αψηφώντας το... ημερολόγιο και ότι συμμετείχε στους αγώνες του Ρίο ως βετεράνος (ο μεγαλύτερος σε ηλικία που κολύμπησε τα 10 χλμ.), άκουσε μόνο την καρδιά του και κατάφερε να πάρει το ασημένιο μετάλλιο με τον ίδιο ακρι­βώς χρόνο που είχε και ο πρώτος! Καταγράφεται και αυτό στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώ­νων...
ΠΑΝΤΩΣ, όπως γράψαμε και χθες, αλλά και πριν από λίγα 24ωρα, αυτές οι μέρες ανήκουν στην «Ελλάδα των ταπεινών και των καταφρονεμέ­νων». Των παιδιών που στα χέρια και τα πόδια τους δεν στρώνονται εκατομμύρια, δεν προέρ­χονται από οικογένειες Κροίσων, δεν διαβάζουν κάθε μέρα τα ονόματά τους στις εφημερίδες, τα σάιτ και τις τηλεοράσεις.
ΕΙΜΚΑ στις εποχές της φτώχειας και της στέρησης που διανύουμε στην Ελλάδα, αυτοί οι αθλητές μάς προσφέρουν πολύτιμα μαθήματα ζωής. Μας ωθούν να σκεφτούμε, πόσοι από εμάς θα μπαί­ναμε στον κόπο τους και στις θυσίες τους για ένα μετάλλιο. Να αναρωτηθούμε τι θα γινόταν σε αυ- ι τον τόπο εάν όλοι μας θέταμε ένα ξεκάθαρο στόχο και αγωνιζόμασταν να τον πετύχουμε, με το δικό τους πάθος, πείσμα και τσαμπουκά.
ΙΣΩΣ ΜΕΤΑ την Κορακάκη, τον Πετρούνια και τον Γιαννιώτη να γεμίσουν τα σκοπευτήρια, τα γυ­μναστήρια και οι πισίνες με πιτσιρίκια. Είναι και αυτό ένα κέρδος. Το μεγαλύτερο κέρδος όμως εί­ναι το δικαίωμα στην πίστη που μας προσφέρουν αυτοί οι αθλητές, να αγωνιζόμαστε με λύσσα για ό,τι θρέφει την ψυχή μας, είτε αρέσει σε πολλούς είτε σε λίγους, είτε φέρνει δημόσια αναγνώριση είτε όχι. Ένα χρυσό μετάλλιο αντιστοιχεί σε όλους μας, αρκεί να πιστέψουμε και να το διεκ­δικήσουμε. Ο καθένας στον τομέα του και όπου έχει ταχθεί...

Εφημερίδα Η Γνώμη

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top