Ο ΠΑΝΟΣ ΚΑΡΑΝ οργανώνει την όγδοη αποστολή στη χτυπημένη από το φονικό τσουνάμι του 2011 Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, καθώς μέσα από τα μουσικά και εκπαιδευτικά προγράμματα της ΜΚΟ «Keys of Change», της οποίας ηγείται, έχει αναπτύξει στενούς δεσμούς με την τοπική κοινωνία και ιδιαίτερα με τους μαθητές που συμμετείχαν σε αυτά. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία της Fukushima Youth Sinfonieta, από την οποία πολλά παιδιά της πολύπαθης ιαπωνικής πόλης θα έχουν αποφοιτήσει μέχρι το 2017 (φωτογραφία: Μίκο Τανάκα)






Ο Πάνος Καράν -Πάνος Kαρανικολός είναι το πλήρες όνομά του, το οποίο διατηρεί συντομευμένο για τη διεθνή καριέρα του- είναι ένας ταλαντούχος πιανίστας. Ανήκει στην κατηγορία των ξενιτεμένων Ελλήνων και δηλώνει ότι προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο μέσα από τη μουσική. Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1982 και, όπως λέει, από τότε που θυμάται τον εαυτό του αυτό που ήθελε να κάνει ήταν να παίζει μουσική. Στην ηλικία των 18 ετών έγινε δεκτός για σπουδές στη Βασιλική Ακαδημία της Αγγλίας, όπου έχει ζήσει τα τελευταία 16 χρόνια.

Ωστόσο, δεν του αρκούσαν οι τιμητικές διακρίσεις, η ηχογράφηση ενός εξαίρετου δίσκου με συνθέσεις Ραχμάνινοφ στα 27 χρόνια του, ή η τύχη να εμφανίζεται σε σημαντικές αίθουσες ανά τον κόσμο. Για κάποιο λόγο υπήρχε κάτι που του έλειπε...

Το αναζήτησε και το βρήκε στη δημιουργία της Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης «Keys of Change» (Κλειδιά της Αλλαγής) το 2011, με έδρα το Σάρεϊ της Αγγλίας, όπου μαζί με μία ομάδα μουσικών και το... πιάνο του ταξιδεύει μέχρι σήμερα σε περιοχές του Αμαζονίου, στην Ουγκάντα, στη Σιέρα Λεόνε, στην Ινδία, στη Σιβηρία, στην Ιαπωνία, στη Σερβία, στο Νεπάλ και στη δική μας Ελλάδα, μαθαίνοντας σε παιδιά και ενήλικες ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος στον οποίο η οδύνη βρίσκει παρηγοριά και λύτρωση και ένας μόνο τρόπος για να τον φτιάξουν: να τον φανταστούν, να ελπίσουν, να ενωθούν και να δημιουργήσουν. Οπως δηλαδή φτιάχνεται η μουσική...


Για τον Πάνο Καράν η οργάνωσή του μοιάζει να είναι μία διαρκώς διευρυνόμενη πλατφόρμα εκπαίδευσης και πολιτισμικής διπλωματίας. Είναι μια καλλιέργεια βιωμάτων και διασπορά εμπειριών, που θέλει να κάνει το καλό καλύτερο.


ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ χωριού του Αμαζονίου, τον Νοέμβριο του 2011 (φωτογραφία: Ελόιζ Κάμπελ)



«Ισως επειδή η δασκάλα του πιάνου μού έλεγε μισοαστεία, "αν όλοι έπαιζαν πιάνο δεν θα υπήρχαν πόλεμοι" ή ίσως λόγω της αληθινής επιθυμίας να δω με τα μάτια μου την πραγματική δύναμη της κλασικής μουσικής ή ακόμα επειδή απλά είχα βαρεθεί να με ακούνε μόνο άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν ένα εισιτήριο, ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια», αποκαλύπτει στο «Εθνος».

«Ενα είναι σίγουρο: παίρνω πολύ σοβαρά το κλισέ "η μουσική μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο" και ελπίζω στο μέλλον να μπορούμε να στέλνουμε μουσικούς σε όλα τα μέρη του πλανήτη, ακόμη και στα πιο σκοτεινά και απομακρυσμένα όπου οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από μουσική».

Φιλόδοξα προγράμματα
Από μικρό παιδί τον μαγνήτιζε η «ωμή δύναμη» της σκηνής. Στο σπίτι του, όπως θυμάται, υπήρχε πάντοτε μουσική, ενώ έκανε το πρώτο μάθημα πιάνου όταν ήταν πιτσιρίκι, στα επτά του, και έκτοτε η μουσική δεν βγήκε ποτέ από τη ζωή του.

Πλέον ένα από τα βασικά κομμάτια της δουλειάς του είναι η εξεύρεση πόρων για την οργάνωση. «Δεν έχουμε κερδίσει ακόμη το... λαχείο και η προσπάθεια στήριξης των δράσεων του οργανισμού είναι συνεχής, κυρίως με φιλανθρωπικά ρεσιτάλ, παραστάσεις και παρουσιάσεις», επισημαίνει.


ΣΕ ΠΑΙΔΙΚΟ νοσοκομείο της Σιβηρίας, τον Φεβρουάριο του 2014 (φωτογραφία: Ταρίκ Ζαϊντί)



Εκτός από αυτό, τον Νοέμβριο ετοιμάζουν ένα πρόγραμμα με την Kolkata Youth Orchestra: έξι μουσικοί θα πάνε στην Ινδία για να δουλέψουν με τους νέους ντόπιους μουσικούς.

Παράλληλα, οργανώνουν μια νέα αποστολή στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, για την ακρίβεια την όγδοη κατά σειρά. Μέσα από τα μουσικά και εκπαιδευτικά προγράμματά τους κατάφεραν να δημιουργήσουν στενούς δεσμούς με την τοπική κοινωνία και ιδιαίτερα με τους μαθητές που συμμετείχαν σε αυτά. Αποτέλεσμα αυτών των προγραμμάτων ήταν η δημιουργία της Fukushima Youth Sinfonieta, όπου πολλά παιδιά θα έχουν αποφοιτήσει μέχρι το 2017 και έτσι έχουν ήδη προσκαλέσει καινούργιους μουσικούς.

Οσο για το αν η Ελλάδα τον έχει πληγώσει, ο 34χρονος σήμερα Πάνος Καράν δεν μασάει τα λόγια του. «Η Ελλάδα έχει τον τρόπο να διώχνει μακριά τα φιλόδοξα παιδιά της», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια και συνεχίζει: «Η φαντασία, ειδικά για τους νέους ανθρώπους, είναι απολύτως απαραίτητη, αλλά δεν είναι αρκετή. Μετά τη φαντασία χρειάζονται αποφάσεις και δράσεις, μικρές και μεγάλες».

Ο ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΤΟΥ
Η συνεργασία με τον Ζαχαρία από τη Θεσσαλονίκη

Ο Πάνος Καράν έχει κοντά του άξιους συνεργάτες, όπως τον εξαίρετο φλαουτίστα Ζαχαρία Ταρπάγκο από τη Θεσσαλονίκη, με τον οποίο συνθέτουν ένα ελληνικό δίδυμο υψηλών μουσικών προδιαγραφών...


ΣΕ ΑΛΑΝΑ της πολύπαθης Σιέρα Λεόνε, τον Μάρτιο του 2012 (φωτογραφία: Ταρίκ Ζαϊντί)



«Με τον Ζαχαρία ήμασταν συμφοιτητές στο Λονδίνο», εξηγεί. «Χάσαμε επαφή για κάποιο διάστημα και μερικές εβδομάδες μετά την επιστροφή μου από το πρώτο ταξίδι στον Αμαζόνιο, έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό μου πως είχε μάθει τα νέα από έναν κοινό γνωστό στην Αθήνα.

Οι ιδέες μας, οι απόψεις και η φιλοσοφία μας γύρω από τη μουσική ήταν σε απόλυτη συμφωνία και πολύ σύντομα ήρθε και ο Ζαχαρίας μαζί μας σε αποστολή στην Ιαπωνία και στη συνέχεια στην Ινδία».

Πολλές οι εικόνες, οι μνήμες και τα συναισθήματα από τις αποστολές που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα. Τίποτα δεν πετιέται... Οπως τότε στην Ιαπωνία, μετά την καταστροφή του 2011, που κάθε πρόσωπο είχε μια ιστορία επιβίωσης, μια ιστορία ζωής και θανάτου από το τσουνάμι, όπως θυμάται ο ίδιος. «H όψη της καταστροφής, οι ήχοι, οι σειρήνες, οι χαμένοι φίλοι, όλα είναι χαραγμένα στα πρόσωπα», αναφέρει.

Ο επιζών



Ο ΠΑΝΟΣ ΚΑΡΑΝ με τον φλαουτίστα Ζαχαρία Ταρπάγκο στην Ξάνθη, τον Μάρτιο του 2015 (φωτογραφία: Μίκο Τανάκα)
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον κύριο στο νοσοκομείο της Μιναμισόμα, την πρώτη γραμμή για τη μέτρηση των συνεπειών της ακτινοβολίας πάνω στους ανθρώπους, που ζήτησε από τη νοσοκόμα του να μετακινήσει πιο κοντά το καροτσάκι του και προσπάθησε να μιλήσει, να πει κάτι, αλλά βγήκαν μόνο δάκρυα. Ξαναπροσπάθησε και κυλούσαν κι άλλα δάκρυα από τα μάτια του, με ρυτίδες πόνου να σημαδεύουν το πρόσωπό του και στο τέλος να ψιθυρίζει μόνο "Αριγκάτο". Αλλος ένας επιζών. Υπήρχε μια γυναίκα που είχε για χρόνια στο σπίτι της ένα παιχνίδι με τη μουσική του "Καρυοθραύστη". Ολα χάθηκαν στο τσουνάμι και άρχισε να κλαίει όταν άκουσε ξανά τη μουσική του Τσαϊκόφσκι».



Ο Πάνος Καράν πιστεύει πραγματικά ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ενα παράδειγμα, αλλά και πηγή έμπνευσής του ήταν ο Αλουσίν, ο επί δύο εβδομάδες οδηγός, διερμηνέας και σύντροφος στο ταξίδι τους στη Σιέρα Λεόνε.

Στην κόλαση
Ενας πολύ δραστήριος νεαρός γύρω στα 25, πάντα χαμογελαστός. Το 1998, όταν ο πόλεμος έφτασε στην πρωτεύουσα Φριτάουν, ο Αλουσίν ζούσε στα περίχωρα με την οικογένειά του και στα 11 χρόνια του έπρεπε να περπατάει τακτικά περίπου 40 χιλιόμετρα για να βρίσκει τρόφιμα.

Ενα απόγευμα, καθώς γύριζε σπίτι, τον απήγαγε το Επαναστατικό Ενωτικό Μέτωπο, οι αντάρτες. Τον έδειραν ανελέητα, τον βασάνισαν, του έκαναν ενέσεις κοκαΐνης και τελικά του έδωσαν ένα ΑΚ47 και τον «επιστράτευσαν» ως ανήλικο στρατιώτη, μια μοίρα κοινή εκείνη την εποχή για τα παιδιά της ηλικίας του.

Υστερα από εννέα μήνες στην κόλαση κατάφερε να αποδράσει. Εφτασε στο σπίτι του τρεις εβδομάδες αργότερα, όπου βρήκε την πόρτα κλειστή, ενώ η οικογένειά του έλεγε ότι επέστρεψε το φάντασμα του γιου τους.

«Σήμερα ο Αλουσίν ασχολείται ενεργά με οργανώσεις που βοηθούν παιδιά και νεαρά άτομα στη Σιέρα Λεόνε. Χαμογελούσε καθώς μας έδειχνε τις ουλές από τα χτυπήματα στο στήθος του, από μια σφαίρα στον μηρό του. Πρέπει να φροντίσουμε να υπάρχει μέλλον για τους νέους αυτής της χώρας. Και η μουσική μπορεί να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά», καταλήγει ο Πάνος Καράν.
Πηγή
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top