Του Γιώργου Θ. Μιχαήλ*

Η διαφορά ανάμεσα σε ένα χρήσιμο αντικείμενο ή προϊόν και σε ένα σκουπίδι πολλές φορές είναι πάρα πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί. Κάθε προϊόν (ρούχο ή φαγώσιμο) που δεν αρέσει στους πελάτες, είτε γιατί δεν είναι στη μόδα είτε διότι έχει ξεπεράσει τον εύλογο χρόνο διάρκειας (ημερομηνία λήξεως), μετατρέπεται αυτόματα σε σκουπίδι. Οι σκουπιδοτενεκέδες των βορείων προαστίων είναι γεμάτοι από χρήσιμα προϊόντα που έχουν μετατραπεί σε "σκουπίδια".

Είναι λοιπόν πολύ σχετική η διάκριση μεταξύ χρήσιμου και άχρηστου, κάτι που μπορούμε, ειδικά στη σημερινή δύσκολη εποχή, να αξιοποιήσουμε στον χώρο της παραγωγής. Π.χ. στον βιομηχανικό και τον βιοτεχνικό χώρο.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι έχουμε μια Α' βιομηχανία ηλεκτρικών κουζινών που παράγει τις επιφάνειες, που τοποθετούνται οι εστίες της ηλεκτρικής κουζίνας. Τα υπολείμματα από κάθε παραγόμενη επιφάνεια είναι 4 κυκλικοί δίσκοι λαμαρίνας, που η βιομηχανία τους πετά σαν άχρηστους. Μια Β' βιομηχανία χρειάζεται ακριβώς αυτούς τους δίσκους για να διαμορφώσει τα καπάκια για κάποια μεταλλικά δοχεία που παράγει. Όμως η Β' δεν γνωρίζει ότι η Α' βιομηχανία πετάει στα σκουπίδια ποσότητες από δίσκους κατάλληλους για τα καπάκια της και έτσι αναγκάζεται να αγοράσει λαμαρίνα και να κατασκευάσει τα ακριβά κοπτικά μηχανήματα με τα οποία θα καλύψει τις κατασκευαστικές της ανάγκες. Το πρόβλημα της Β' βιομηχανίας θα μπορούσε να είχε λυθεί πολύ πιο οικονομικά, αν αυτή αξιοποιούσε τα βιομηχανικά υπολείμματα που πετούσε στα σκουπίδια η βιομηχανία Α'.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για μια βιομηχανία Γ' που πετάει τα περισσεύματα από την κοπή του δέρματος για τα παπούτσια της παραγωγής της, τα οποία θα ήταν χρήσιμα για τη βιοτεχνία Δ', με την προϋπόθεση ότι η βιοτεχνία Δ' θα γνώριζε πού, ποιος και τι ακριβώς πετάει σαν άχρηστα υπολείμματα.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να δημιουργηθεί ένα μεγάλο βιομηχανικό και βιοτεχνικό «εμείς», ένας φορέας διασύνδεσης και επικοινωνίας της παραγωγικής κοινότητας στο Ίντερνετ, όπου θα καταχωρούνται με οργανωμένο τρόπο (προέλευση, σχέδια με διαστάσεις, υλικά, φωτογραφίες) τα παραγόμενα υποπροϊόντα (απορρίμματα) κάθε κατασκευαστή και έτσι να δημιουργηθεί σιγά - σιγά ένας μεγάλος κατάλογος από τα υπολείμματα της βιομηχανικής και βιοτεχνικής παραγωγής στον οποίο θα έχουν πρόσβαση οι ενδιαφερόμενοι κατασκευαστές. Κίνητρο γι' αυτή την τόσο χρήσιμη διαδικασία, θα μπορούσε να είναι, το ότι ο κάθε κατασκευαστής που θα εξέθετε τα περισσεύματα και υπολείμματα της παραγωγικής του δραστηριότητας -αντί να τα πουλάει στους παλιατζήδες ή να τα πετάει στις χωματερές- θα διαφημιζόταν δωρεάν απ' αυτόν τον φορέα και φυσικά θα μπορούσε να καθορίσει ίσως και κάποιες συμφέρουσες τιμές για την πώλησή τους.

Η διασύνδεση αυτή θα μπορούσε να πάρει παγκόσμιες διαστάσεις, βοηθώντας σημαντικά στη βελτίωση της παραγωγικής διαδικασίας, την εξοικονόμηση πρώτων υλών, τη μείωση του παραγωγικού κόστους και της ενεργειακής κατανάλωσης, τη μείωση του όγκου των βιομηχανικών αποβλήτων και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και εν γένει στη μείωση του παγκοσμίως παραγόμενου, και τόσο βλαπτικού για τον πλανήτη, ενεργειακού αποτυπώματος.


* Ο Γιώργος Θ. Μιχαήλ είναι αρχιτέκτων - βιομηχανικός σχεδιαστής


Πηγή