Στον καθρέφτη

Το σύστημα γνωρίζει τα πάντα, διαχειρίζεται τα πάντα· εκμαυλίζει, δωροδοκεί, υπόσχεται, ανταμείβει



Μετά τις δεκαετίες του ‘60-’70 οι διανοούμενοι είχαν πειστεί ότι εάν κάποιος σήμερα θέλει να επιβάλει δικτατορία δεν χρειάζεται στρατούς και τανκς, αρκεί να έχει υπό τον πλήρη έλεγχό του τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Φανατικός κήρυκας τούτης της διαπίστωσης ήταν ο Ιταλός Ουμπέρτο Εκο.
Καλό θα ήταν να σκύβαμε με προσοχή σε τέτοιες διαπιστώσεις όσοι εργαζόμαστε στα εν λόγω μέσα, αντί να εκνευριζόμαστε όταν κάποιος μας το θυμίζει. Να αφήσουμε κατά μέρος τη δημοκρατικότητά μας (που δεν τη διαπραγματευόμαστε) και να αναστοχαστούμε για τον ρόλο των μέσων στη λειτουργία της πληροφορίας μέσα στις δημοκρατικές διαδικασίες.
Ολοι ξεκινάμε -δεν λέω- με καλές προσθέσεις. Στην πορεία αλλάζουν δραματικά οι προοπτικές και αλίμονο σ’ όποιον δεν έχει γερό στομάχι (παιδεία)· οι προκλήσεις είναι άφθονες και καθημερινές. Το σύστημα γνωρίζει τα πάντα, διαχειρίζεται τα πάντα· εκμαυλίζει, δωροδοκεί, υπόσχεται, ανταμείβει.
Αντί λοιπόν να κραυγάζουμε ότι δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας όταν μερικοί μιλάνε εναντίον μας, όταν δηλαδή προσβάλλεται η ανεξαρτησία μας, η αντικειμενικότητά μας, η δημοκρατική μας συνείδηση, θα ‘ταν καλύτερα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, που είναι η ίδια η κοινωνία, και να παρατηρήσουμε εάν το καθαρό μας πρόσωπο παραμένει αναλλοίωτο ή εάν έχουν εμφανιστεί στίγματα αλαζονείας, λήθης, έπαρσης και -τελικά- αντικοινωνικότητας.
Εχω την εντύπωση ότι πολλοί που εργάζονται στην τηλοψία, με την πάροδο του χρόνου και την κατάκτηση της «αναγνώρισης» (κατ’ αυτούς καταξίωσης), ξεχνούν κάποια στιγμή από πού ξεκίνησαν, ότι δηλαδή σκοπός ήτανε να στεκόμαστε πάντα καχύποπτοι και κριτικοί απέναντι στην οποιαδήποτε εξουσία και συμπαθώς διακείμενοι προς την κοινωνία και υπερασπιστές των συμφερόντων της, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Είναι αλήθεια (ενστάσεις δεκτές) ότι πολλοί, αντί για διαμεσολαβητές απέναντι στην εξουσία και την κοινωνία, αντί να υποστηρίζουμε τη δεύτερη, παπαγαλίζουμε ό,τι μας λέει η πρώτη και συχνά προπαγανδίζουμε. Ισως όχι πολλοί, αλλά αρκετοί ώστε η πλειονότητα να χάνουμε κάθε μέρα που περνάει το κύρος και την αξιοπιστία που οφείλαμε να πυργώνουμε.
Εάν κάποιος συνειδητοποιήσει την τεράστια επίδραση που ασκεί η τηλεοπτική εικόνα, θα φρίξει, εάν δε αποτολμήσει να στοχαστεί, να αναλύσει, να ερμηνεύσει, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το γυαλί μεταλλάσσει τον άνθρωπο εάν δεν έχει βαθιά κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική Παιδεία. Πώς να το κάνουμε; Αυτή η μετάλλαξη έχει επέλθει σε αρκετούς που υπηρετούν αγόγγυστα (και πλουσιοπάροχα) τη συστημική διάχυση πληροφοριών (την προπαγάνδα).
Δεν λέω ότι ο δημοσιογράφος είναι κάποιος πανεπιστήμονας (α, όφειλε όμως να είναι, έστω επιδερμικά· επιδερμικά αλλά έντιμα, χωρίς μίσος και εμπάθεια για οποιονδήποτε δεν είναι της αρεσκείας του). Ούτε επίσης να είναι ιδιοφυΐα· να κάνει, απλώς, σωστά τη δουλειά του.
Να μη χειραγωγείται, να μη χρηματίζεται· τα αυτονόητα δηλαδή. Εάν λοιπόν δεν δεχόμαστε τις μομφές, χρέος μας να τις γυρίσουμε πίσω, αποδεικνύοντας ότι η ηθική και η δεοντολογία μάς συντροφεύουν καθημερινά. Εάν αντιδράμε εξυπνακίζοντας και τάχα μου διαμαρτυρόμενοι, δικαιολογούμε τις κατηγορίες των άλλων προς τη δημοσιογραφία γενικώς... Στον καθρέφτη, άρα.

πηγή: www.efsyn.gr ... 20/6/2015
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top