Λεμπρόν Τζέιμς 
  Ο Λεμπρόν Τζέιμς πέρα από το ότι θέλει μια μπάλα μόνος του θυμίζει αμυντικό του αμερικανικού ποδοσφαίρου, έτσι όπως «γκρεμίζει» συνεχώς τους αντιπάλους με το υπερφυσικά φουσκωμένο κορμί του |

Αν και λατρεύω τα Σπιρούνια του Σαν Αντόνιο, μακράν την πιο «ευρωπαϊκή» και μυαλωμένη ομάδα του NBA, τα τελευταία 2-3 χρόνια παρακολούθησα αρκετούς αγώνες των Πολεμιστών από την Καλιφόρνια. Πέρα από ένα καταπληκτικό δίδυμο γκαρντ (ο Στεφ Κάρι είναι από άλλο πλανήτη, χάρμα οφθαλμών - αλλά και ο Κλέι Τόμσον είναι «εργάτης» και εξαιρετικός σουτέρ), οι Γουόριορς διέθεταν ήδη από το 2013 ένα δεμένο σύνολο που έπαιζε γρήγορο και όμορφο μπάσκετ. Δεν σε έπειθαν όμως ότι είναι ικανοί για κάτι παραπάνω: «έμπαζαν» στην άμυνα, έπασχαν στους ψηλούς, και ο Μαρκ Τζάκσον, ο προπονητής τους, επέμενε επιθετικά στο isolation, τις ατομικές ενέργειες. Εφταναν στα πλέι οφ, αλλά ώς εκεί: δεν ήταν contenders, διεκδικητές.
Ολα αυτά άλλαξαν το περασμένο καλοκαίρι, όταν οι Γουόριορς προσέλαβαν τον Στιβ Κερ, έναν από τους μεγαλύτερους σουτέρ στην ιστορία του αθλήματος. Το παρατσούκλι του ως παίκτη ήταν Ice, «πάγος»: στον έκτο τελικό με τη Γιούτα, το 1997, ο τεράστιος Μάικλ Τζόρνταν τού εμπιστεύτηκε το τελευταίο σουτ. Αυτός το «κόλλησε» σαν σε προπόνηση. Πήρε τρία πρωταθλήματα με τους Μπουλς του Air Jordan, κι αργότερα άλλα δύο με τους Σπερς του Ντάνκαν και του Πόποβιτς.
Από τον Πόποβιτς «έκλεψε» ως νεόκοπος, «ρούκι» προπονητής πολλά επιθετικά συστήματα, και κυρίως τις βασικές αρχές του team-ball: συνεχής κίνηση μπάλας και παικτών, ομαδικό πνεύμα με πολλές ασίστ και έξτρα πάσες, ισορροπία ανάμεσα σε άμυνα και επίθεση και «μοιρασμένα» λεπτά συμμετοχής και πόντους ανάμεσα στα «αστέρια» και τους ρολίστες, ώστε να μένει η ομάδα υγιής και «φρέσκια» για το τέλος της σεζόν. Οπως έλεγε γελώντας ο «Ποπ», «ο Στιβ δεν άλλαξε ούτε τα ονόματα από τα συστήματά μου, αλλά αυτό είναι καλό, γιατί δεν χρειάζεται πριν από τους αγώνες να βλέπω [τους Γουόριορς] στο βίντεο»!
Ολη τη φετινή σεζόν η ομάδα έπαιξε καταπληκτικό μπάσκετ στην απίστευτα ανταγωνιστική Αγρια Δύση του NBA: ο μικρός μάγος Κάρι επιτέλους έπαιξε (και) άμυνα, ο... ημίψηλος «κομπάρσος» Ντρέιμοντ Γκριν εξελίχθηκε σε βασικό και αναντικατάστατο stretch «τεσσάρι»-αντίγραφο του Μπορίς Ντιαό των Σπερς, οι βετεράνοι all-stars Ιγκουοντάλα και Λι δέχτηκαν χωρίς γκρίνιες να έρχονται από τον πάγκο, για να χωρέσουν όλοι, και γενικά οι Πολεμιστές έβγαλαν υγεία, χημεία και ένα απρόσμενο νεανικό πάθος που τους επέτρεψε να πάνε «τρένο» ώς τους τελικούς. Εκεί που τους περίμενε το λαβωμένο θηρίο, οι Κλίβελαντ Καβαλίερς του ατομιστή, αλαζόνα, αλλά όπως και να το κάνουμε... παιχταρά Λεμπρόν Τζέιμς, που μετά το περσινό μάθημα μπάσκετ από τους πρωταθλητές Σπερς παράτησε σύξυλο το Μαϊάμι και γύρισε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για να δείξει σε όλους πως είναι ο... GOAT – o μεγαλύτερος παίκτης όλων των εποχών.

Ο «βασιλιάς» είναι γυμνός

Τον «βασιλιά» Λεμπρόν δεν τον συμπάθησα ποτέ: πέρα από το ότι θέλει μια μπάλα μόνος του, μου θυμίζει αμυντικό του αμερικανικού ποδοσφαίρου, έτσι όπως «γκρεμίζει» συνεχώς τους αντιπάλους με το υπερφυσικά φουσκωμένο κορμί του. Μου τη δίνουν η μόνιμη ασυλία από τους διαιτητές, η ατελείωτη προβολή από τα ΜΜΕ, οι εκνευριστικά «εγώ, εγώ, εγώ» δηλώσεις του. Ομως φέτος ομολογώ πως ήταν συγκινητικός, αξιοθαύμαστος. Εκανε κυριολεκτικά τα πάντα, παίζοντας σε όλες τις θέσεις, από πλέι μέικερ μέχρι σέντερ, θυμίζοντας ώρες ώρες... Μάτζικ Τζόνσον: στο τέταρτο, καθοριστικό ματς, σκόραρε ή μοίρασε ασίστ για τους 70 από τους 92 πόντους της ομάδας του!
Το Κλίβελαντ βεβαίως δεν βλεπόταν, αφού ο αναχρονιστικός αυτός τρόπος του «ηρωικού» (hero-ball) παιχνιδιού με τα συνεχή isolation ποσταρίσματα ήταν τρομερά αργός και προβλέψιμος, με τον Λεμπρόν να παίρνει... σαράντα σουτ σε κάθε ματς: όμως κατάφερε να χαλάσει το παιχνίδι του Κάρι και των άλλων Πολεμιστών και να προηγηθεί 2-1 στη σειρά, παρά τους τραυματισμούς δύο βασικών παικτών, του Κάιρι Ερβινγκ και του Κέβιν Λαβ.
Με την πλάτη στον τοίχο, ο Κερ κατέφυγε έστω και έμμεσα στον Πόποβιτς, τον μέντορά του: λίγες ώρες πριν από το τέταρτο ματς, ένας 28χρονος βοηθός τού πρότεινε να χαμηλώσει το αρχικό σχήμα, με «πεντάρι» τον Γκριν, «τεσσάρι» τον Μπαρνς και βασικό πάνω στον Λεμπρόν τον καλύτερο αμυντικό του, τον Ιγκουοντάλα. Κάτι αντίστοιχο είχαν κάνει πέρσι οι Σπερς κόντρα στον Λεμπρόν, βάζοντας «πενταδάτο» τον Ντιαό στη θέση του Σπλίτερ. Ο ρυθμός ανέβηκε, η άμυνα «έδεσε» και οι Καβαλίερς βραχυκύκλωσαν: στο πέμπτο ματς «χαμήλωσαν» κι αυτοί, αλλά ήταν πια αργά. Οι Γουόριορς πήραν τρία ματς στη σειρά και στέφθηκαν πρωταθλητές, με MVP των τελικών τον «έκτο παίκτη» τους, τον Ιγκουοντάλα. Και μπορεί ο «Ιγκι» να μην έχει το μπασκετικό IQ του αγαπημένου μου Μανού Τζινόμπιλι, αλλά με τη σεμνότητα και την «αυτοθυσία» του όλη τη χρονιά έδωσε ένα μάθημα σε πολλούς επηρμένους νυν και εκκολαπτόμενους αστέρες, που επιμένουν να αντιμετωπίζουν το μπάσκετ σαν ατομικό άθλημα!
Κάτι τελευταίο: πολλοί συνάδελφοι και φίλοι απαξιώνουν το NBA, χαρακτηρίζοντάς το «τσίρκο» όπου κανείς δεν παίζει άμυνα κτλ. Γι’ αυτούς μπάσκετ είναι μόνον η Ευρωλίγκα και τα μεγάλα διεθνή τουρνουά. Προφανώς δεν έχουν παρακολουθήσει ομάδες σαν τους Σπερς, τους Μέμφις Γκρίζλις ή τους φετινούς Γουόριορς και Χοκς, που παίζουν «ευρωπαϊκό» μπάσκετ, αλλά σε πολύ υψηλότερες ταχύτητες και με ρόστερ που ούτε να τα φανταστούμε δεν μπορούμε στην Ευρώπη...
ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top