«Eωλος», σημαίνει μπαγιάτικος και κατ’ επέκταση άνοστος, ανούσιος, άκαιρος και βλαβερός. Κάτι που δεν στέκει, δεν ευσταθεί, π.χ. έωλο επιχείρημα. Να μη το μπερδεύουμε με το ανορθόγραφο «αίολος» (τέτοια λέξη δεν υπάρχει, παρά μόνον σαν όνομα, οδός Αιόλου), που είναι το όνομα του θεού ή καλύτερα του «ταμία» των ανέμων κατά τον Όμηρο.
«Έωλο» λοιπόν το επιχείρημα του όψιμου αντικομμουνισμού που ψιθυρίζεται μεταξύ δαρμένων και πετσοκομμένων και φτωχοποιημένων μέχρι βαθειάς ένδειας νεοδημοκρατών καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα και που αλυχτάται από ένα δημοσιογραφικό τσομπανόσκυλο στα ερτζιανά (τα ίδια ερτζιανά από όπου έβριζε πάλι ασύστολα όλους τους μνημονιακούς, εγχώριους και εκ του εξωτερικού ιεροφάντες και πρωθιερείς του τραπεζοπιστωτικού ιερατείου της Ευρώπης όλους τους ατελείωτους μήνες (48) μέχρι τις Ευρωεκλογές του 2014). Τί μεσολάβησε άραγε για την αιφνίδια και απόλυτη μεταμόρφωσή του; 

Την επίκληση του φόβου και του τρόμου δεν την ασκούσαν οι δεξιοί αντικομμουνιστές ούτε στα δύσκολα χρόνια του ψυχρού πολέμου (δεκαετίες του ’50 και του ’60). Οι δεξιοί εκείνου του καιρού διεχειρίζοντο τους όρους και επ’ αυτών η άσκηση της πολιτικής: κατευνασμός, ισορροπία, λήθη, αμνηστία με πολιτικούς ταγούς, ήδη από τα χρόνια του εμφυλίου, τον Κων/νο Τσαλδάρη, τον Θεμιστοκλή Σοφούλη (του Κέντρου), τον Αλ. Παπάγο, τον Κων/νο Καραμανλή. 
Δεν είναι λοιπόν ιστορικό παράδοξο και πολιτική ανορθογραφία και δηλητηριωδώς επικίνδυνο να ανασύρεται στην επιφάνεια η ρητορική, παιδαριώδης και γκροτέσκα, ενός έωλου αντικομμουνισμού; Πού ζούνε, επί τέλους; Έπειτα από 60 χρόνια! Έπειτα από δύο και τρεις γενιές! Έπειτα από μια βαρειά και επώδυνη δικτατορία με τραγικό, για το έθνος, τέλος! Και έπειτα από τους βομβαρδισμούς και τις ερπύστριες των οικονομικών εισβολέων-δολοφόνων! Πώς τολμούν και υψώνουν τις πολεμικές σημαίες του αντικομμουνισμού; Μήπως θα τολμήσουν ένα κάποιο κρεσέντο πόλωσης και έντασης που θα καταλήγει σε έναν νέο εμφύλιο; Εκεί το πάνε οι συμπηγνύοντες τον συνασπισμό των υπολειμμάτων της πλουτοκρατίας της δεξιάς, υπέρ των οποίων αλυχτά το πρωϊνιάτικο τσομπανόσκυλο στο ράδιο; 

Απειλώντας να δαγκώσει μέχρι κατακρεούργησης κάθε διαφωνούντα προς αυτή την έωλη και όζουσα επιχειρηματολογία του αντικομμουνισμού! Δεν μπορεί να αντιληφθεί ο κ. Σαμαράς πως το μόνο αληθινό και γραμμένο με αίμα είναι το επιχείρημα της ανεργίας, των αυτοκτονιών, των «επενδύσεων» που έμειναν στον δρόμο (για να γλυτώσουν οι γύπες-άρπαγες-vultures τη φυλακή), των λιμοκτονούντων και χωρίς φάρμακα συνταξιούχων, μιας κοινωνίας που έχει χάσει τα πάντα (σπίτια, χωράφια, παιδιά) σαν τον κάπελα του Πολέμη: «Ό,τι κι αν είχε τόχασε, γυναίκα, βιός, παιδιά του…». Τόση αρχομανία! Εκτός αν θέλει να επαληθεύσει την παροιμία που λέει: «το λυσσασμένο θηρίο όταν πεθαίνει γίνεται επικίνδυνο και δαγκώνει ό,τι βρει μπροστά του».–
Β.Γ.Π.

ΠΗΓΗ
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top