Η πύκνωση των πολιτικών εξελίξεων έρχεται ως συνέπεια της εμπλοκής με την τρόικα και της διαφαινόμενης παράτασης του Μνημονίου ίσως και για αρκετούς μήνες. Ούτως ή άλλως, η επόμενη περίοδος προβλέπεται πάντως «κολασμένη» και όλα τα ενδεχόμενα θεωρούνται ανοιχτά, από την άμεση προσφυγή σε κάλπες μέχρι την επανάληψη του πειράματος της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Οι προσεχείς ημέρες είναι κρίσιμες ως προς το αν θα υπάρξει συμφωνία με την τρόικα, αλλά σε πολιτικό επίπεδο οι διεργασίες προχωρούν ήδη με πολύ μεγάλη ταχύτητα και, όπως τουλάχιστον καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, το εκλογικό σώμα δείχνει ότι έχει προχωρήσει στο επόμενο βήμα.

Το σενάριο των άμεσων εκλογών μπορεί να μη συγκεντρώνει σήμερα τις περισσότερες πιθανότητες, αλλά λόγω της έντονης ρευστότητας δεν αποκλείεται να προκύψει ανά πάσα στιγμή. Ειδικά στην περίπτωση που, παρά τις κυβερνητικές προσδοκίες, δεν βρεθεί λύση με τους δανειστές αυτή την εβδομάδα και εμμείνουν -κυρίως το ΔΝΤ- στις απαιτήσεις τους, τότε εκ των πραγμάτων δεν θα υπάρχουν πολλές επιλογές.
Ενα σημαντικό στοιχείο που ενισχύει τα εκλογικά σενάρια είναι ότι από την ερχόμενη Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου μπορούν θεσμικά να δρομολογηθούν δίχως πρόβλημα και οι διαδικασίες για την ανάδειξη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Με βάση την κρατούσα ερμηνεία της συνταγματικής διάταξης, οι διαδικασίες αυτές μπορούν να ξεκινήσουν έως και τρεις μήνες νωρίτερα από τη λήξη της θητείας του κ. Παπούλια στις 12 Μαρτίου 2015.

Επομένως, αν προκύψει πλέον θέμα εκλογών οποιαδήποτε στιγμή, μπορεί να συνδυαστεί και με την προεδρική εκλογή. Αυτή είναι και η μία από τις δύο δυνατότητες που δίνει το Σύνταγμα για τη διενέργεια των εκλογών από την υφιστάμενη κυβέρνηση, δίχως ενεργοποίηση του άρθρου 37 του Συντάγματος για τα τριήμερα των διερευνητικών εντολών και την ανάθεση της εντολής σε υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Η άλλη περίπτωση είναι να προκηρυχθούν εκλογές για εθνικό θέμα μείζονος σημασίας. Με δεδομένο, όμως, ότι ήδη αρχίζει να κυλά και το συνταγματικό τρίμηνο της προεδρικής κάλπης, η επίκληση «εθνικού θέματος» για να στηθούν κάλπες με την παρούσα κυβέρνηση θα αποτελούσε κατά κοινή παραδοχή γελοιοποίηση των θεσμικών διαδικασιών.

Αυτό έχει σημασία, γιατί έτσι «καίγεται» και η πρόταση που έκαναν παλαιότερα κυβερνητικοί σύμβουλοι να γίνουν νωρίτερα οι εκλογές και να μείνει ως «εφεδρεία» η προεδρική εκλογή τον Μάρτιο, με την ελπίδα των ραγδαίων ανακατατάξεων, έστω κι αν στο μεταξύ έχει έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμη κι αν επιτευχθεί συμφωνία (με όποια μορφή) με την τρόικα εντός των επόμενων 24ώρων, η εκλογική τροχιά έχει ήδη γίνει αρκετά ισχυρή. Επομένως το ένα ενδεχόμενο -που έχει και τους περισσότερους υποστηρικτές αυτή τη στιγμή- είναι να προσπαθήσει η κυβέρνηση να εξαντλήσει τον χρόνο όσο περισσότερο γίνεται, έως τον Φεβρουάριο - Μάρτιο, επιδιώκοντας μια σχετική σταθεροποίηση της κατάστασης που θα της επιτρέψει να δώσει πιο αξιοπρεπώς την εκλογική μάχη.

Το άλλο ενδεχόμενο είναι η επίσπευση των διαδικασιών της προεδρικής εκλογής αμέσως μετά τις γιορτές. Αυτό, όπως λέγεται, θα μπορούσε να γίνει τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου και εντός δέκα ημερών να διαλυθεί η Βουλή για να ξεκινήσει η πορεία προς τις εκλογές.

Δύο είναι τα δεδομένα που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο ως προς τις σχετικές αποφάσεις. Το πρώτο αφορά τη χρονική διάρκεια της παράτασης του Μνημονίου. Αν είναι τρεις ή έξι μήνες, η κυβέρνηση βγαίνει προκαταβολικά χαμένη, αφού θα πρέπει να πάει σε κάλπες, ενόσω το πρόγραμμα των δανειστών θα βρίσκεται ακόμη σε ισχύ και η έξοδος από αυτό, που έχει προαναγγείλει, θα ακούγεται ως ανέκδοτο στα προεκλογικά μπαλκόνια. Κατά συνέπεια, η τυχόν μεγάλη διάρκεια της «τεχνικής» παράτασης θα οδηγήσει, αντιστρόφως, τάχιστα σε εκλογές. Υπάρχουν, μάλιστα, και αυτοί που προτείνουν, διά παν ενδεχόμενο, να μην κλείσει για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές η Βουλή. Αντίθετα, αν η παράταση είναι μικρή, τότε θα γίνει κάθε προσπάθεια να καθυστερήσει το εναρκτήριο λάκτισμα των εκλογών.

Το δεύτερο δεδομένο έχει σχέση με το πρόσωπο του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν συγκεκριμένα διαφανεί ότι δεν προκύπτει συμφωνία στο πρόσωπο που θα διαδεχτεί τον Καρ. Παπούλια, ενώ η μνημονιακή παράταση θα είναι μικρή, το πιθανότερο είναι να εξαντληθεί και η τελευταία διαθέσιμη ημέρα, έως τα τέλη Μαρτίου. Κατά το Σύνταγμα, η πρώτη ψηφοφορία στη Βουλή πρέπει να γίνει το αργότερο στις 12 Φεβρουαρίου. Υπολογίζοντας και το δεκαήμερο των δύο επόμενων ψηφοφοριών, οι εθνικές κάλπες μπορούν να στηθούν σε αυτή την περίπτωση την Κυριακή 22 Μαρτίου, δρομολογώντας ταυτόχρονα την «επόμενη μέρα» στο πολιτικό σκηνικό με ανακατατάξεις, νέες ηγεσίες στους ηττημένους και πιθανόν καινούργιες συνεργασίες σε κυβερνητικό επίπεδο.


Πώς μπορούν να αποφευχθούν οι κάλπες έως τον Μάρτιο

Σε ποιες περιπτώσεις είναι δυνατόν να μη γίνουν εκλογές έως τον Μάρτιο; Η πιο απλή είναι αν, κόντρα στις σημερινές πιθανότητες, φανεί ότι σχηματίζεται η πλειοψηφία των 180 βουλευτών και πολύ περισσότερο μάλιστα αν η παράταση του Μνημονίου είναι π.χ. μόλις ενός μηνός. Σε αυτή την περίπτωση, η λήξη της σχετικής εκκρεμότητας πρέπει να αναμένεται το ταχύτερο δυνατόν.

Τα πιο σύνθετα σενάρια είναι αυτά που περιέχουν συμφωνίες μεταβατικού τύπου, με στόχο τη μετάθεση των εκλογών. Οι τελευταίες κινήσεις με τις υπογραφές βουλευτών οι οποίοι ζητούν «εθνική συμφωνία - συνεννόηση» για να εκλεγεί συναινετικά Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή και να συμφωνηθεί «ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πορείας προς τις εθνικές εκλογές μέσα στο 2015» επιβεβαιώνουν απόλυτα την πρόσφατη αποκάλυψη της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για το «γκρίζο σχέδιο» που αποσκοπεί στην καθυστέρηση των εκλογών τουλάχιστον έως τον Ιούνιο.

Εκ των πραγμάτων, προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι να συμφωνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζοντας από κοινού με τα άλλα κόμματα Πρόεδρο της Δημοκρατίας και παίρνοντας ως «αντάλλαγμα» ημερομηνία εκλογών λίγους μήνες αργότερα. Ορισμένοι εκτιμούν ότι θα μπορούσε να συμφωνηθεί το φθινόπωρο, ενώ άλλοι -και ιδιαίτερα όσοι από την Κουμουνδούρου εμφανίζονται να το «συζητούν»- μιλούν για τον Μάιο. Παρά τις σχετικές ζυμώσεις πάντως, ο κ. Τσίπρας δεν φαίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής ότι το αποδέχεται. Ο ένας λόγος είναι ότι δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη το τοπίο σε σχέση με τους 180 της προεδρικής εκλογής και ο δεύτερος ότι το κόμμα του θα κινδύνευε με σοβαρούς κραδασμούς, αν όχι διάσπαση, λόγω των αντιδράσεων. Αντίθετα, το Αριστερό Ρεύμα του Π. Λαφαζάνη έχει πει, κατά πληροφορίες, στον κ. Τσίπρα ότι δεν θα του δημιουργήσει εσωτερικό πρόβλημα, αν η κυβέρνηση μπορέσει να σχηματίσει την προεδρική πλειοψηφία και αποτύχει η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ να προκαλέσει εκλογές.

Ανεξάρτητα από τις σημερινές προθέσεις, πάντως, η άσκηση πιέσεων, από το εσωτερικό και το εξωτερικό, δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε μια τέτοια «λύση» πολύ περισσότερο αν επιβληθεί από τους δανειστές η λήψη νέων μέτρων που η σημερινή (ούτως ή άλλως) εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν θα μπορέσει να αντέξει μόνη της.

Το ερώτημα είναι ποια μορφή θα έχει σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί. Το 2011, όταν κατέρρευσε υπό ανάλογο βάρος η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, σχηματίστηκε άλλη με τρικομματική στήριξη (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΛΑΟΣ) και με πρωθυπουργό, ως τεχνοκράτη, τον Λουκά Παπαδήμο. Αν γινόταν κάτι ανάλογο σήμερα, θα έπρεπε να δεχτεί να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία ο Αντ. Σαμαράς, ενώ είναι άγνωστο αν η σημερινή αντιπολίτευση θα συμφωνούσε να συμμετάσχει ή, για να τηρήσει τα προσχήματα, θα πρόσφερε μόνο την άνοχή της υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Το άλλο (και αρκετά ιδανικό πάντως) σενάριο θα ήταν να επιτευχθεί συμφωνία να κρατήσει την πρωθυπουργία ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνηση να υποστεί έναν μεγάλο ανασχηματισμό. Μια παραλλαγή όλων αυτών είναι να βρεθούν, χωρίς τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, οι 180 βουλευτές για την ανάδειξη του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και ακολούθως να σχηματιστεί μια καινούργια κυβέρνηση υπό τον κ. Σαμαρά, με ευρύτερη όμως εκπροσώπηση διαφόρων τάσεων. αλλά και πολιτικών στελεχών που θα έχουν βοηθήσει στην προεδρική εκλογή.

ΠΗΓΗ : ΄΄δημοκρατία΄΄
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top