Στα χρόνια της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας υπήρξε και ο Γκρέγκορι Αλεξάνδροβιτς Ποτέμκιν (1739-91). Ήταν σημαντικός στρατιωτικός. Ανεδύθη στο αξίωμα του αρχιστρατήγου του αυτοκρατορικού (τσαρικού) στρατού, όχι μόνον γιατί ήταν εραστής της τσαρίνας – άλλωστε, η Μ. Αικατερίνη, η «Σεμίραμις του Βορρά», όπως απεκαλείτο από τους Δυτικούς, σχεδόν ερωτοπαθής, είχε πολλούς εραστές – αλλά γιατί ήταν δεινός στρατηγός και νικητής πολέμων. Το 1771 κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (έναν από τους πολλούς που διεξήγαγε η Μ. Αικατερίνη) ο Γκρ. Ποτέμκιν εκυρίευσε την Κριμαία και εχρίσθη πρίγκιπας της Ταυρίδος.

Ως γνωστόν, η Κριμαία (γνωστή και από τα πρόσφατα και παράξενα γεγονότα της Ουκρανικής κρίσης, της υποκινούμενης από τη Δύση, Κύριος οίδε γιατί, αποσπάσθηκε από την Ουκρανία και προσαρτήθηκε ξανά στη Ρωσία) ήταν η αρχαία ελληνική Ταυρίδα ή Ταυρική χερσόνησος. Ο Ποτέμκιν, λοιπόν, ίδρυσε στην Κριμαία διάφορες πόλεις, όπως τη Χερσώνα, τη Σεβαστούπολη, το Κέρτς. Όταν συνόδευε για επιθεώρηση την Τσαρίνα και ερωμένη του στις νέες χώρες και πόλεις, εκεί όπου τα πολεοδομικά πράγματα ήσαν ακόμη «γιαπιά», εκείνος έστηνε χαρτονένιες μακέτες με προσόψεις σπιτιών, χωριών και πόλεων στο φόντο, με συντάγματα μεταφερόμενων στρατιωτών που χαιρετούσαν την αυτοκράτειρα, ενώ οι κωδωνοκρουσίες και τα πυροτεχνήματα εκάλυπταν τα ηχητικά. 
Σκηνικά μεγαλειώδη. Σκηνοθεσία άριστη. Έμεινε στην ιστορία αυτό το γεγονός με τον τίτλο «τα χωριά του Ποτέμκιν». Δεν μάθαμε ποτέ αν κατάλαβε η Αικατερίνη τίποτα από όλο αυτό το σκηνικό. Η κρατούσα άποψη λέει ότι δεν μπορούσε να δει καθαρά τα συμβαίνοντα, γιατί είχε τυφλωθεί από τον έρωτά της προς τον στρατηγό της. Πώς τα σκέφτηκα όλα αυτά τα ρομαντικά σήμερα; Σήμερα, στα «χρόνια της χολέρας», που λέει και ο Κολομβιανός νομπελίστας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες; Απλούστατα, γιατί οι «διαπραγματευτές», κυβερνώντες – χωρίς να έχουν καμμιά ομοιότητα, σε κανένα σημείο με τον Ποτέμκιν – τον μιμούνται κωμικοτραγικά, παίζοντας το μεγάλο κόλπο (colpo grosso), της συνεχόμενης για πέντε και εμφατικά για τα 2,5 τελευταία χρόνια, σκηνοθεσίας. 
Με μια τροποποίηση-διόρθωση ιστορικής σημασίας. Το σκηνογράφημα έχει σαν θεατές – υποκείμενα και δέκτες του κόλπου – έναν λαό, τον ελληνικό, που είναι τσακισμένος και πεσμένος στη «γράνα», παγωμένος, πεινασμένος και ημιθανής σαν τη Grande Armée του Μ. Ναπολέοντα, όπως κατέληξε μετά την πανωλεθρία της εκστρατείας του στη Ρωσία (1812). Και όπως θαυμαστά απεικονίζεται στους πίνακες του Αδ. Νόρδεν και του Ιω. Αύγ. Άτκινσον.– Β.Γ.Π. 29.ΧΙ.14

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top