Πρόκειται για τη διαβάθμιση των αξιωμάτων του νεοφεουδαλισμού. Η νέα άρχουσα τάξη. Όπως στους μακρούς αιώνες του φεουδαλισμού στη Δύση (από τον 10ο μέχρι τον 19ο) είχαμε την ιεραρχία των αξιωμάτων, τους δούκες, τους λόρδους, τους μαρκήσιους, τους κόμητες, τους υποκόμητες, τους βαρόνους, τους βαρονέτους, τους ιππότες, σε υποκείμενη διάταξη και με κριτήρια δύο, την έκταση των τιμαρίων-φέουδων και την πολεμική αξιοσύνη τους, έτσι και σήμερα έχουμε τα «golden boys» ή αλλιώς και χωρίς παρατσούκλια, διευθυντικά στελέχη, του εταιρικού κόσμου με κριτήρια πάλι δύο: τις οικονομικές απολαβές (αστρονομικοί μισθοί και διαβόητα μπόνους) και τις τεχνικές-τεχνοκρατικές γνώσεις και δεξιότητές τους.

Αυτός είναι ο νέος κόσμος, της παγκοσμιοποίησης εν αποπείρα ή της νέας τάξης και της νέας εποχής (new age). Το κοινό χαρακτηριστικό που συναντά κανείς και στην αρχαία δουλοκτητική κοινωνία και στη μεσαιωνική φεουδαλική και στη σημερινή νεοφεουδαλική – όπως τη λέω εγώ – είναι ένα: η απουσία της μεσαίας τάξης. Αυτό το στοιχείο της μεσαίας τάξης είναι καθαρά δημοκρατικό. Το γνωρίσαμε μόνον υπό συνθήκες δημοκρατίας, υπάρχον και διευρυνόμενο εμφατικά τον 20ο αιώνα. Τώρα η υπερεθνική ελίτ του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και οι εθνικές πλουτοκρατίες (συνήθως υπό την μορφή αναμοντερνιζόμενων και πλουσίων παλαιών οικογενειών, κοινώς «τζακιών»), τσακίζουν με διάφορους τρόπους τη μεσαία τάξη.
Τα διάδοχα της παλιάς φεουδαλικής ιεραρχίας αξιώματα, τα «golden boys», είναι η νέα ολιγαρχία του πλούτου και της πολιτικής δύναμης που την επιδιώκουν και την ασκούν κατά «σνομπίστικο» τρόπο. Από εκεί και πέρα το χάος. Οι μισθωτοί των 500 Ευρώ βυθισμένοι σε εργασιακούς πολτούς μάζας και αθυρμάτων σε μείγμα με τους ανέργους, τους νεόπτωχους και τους αστέγους, συνθέτουν την μεταμοντέρνα κοινωνία. Για την ακρίβεια τα «golden boys» – να μην τα αναβαθμίζουμε κιόλας σε ολιγαρχία – δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά χρυσωμένα «τσογλάνια» ή «γιουσουφάκια» του Σουλτάνου, χρυσωμένα για λόγους που αυτός ξέρει καθώς και ο προϊστάμενος προσωπικού, ο «οντά εφέντης». 

Σε άλλους τόπους και σε άλλες εποχές, ας πούμε στο Μεξικό των Χασιέντας ή στην Θεσσαλία των τσιφλικιών, ήσαν οι «μπράβοι» ή οι «τραμπούκοι» (οι τελευταίοι, από κάποια μάρκα πούρου που κρατούσαν μονίμως στο στόμα τους σαν αναγκαίο εξάρτημα-αξεσουάρ στολής και εμφάνισης ισχύος), ή τσομπανόσκυλα καλοταϊσμένα-μισθοφόροι, που φυλάνε τον αφέντη και δαγκώνουν ύπουλα και βαθειά τον οποιοδήποτε εχθρό και την όποια δυνητική απειλή, συνήθως με μεθόδους computerized, με εξαρτήσεις μέσω computers και λογιστικών παιγνίων. Είναι γνωστοί και σεσημασμένοι. Διεθνώς και εγχωρίως. Το ISO της παρακμής είναι τα «golden boys». Και η ορατή αφορμή και πρόκληση για τη μεγάλη κοινωνική επανάσταση που έρχεται.–
Β.Γ.Π
3.ΧΙ.14

ΠΗΓΗ
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top