Μια κουκίδα στον χάρτη του κόσμου η πατρίδα μας. Αλλά μια κουκίδα-κοιτίδα ενός μεγαλειώδους πολιτισμού, που πότισε ολόκληρη την οικουμένη. Και εμείς που έτυχε να γεννηθούμε σ’ αυτόν τον τόπο τι είμαστε; Επηρμένοι επίγονοι Εκείνων επειδή ονομαζόμαστε Έλληνες και μιλάμε τη γλώσσα τους; Είμαστε περιούσιος λαός, κάποια ανώτερη φυλή που φέρει στις φλέβες της το ίδιο αίμα, μαζί με την σφραγίδα της υπεροχής; 

 Στην άκρη οι απλουστεύσεις. Εκάς οι ανοησίες περί αίματος και φυλετικής συνέχειας. Το ίδιο κι εκείνη η κρημνιστική τάση, ένας διαλυτικός ιός, που ακούει για τον Ελληνισμό και τη συνέχειά του και «τραβάει πιστόλι». Που πυροβολεί τη λέξη «έθνος» και την ταυτίζει με τον επιθετικό εθνικισμό και την αμυντική περιχαράκωση. Είναι εκείνοι που μιλούσαν για έξαρση του εθνικισμού όταν έβλεπαν δακρυσμένους τους Έλληνες να χαίρονται την κατάκτηση το Euro ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες στους δρόμους της Αθήνας, της Λευκωσίας, της Νέας Υόρκης και της Μελβούρνης. 

 Στην άκρη λοιπόν και οι μεν, οι ακραίοι του αίματος, οι φορείς ενός αρρωστημένου σωβινισμού. Αλλά και οι άλλοι, οι δήθεν κοσμοπολίτες, οι θιασώτες ενός θολού «ευρωπαϊσμού», που ξορκίζει την ιδιοπροσωπεία, και επιδιώκει να εντάξει τα σημερινά κράτη στην μεγάλη «πατρίδα» της Ευρώπης… Η δική μας Ελλάδα είναι άλλη, διαφορετική. Έχει ρίζες στους αιώνες και κλαδιά σ’ ολόκληρη την οικουμένη. Δεν έχει παρωπίδες ούτε διακατέχεται από σύνδρομα μεγαλείου και ανόητης κομπορρημοσύνης. Δεν θέλει περιορισμούς σ’ ένα στρέμμα γης, γιατί τα παιδιά της βρίσκονται παντού στον κόσμο. Όπως λέει ο Κώστας Σαρδελής –συχνά άνισος αλλά πάντοτε ενδιαφέρων στις προσεγγίσεις του– «Η Δική μας Ελλάδα έχει εύρος, είναι ασύνορη και μέγεθος πνευματικό». 

 Το ίδιο λέει και ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής της Κύπρου, ο Μιχάλης Μιχαηλίδης: «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνόκαιρη του κόσμου». Έτσι. Σύγχρονοι μέσα στην διαχρονικότητά τους. Ανοιχτοί στα νέα ρεύματα, ανήσυχοι και τολμηροί, άνθρωποι των μεγάλων οριζόντων, όπως και πολλοί άλλοι λαοί, αλλά μ’ ένα μεγάλο πλεονέκτημα στη σκευή τους. Τη γλώσσα. Τον ομφάλιο λώρο που τους διευκολύνει να νιώθουν οικείο τον Πολιτισμό Εκείνων. Χωρίς αλαζονεία και έπαρση, αλλά με αίσθημα ευθύνης για τα τιμαλφή του τόπου και του τρόπου τους. 

 Βαριά ευθύνη. Που δεν βολεύεται με εκδηλώσεις άσαρκης, ανούσιας και τυποποιημένης προγονολατρείας. Όσοι οχυρώνονται μονάχα στο παρελθόν και επικαλούνται μονίμως το προγονικό κλέος, θέλουν να κρύψουν την σημερινή ερημιά τους. Δεν προσπαθούν, δεν ανοίγονται στον κόσμο και κατ’ ουσίαν δεν σέβονται και δεν τιμούν την κληρονομιά που τους έτυχε. 

 «Ξέρω ότι δεν έχουμε τίποτε άλλο βέβαιο πάρεξ ελευθερία και γλώσσα», λέει η Ελένη Αρβελέρ. Όμως αυτό και μόνο φτάνει για να δέσει τους Έλληνες άρρηκτα με μία μυθική, έστω φαντασιώδη και φανταστική πανάρχαιη Ελλάδα, ίσως ανύπαρκτη σήμερα, αλλά ασφαλώς πάντα αθάνατη. Αθάνατη σαν τον καημό της Ρωμιοσύνης, την αόρατη και αδιάλειπτη αυτή ελληνική πραγματικότητα, που, όπως λέει με κατάνυξη ο Σεφέρης, κάθεται στα γόνατα της Παναγιάς. 

Γράφει ο Γιάννης Τριάντης
Ellnews
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top