Ετσι, υπό αυτές τις συνθήκες, συναντήθηκε ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος με τις νέες γεωπολιτικές πραγματικότητες. Αυτές ήσαν: α) Μια νικήτρια Αμερική με τον πλούτο να συσσωρεύεται σε μια μειοψηφία απειροελάχιστη, την ανεργία να αυξάνει και τη φτώχεια να διευρύνεται σε πλατειές μάζες (Αφροαμερικανών, Λατίνων, Κινέζων στις China-towns, Μεξικάνων και κάθε λογής λαθρομεταναστών) και με την αγραμματοσύνη να κυριαρχεί και στα αστικά κέντρα και στις φάρμες των μεσοδυτικών πολιτειών και εκείνων του Νότου.

Μια Αμερική, εν τέλει, γηράσκουσα. Και κακοδιαιτώμενη. β) Μια Ευρώπη καταναλίσκουσα και συντηρούσα το μοντέλο του ανθρώπου καταναλωτή (homoconsumus), γηράσκουσα, πνιγμένη στην ανεργία και στη λαθρομετανάστευση και εμμένουσα στο πείραμα της Πολιτειακής και Νομισματικής Ένωσης. Ένα πείραμα μάλλον ετοιμόρροπο και επίφοβο, με πειραματόζωα τους λαούς της Ευρώπης. Και μάλιστα εκείνους τους οποίους έθελξαν κάποιοι παρασιτικοί ρόλοι, με τους οποίους κάποιοι τοκογλύφοι χρηματοπιστωτές τους εδελέασαν και τους επαγίδευσαν σε γιγαντιαίες παγίδες δουλοκτημοσύνης. Και στην Ευρώπη η μεσαία τάξη συρρικνούται. Οι νεόπτωχοι αυξάνονται κατά γεωμετρική πρόοδο. Το ίδιο και οι άστεγοι. Ο πλανήτης ζει την νέα πραγματικότητα. Η ισορροπία του τρόμου του διπολικού συστήματος έχει παραδώσει τη θέση της στον τρόμο της ανισορροπίας του μονοπολικού (με κυριαρχία του καπιταλιστικού) ή, από μια άλλη σκοπιά, του πολυπολικού συστήματος γεωπολιτικά. γ) Άλλες εστίες ανεπτυγμένων κρατών, οικονομιών και κοινωνιών όπως της Ιαπωνίας, της Ταϊβάν, του Καναδά και της Αυστραλίας-Νέας Ζηλανδίας που αντιμετωπίζουν όχι επιτυχώς ανάλογα προβλήματα με εκείνα της ΕΕ και των ΗΠΑ, ενώ «ξύνουν τον πάτο του καζανιού» της προηγούμενης ευημερίας που απλόχερα έζησαν μεταπολεμικά. δ) Υπάρχουν και οι χώρες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική). Με τα δικά τους χαρακτηριστικά, τα οποία τις ταξινομούν στις αναδυόμενες οικονομίες. Η δύναμή τους είναι ασφαλώς η πληθυσμιακή μάζα, η γεωγραφική έκτασή τους και ο ρυθμός αυξήσεως του ΑΕΠ. Κοντά σ’αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τονίσουμε τις φοβερές και δραματικές, κοινωνικές και εισοδηματικές ανισότητες. Αλλά και αυτό καθόλου παράξενο, γιατί αυτό είναι και το πρόσθετο κλασσικό όσο και προκλητικό γνώρισμα και των ΗΠΑ και της ΕΕ. ε) Το ΝΑΤΟ, τέλος, η υπερατλαντική αμυντική ασπίδα των δημοκρατιών της Δύσης, προσπαθεί να ορίσει τον νέο ρόλο του, καθώς και τα όρια δράσης του. Η αρχική αιτία υπάρξεώς του (raîsond’être) και ιδρύσεώς του (1949), εκείνη της ανασχέσεως του σοβιετικού επεκτατισμού, είχε εξαλειφθεί. Καμμία σκέψη όμως για διάλυσή του. Ο οποιοσδήποτε δυνητικός και αναθεωρημένος νέος ρόλος του ΝΑΤΟ, με νέα μέλη μάλιστα κάποια από τα «απελευθερωμένα» από τον κομμουνιστικό εναγκαλισμό κράτη, περιείχε και τον σπόρο ενός νέου «ψυχρού πολέμου».
Β.Γ.Π.


 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top