Κύριε Πρωθυπουργέ,
«Συναντηθήκαμε» στο διαδίκτυο (Twitter), αν και όχι υπό τις καλύτερες συνθήκες.
Και οφείλω να ομολογήσω ότι γι’ αυτό ευθύνεται η ελευθεριότητα με την οποία είθισται πλέον να χρησιμοποιείται ο λόγος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, (social media), που ώθησε και μένα - για πρώτη φορά - στην χρησιμοποίηση ενός ακραίου χαρακτηρισμού, ο οποίος πάντως δεν εκπροσωπεί τον σύνηθες τρόπο με τον οποίο μιλώ και συμπεριφέρομαι.
Για τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό απολογούμαι.
Δεν απολογούμαι όμως για τις στέρεες και ξεκάθαρες απόψεις μου, λόγω των οποίων ανέκυψε και το ηλεκτρονικό μου μήνυμα.
Πρόκειται για απόψεις που μάλλον αντίκεινται στις δικές σας, σχετικά με την ομοφυλοφιλία και το κατά πόσον μπορεί να είναι αποδεκτή, όχι ως σεξουαλική προτίμηση ή ιδιαιτερότητα (που μπορεί να είναι σεβαστή ως ατομική και ιδιωτική υπόθεση του καθενός), αλλά ως επίσημη και νομοθετικά κατοχυρωμένη στάση που επικυρώνεται ακόμα και μέσω του «γάμου» ατόμων του ιδίου φύλου.
Το συγκεκριμένο ζήτημα, γνωρίζετε ασφαλώς και εσείς, ότι εγείρεται έντονα τα τελευταία χρόνια και έχει απασχολήσει πολλαπλά την ευρωπαϊκή πολιτική και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Και είναι ένα ζήτημα που έχει πλέον εκταθεί και σε άλλου είδους «σεξουαλικές προτιμήσεις», όπως είναι η κτηνοβασία και η παιδοφιλία.
Εικάζω ότι είναι γνωστή και σε σας η είδηση που αναφέρει ότι στην Γερμανία πληθαίνουν οι οίκοι ανοχής για κτηνοβάτες, καθώς ο νόμος επιτρέπει την κτηνοβασία «αρκεί να μην τραυματιστεί το ζώο». Και εκεί, οι υπέρμαχοι της συγκεκριμένης «τάσης» υποστηρίζουν πως η κτηνοβασία είναι «τρόπος ζωής» και ότι «οι απλές έννοιες της ηθικής δεν έχουν καμία σχέση με το Δίκαιο».
Και στην Ολλανδία, πριν ένα χρόνο, κρίθηκε νόμιμη από δικαστήριο, μία οργάνωση παιδεραστών (Martijn). Τα μέλη της κηρύττουν την κοινωνική αποδοχή των «συναινετικών» σχέσεων μεταξύ ανήλικων και ενηλίκων. Όμως, αρκετά μέλη της ίδιας οργάνωσης έχουν κατηγορηθεί ή και εκτίουν ποινές φυλάκισης για διακίνηση παιδικής πορνογραφίας και για κακοποίηση ανηλίκων.
Απέναντι σε όλα αυτά τα ζητήματα ανακύπτουν πάμπολλα ερωτήματα: Οι «απλές έννοιες της ηθικής» (όπως λένε οι Γερμανοί κτηνοβάτες) έχουν σχέση με το Δίκαιο ή όχι; Υπάρχουν όρια στις ανοχές και τις αντοχές της ευρωπαϊκής κοινωνίας απέναντι σε πάσης φύσεως ιδιαιτερότητες ή όχι; Είναι ο γάμος ένα θρησκευτικό μυστήριο και η επίσημη δέσμευση ετερόφυλων με σκοπό την δημιουργία οικογένειας και την αναπαραγωγή του ανθρωπίνου είδους όπως διακηρύσσει η χριστιανική εκκλησία ή αποτελεί μία απλή νομοθετική κατοχύρωση δύο ανθρώπων, έστω και του ιδίου φύλου; Μπορεί η προσωπική ζωή ενός ατόμου, ιδιαίτερα δημοσίου, να αποτελεί «δημόσιο θέαμα», και έως ποίου σημείου (αυτό ισχύει ακόμα και για τους ετερόφυλους);

Και ακόμα: Μήπως στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φτάνουμε πλέον σε απαράδεκτες υπερβολές επί των προσωπικών σεξουαλικών προτιμήσεων που ενδεχομένως χρησιμοποιούνται ακόμα και ως «οχήματα» από όσους θα ήθελαν την πλήρη ισοπέδωση των αξιών πάνω στις οποίες χτίστηκε η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Μήπως τελικά, ακόμα και οι ομοφυλόφιλοι είναι άθελά τους θύματα της στρατηγικής εκείνων που έχουν πολλαπλά συμφέροντα να υπαγορεύσουν ότι «όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται», ώστε στο κοντινό μέλλον το Εθνικό δίκαιο έκαστης Ευρωπαϊκής  χώρας να προσαρμόζεται στις ανάγκες των οικονομικών σφαιρών επιρροής αγνοώντας τον " βιασμό" της ανθρώπινης οντολογιάς .
Τα ερωτήματα δεν σταματούν εδώ. Εδώ όμως σταματώ εγώ, επαναλαμβάνοντας πως οι προσωπικές μου απόψεις και θέσεις είναι απολύτως συνυφασμένες με την ιδεολογική μου τοποθέτηση, λόγω της οποίας τιμώμαι από τους συμπατριώτες μου για πάνω από 25 χρόνια να τους εκπροσωπώ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Και αυτές συνοψίζονται σε τρία γράμματα που σας τα μεταφέρω στο λατινικό αλφάβητο: H.R.F Δηλαδή Homeland (πατρίδα), Religion (θρησκεία), Family (οικογένεια).
Πιστεύω απόλυτα λοιπόν στην έννοια της πατρίδας. Και πιστεύω απόλυτα στην έννοια της Ευρώπης των Πατρίδων (ή της Ευρώπης των Εθνών). Πιστεύω απόλυτα και σε όσα κηρύττει η Χριστιανική Εκκλησία, την οποία πιστεύει και η συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων. Και φυσικά, πιστεύω απόλυτα στον θεσμό της οικογένειας. Γι’ αυτό και επιτρέψτε μου να πω ότι δεν αισθάνομαι καθόλου «απομονωμένος», αφού σε αυτά πιστεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, αλλά και εδώ, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πολίτες.
Δεν αισθάνομαι όμως ούτε και «ακραίος». Διότι ακραίος δεν είναι αυτός που υποστηρίζει τις απόψεις του, αλλά αυτός που δεν επιτρέπει στους άλλους να εκφράζουν τις δικές τους. Και εγώ, σε όλη μου την ζωή μάχομαι για την δημοκρατία και την ελευθερία. Για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην άποψη και για την «μάχη» του διαλόγου και των επιχειρημάτων, μέσα από τα οποία μπορεί να προκύψει η αλήθεια.
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Τα μηνύματα μέσω του twitter είχαν και ένα θετικό αποτέλεσμα: Αναζωπύρωσαν την συζήτηση για όλα αυτά τα ζητήματα, ιδιαίτερα την στιγμή που στην ελληνική Βουλή ετοιμάζεται να έρθει προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο που τιτλοφορείται ως «αντιρατσιστικό», αλλά κατά την προσωπική μου άποψη αποτελεί ακριβώς το αντίθετο, επιδιώκοντας - στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δήθεν προοδευτισμού - να μετατρέψει τις μειοψηφίες σε φόβητρο των πλειοψηφιών.

Νέες και νέοι, στελέχη του κόμματος του οποίου έχω την τιμή να ηγούμαι (Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδας), αποφάσισαν λοιπόν να διοργανωθεί το αμέσως επόμενο διάστημα μία ανοικτή εκδήλωση – συζήτηση στην Αθήνα.
Σας προσκαλώ να πάρετε μέρος σε αυτή την συζήτηση. Ελεύθερα, ανοικτά, δημοκρατικά, να καταθέσετε τις απόψεις σας και να μας μεταφέρετε τις συμφωνίες και τις διαφωνίες σας.
Γνωρίζω πως είστε νομικός, αλλά κατ΄ εμέ έχει ιδιαίτερη αξία το γεγονός πως σπουδάσατε και Εκκλησιαστικό Δίκαιο, και μάλιστα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αυτό μάλλον σημαίνει πως έχετε ολοκληρωμένη άποψη και για την θέση της Εκκλησίας απέναντι στα συγκεκριμένα ζητήματα, ενώ φυσικά γνωρίζετε και τις θέσεις που έχουν εκφράσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες, εκπροσωπώντας τα κόμματα των χωρών από τις οποίες προέρχονται οι βουλευτές τους.


Επιτρέψτε μου να σας γνωστοποιήσω δε, ότι γνωρίζω αρκετά ακόμα για εσάς, μέσα από άρθρα ή συνεντεύξεις που έχετε παραχωρήσει, ακόμα και κατά την περίοδο που δεν ήσασταν Πρωθυπουργός. Και δεν σας κρύβω ότι με προβλημάτισε ιδιαίτερα μία έκφρασή σας σε συνέντευξη που παραχωρήσατε. «Εγώ θα κάνω ότι μου πει ο ή η σύντροφος μου.  Εάν δεν με άφηνε δεν θα αναλάμβανα την ευθύνη του Πρωθυπουργού…» είχατε πει. 
Άραγε, ο δημόσιος λειτουργός και ιδιαίτερα ένας πολιτικός λαμβάνει τις σημαντικές αποφάσεις που αφορούν την χώρα του και τον λαό του με βάση την κρίση του ή της συντρόφου του; Και εάν ο σύντροφός σας ήθελε να αναλάβετε την θέση του Πρωθυπουργού οδηγώντας την χώρας σας εκτός Ε.Ε. θα το κάνατε επίσης; 
Θα είχε ιδιαίτερη αξία λοιπόν, εάν μπορούσατε και θέλατε, να βρεθείτε στην Αθήνα, σε αυτή την ανοικτή, ειλικρινή και δημοκρατική συζήτηση που μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς κανένας να πείσει τον άλλον για τα επιχειρήματα του. Αλλά όσοι την παρακολουθήσουν και ενημερωθούν γι’ αυτή, θα μπορούν να εξαγάγουν τα δικά τους συμπεράσματα και σίγουρα, να μάθουν περισσότερα από όσα ξέρουν ή φαντάζονται.
Σημειώνω δε, ότι στην περίπτωση που ανταποκριθείτε θετικά στην πρόσκληση, η εκδήλωση θα προγραμματιστεί σε χρόνο που θα επιλέξετε εσείς.
Ποιός ξέρει; Μέσα από την ρηχότητα των μηνυμάτων στα social media, ίσως να προκύψει τελικά, κάτι πολύ πιο ουσιώδες και σημαντικό.

Μετά τιμής
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος 
Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top