Οι δημιουργίες των αδερφών Ζαν - Πιερ και Λικ Νταρντέν, και των Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ και Ναόμι Καβάζε προβλήθηκαν στο 67ο κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών.

Αθέμιτα δελεαστικό δίλημμα

Στην ταινία των Νταρντέν, «Δυο μέρες, μια νύχτα», το κύριο θέμα είναι η πρόσφατη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Η Σάντρα, η ηρωίδα της ταινίας, εργάτρια σε επιχείρηση, κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά της, μετά την επιστροφή της από αναρρωτική άδεια, επειδή το αφεντικό αναγκάζει τους υπόλοιπους εργάτες να επιλέξουν αν θα πάρουν πριμ από χίλια ευρώ ο καθένας ή θα δεχτούν να επιστρέψει στη δουλειά η Σάντρα. Αυτό το δίλημμα βγάζει στην επιφάνεια τη σκληρή ανταγωνιστικότητα, την αδιαφορία, αλλά και το προσωπικό συμφέρον, σε βάρος της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η Σάντρα αρχίζει έναν αγώνα δύο ημερών και μιας νύχτας, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της ταινίας, για να πείσει τους συναδέλφους της να την ψηφίσουν, ερχόμενη αντιμέτωπη με την υποκρισία, ακόμη και τη βία, πριν, τελικά, πείσει αρκετούς να την υποστηρίξουν.

Οι Νταρντέν καταγράφουν με λεπτομέρεια και αντικειμενικότητα τις καταστάσεις, με ιδιαίτερη επιμονή στη συμπεριφορά των ανθρώπων, προσφέροντάς μας μια ταινία γεμάτη ανθρωπιά και συγκίνηση, και μια εξαίρετη ερμηνεία από τη Μαριόν Κοτιγιάρ, η οποία είναι φαβορί για βραβείο.


Μακριά από τον πολιτισμό

Η Ναόμι Καβάζε, στη δοσμένη με λυρισμό ταινία της, με τίτλο «Still the water» («Ακόμη το νερό»), περιγράφει την ιστορία δυο παιδιών που ζουν και μεγαλώνουν σε ένα απόμερο, μακριά από τον πολιτισμό, νησί. Πρόκειται για μια τρυφερή, ερωτική στην πραγματικότητα ιστορία,  που εκτυλίσσεται με φόντο τη θάλασσα, το νερό, τα δάση και γενικά τη φύση, η οποία παίζει ουσιαστικό ρόλο στη ζωή των παιδιών, αλλά και γενικότερα των κατοίκων του νησιού. Εκτός από την ερωτική ιστορία, η ταινία, όπως και άλλες της Γιαπωνέζας σκηνοθέτριας, καταπιάνεται και με γενικότερα θέματα, όπως αυτά της ζωής και του θανάτου, αλλά και της ισορροπίας που χρειάζεται να υπάρχει ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο, αν δεν θέλουμε να καταστρέψουμε τον πλανήτη μας.


Μια οικογένεια γεμάτη σκοτεινά μυστικά

Ο Καναδός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, στη σατιρική κωμωδία του, «Χάρτες για τους σταρ», καταπιάνεται με τον κόσμο του κινηματογράφου. Στο κέντρο της ιστορίας, μια οικογένεια γεμάτη σκοτεινά μυστικά. Ένας δεκατριάχρονος σταρ που δοκιμάζει να επιστρέψει με το σίκουελ της ταινίας του, «Bad Babysitter», μετά από μια περίοδο στην αποτοξίνωση. Η αδελφή του που επιστρέφει μετά από χρόνια σε ψυχιατρική κλινική. Μια ηθοποιός που μεγαλώνει και βλέπει τις μέρες της δόξας της να χάνονται και τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας να έρχονται πιο κοντά. Ένας οδηγός λιμουζίνας που φιλοδοξεί να γίνει ηθοποιός. Ανάμεσα σε όλα αυτά, βρίσκει θέση και ένα ποίημα του Πολ Ελιάρ, το οποίο οι ήρωες του φιλμ επαναλαμβάνουν συχνά στη διάρκεια της ταινίας.

Ο Κρόνεμπεργκ εξηγεί: «Το ποίημα του Πολ Ελιάρ μιλά για την αντίσταση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και για την ελευθερία, αλλά δεν είχε ξεκινήσει με αυτό τον τρόπο. Είχε ξεκινήσει να το γράφει για μια γυναίκα, αλλά καθώς το έγραφε, συνειδητοποίησε σιγά σιγά πως δεν έγραφε για καμιά άλλη, μα για την ιδέα της ελευθερίας. Ο σεναριογράφος μου, Μπρους Γουάγκνερ, είχε εμμονή με αυτό το ποίημα. Όταν τον ρώτησα γιατί, μου απάντησε ότι κι αυτός ήθελε κάποτε να αφιερώσει αυτό το ποίημα σε μια γυναίκα. Στο φιλμ, χρησιμοποιούμε ένα μόνο κομμάτι του, δεν το ακούμε ως το τέλος. Κι έτσι, αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό νόημα από αυτό που έχει στ' αλήθεια».


Σύμφωνα με τον ίδιο, η αληθινή ελευθερία στο Χόλυγουντ «είναι αυτή που σου δίνει η δόξα». Η τελευταία στροφή του ποιήματος αναφέρει: «Και με τη δύναμη της λέξης, ξαναρχίζω τη ζωή μου. Γεννήθηκα, για να σε γνωρίσω, για να πω το όνομά σου». Και ο Κρόνεμπεργκ προσθέτει τη λέξη «Χόλυγουντ», κάνοντάς το με τον τρόπο του να συνδέεται άμεσα με την ταινία του.

naftemporiki.gr
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top