της Ευαγγελίας Αμπάζη - δικηγόρος Αθηνών

Oι τέσσερις συστημικές τράπεζες έλαβαν συνολικά για την ανακεφαλαιοποίησή τους περίπου 52 δις ευρώ. Ο σκοπός της χρηματοδότησης τους ή, άλλως, της ανακεφαλαιοποίησής τους, σύμφωνα με τα άρθρα 27α και 28 του Ν. 3601/2007, ήταν η αποκατάσταση των ζημιών των ιδίων κεφαλαίων τους, τις οποίες υπέστησαν και από τα μη εξυπηρετούμενα ληξιπρόθεσμα δάνεια των φυσικών προσώπων.
 
Με την προβλεπόμενη από το νόμο 4093/2012 (ΦΕΚ Α' 222/12-11-2012 - 3ο Μνημόνιο) και την από 13/11/2012 σχετική (με αρ. 38) απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α' 223/12-11-2012) διαδικασία ανακεφαλαιοποίησής των τραπεζών από το Ελληνικό Δημόσιο, οι τράπεζες έχουν καλύψει πλήρως τις ζημίες και το κενό των «ιδίων κεφαλαίων» τους έως και την 31/12/2012. Αυτές οι ζημίες προήλθαν και από τα ληξιπρόθεσμα και απαιτητά δάνεια των οφειλετών τους.
Συνεπώς οι τράπεζες δεν έχουν έννομο συμφέρον να απαιτούν τα ληξιπρόθεσμα δάνεια διότι -όπως προανέφερα- για όλο το απαιτητό κεφάλαιο και τους τόκους έχουν εξοφληθεί πλήρως από το Ελληνικό Δημόσιο, στο οποίο, κατά τους υφιστάμενους ακόμα κανόνες Δικαίου, περιήλθε η πλήρης κυριότητα των τραπεζών.
 
Για να αντικρουστεί το εν λόγω επιχείρημα από τις τράπεζες, αυτές οφείλουν να επιδείξουν στους Έλληνες δανειολήπτες ότι τα συγκεκριμένα ΔΙΚΑ τους δάνεια δεν καλύφθηκαν πλήρως από τις δόσεις αυτές, παραμένουν δηλαδή ανεξόφλητα. Τούτο μπορούν και οφείλουν να πράττουν κάθε φορά που απαιτούν από τους Έλληνες δανειολήπτες να αποπληρώσουν την ανεξόφλητη οφειλή τους, επιδεικνύοντας τους στοιχεία της ύπαρξης της οφειλής τους από τα «Βιβλία των λογαριασμών των επισφαλών απαιτήσεων» (ζημίες), την Τράπεζα της Ελλάδος, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το Ελεγκτικό Συνέδριο και το υπουργείο Οικονομικών. Θα πρέπει να αποδείξουν δηλαδή ότι η συγκεκριμένη οφειλή δεν έχει καλυφθεί από τις δόσεις της ανακεφαλαιοποίησής.
 
Περαιτέρω, ενώ οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν, κάλυψαν τις ζημίες τους και αποκατέστησαν τα ίδια κεφάλαια των Cor Tier I  με τα 45 δις ευρώ της ανακεφαλαιοποίησής, διατήρησαν ταυτόχρονα και τις μετοχές τους αλλά και τη διοίκηση τους. Συγχρόνως όμως -και παράνομα- απαιτείται η αναγκαστική είσπραξη των ποσών της ανακεφαλαιοποίησής από τους Έλληνες πολίτες (και δανειολήπτες των τραπεζών), οι οποίοι έχουν ήδη εγγυηθεί τα ποσά της ανακεφαλαιοποίησής με την εγγύηση που χορήγησε το Ελληνικό Δημόσιο στα ομόλογα CosCos (που έδωσαν οι τράπεζες στο ΤΧΣ και υπέρ του ΕSΜ).
 
Με τον τρόπο αυτό οι Έλληνες πολίτες (και δανειολήπτες των τραπεζών) καθιστάμεθα οι τωρινοί εγγυητές και, δυνητικά, οι τελικοί δανειστές των τραπεζών, σε περίπτωση που τα CosCos δεν επαναγοραστούν από τις τράπεζες σε τρία (συν δύο) χρόνια και οι εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου εκπέσουν υπέρ του ΕSΜ, με αποτέλεσμα οι εγγυήσεις (στα CosCos) να γίνουν πλέον ελληνικό δημόσιο χρέος υπέρ του ΕSΜ.
 
Συνεπώς, οι τράπεζες, ενώ ουδεμία ζημία έχουν υποστεί από τα «ληξιπρόθεσμα» δάνεια (οι ζημίες τους αποκαταστάθηκαν με την ανακεφαλαιοποίησή τους), απαιτούν την αναγκαστική είσπραξη των δανείων αυτών από τους εγγυητές και, δυνητικά, τελικούς δανειστές των τραπεζών, ήτοι τους Έλληνες πολίτες!
 
Τέλος, από τη συμφωνία ανακεφαλαιοποίησής των τραπεζών, όπως αυτή τελικά κατακυρώθηκε με την υπ' αριθμ. 38/9-11-2012 πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α', 223/12-11-2012), προκύπτει ότι όλες οι συστημικές τράπεζες περιέρχονται από το Νοέμβριο του 2012 στην πλήρη κυριότητα (ιδιοκτησία) του Ελληνικού Δημοσίου και του ΕFSP, παρά το γεγονός ότι διατήρησαν τη διαχείριση τους, η οποία ασκείται από τα παλαιά (υφιστάμενα) μέλη των Δ.Σ., διότι μπόρεσαν (με εξαίρεση τη Εurobank) και κάλυψαν από τα ιδιωτικά τους κεφάλαια το 10% της ανακεφαλαιοποίησής τους.
 
Οι τράπεζες αυτές θα περιέλθουν και πάλι στην κυριότητα των νυν ιδιωτών ιδιοκτητών της μόνον εάν εντός πενταετίας οι τελευταίοι επαναγοράσουν από το Ελληνικό Δημόσιο, και κατ' επέκταση από τον ΕFSF, τα μετατρέψιμα ομόλογα CosCos, τα οποία κατέχει ο ΕFSF με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου.
Συνεπώς, καμία τράπεζα δεν έχει έννομο συμφέρον να απαιτεί την εξόφληση των ήδη εξοφλημένων από την ανακεφαλαιοποίηση δανείων. 

ΕΠΙΚΑΙΡΑ (16/1/2014)

22 σχόλια :

Dimitrios G. Antoniou PhD, FRCS είπε... 30 Ιανουαρίου 2014 - 10:08 μ.μ.

Kαλά Κα Αμπάζη δεν ντρέπεσαι να κλέβεις τόσο ξεδιάντροπα και θρασύτατα την μήνυσή μου που κατέθεσα την 23-09-2013 στον εισαγγελέα, και της οποίας μέρος της αναπαράγεις και οικοιοποιείσα ανήθικα κατά λέξη?...ντροπή σου κι αν δεν επνανορθώσεις θα σου κάνω μήνυση για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων. ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ.

George Giannopoulos είπε... 31 Ιανουαρίου 2014 - 9:29 μ.μ.

Η βασική άποψη που διατυπώνεται στο άρθρο είναι ότι η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών είχε ως αποτέλεσμα την απόσβεση των απαιτήσεων που έχουν αυτές κατά των οφειλετών τους από τις δανειακές συμβάσεις που έχουν συνάψει.

Η άποψη αυτή, αν και θα ήταν επιθυμητή για πολλούς δανειολήπτες, εντούτοις δεν ευρίσκει κανένα έρεισμα στο νόμο, αλλά είναι εντελώς (και επικίνδυνα) εσφαλμένη. Οι κυριότεροι λόγοι είναι οι εξής:

1) Η νομική αιτία της επικαλούμενης αποσβέσεως των τραπεζικών απαιτήσεων από τα δάνεια δεν αναφέρεται σε κάποιο σημείο του άρθρου. Από την όλη διατύπωσή του όμως υποννοείται ότι είναι εφικτός ο συμψηφισμός των ληξιπροθέσμων απαιτήσεων των τραπεζών με τα χρήματα που οι ίδιες έλαβαν από την ανακεφαλαιοποίησή τους. Ο συμψηφισμός πράγματι προβλέπεται στον νόμο ως ένας από τους τρόπους αποσβέσεως των απαιτήσεων. Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν, διότι δεν συντρέχει καμία από τις σχετικές προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος. Ειδικότερα:

α) Οι Τράπεζες έλαβαν χρήματα από το Ελληνικό Δημόσιο και επομένως μόνο το Ελληνικό Δημόσιο έχει (εάν έχει) κάποια ισόποση απαίτηση κατά των τραπεζών. Η γνώμη μου ωστόσο είναι ότι δεν έχει, διότι έχει λάβει ως αντάλλαγμα (δια του Τ.Χ.Σ.) ίσης αξίας μετοχές κάθε Τράπεζας που ανακεφαλαιοποιήθηκε. Από τη διαδικασία αυτή επομένως τα μόνα δικαιώματα που έχει αυτή τη στιγμή το Δημόσιο είναι: α) να λάβει μερίσματα όταν οι Τράπεζες θα καταγράψουν κέρδη και θα διανείμουν μερίσματα, και β) να πωλήσει (το Τ.Χ.Σ.) τις μετοχές στο μέλλον, καρπούμενο και την τυχόν υπεραξία τους.

β) Ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι υπήρχε κάποια απαίτηση του Δημοσίου κατά των Τραπεζών, αυτή ανήκει μόνο στο Ελληνικό Δημόσιο και όχι στους δανειολήπτες των Τραπεζών. Το Δημόσιο έχει αυτοτελή νομική προσωπικότητα σε σχέση με καθέναν από τους Έλληνες πολίτες (και φορολογουμένους), πολλώ μάλλον σε σχέση με καθέναν από τους δανειολήπτες ως φυσικό πρόσωπο. Με άλλα λόγια: κάθε δανειολήπτης, έστω κι αν είναι Έλληνας πολίτης, είναι ξένος (νομικά θα λέγαμε "τρίτος") σε σχέση με το Δημόσιο και επομένως δεν μπορεί να επικαλεστεί ξένες απαιτήσεις (δηλαδή του Δημοσίου) προς συμψηφισμό δικών του χρεών.

γ) Κάθε δανειολήπτης που είναι συγχρόνως και φορολογούμενος συμμετείχε έμμεσα (και όχι άμεσα) στην ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών, μέσω των φόρων που κατέβαλε στο Δημόσιο. Και τούτο διότι ένα μέρος των χρημάτων της ανακεφαλαιοποιήσεως προήλθε αναμφίβολα από φόρους που είχε προηγουμένως εισπράξει το Δημόσιο. Το Δημόσιο, ωστόσο, εισπράττει χρήματα όχι μόνο από φόρους αλλά και από άλλες πηγές (π.χ. δάνεια, συμμετοχή σε κερδοφόρες ΔΕΚΟ, κλπ.). Οι πηγές λοιπόν του Δημοσίου από τις οποίες συγκεντρώθηκαν τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης δεν μπορούν να προσδιορισθούν με ακρίβεια, ούτε ονομαστικά, ούτε (κυρίως) ποσοτικά. Μάλιστα, δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί με ακρίβεια ούτε καν ποιοι από τους φόρους που έχει λάβει από κάθε δανειολήπτη το Δημόσιο χρησιμοποιήθηκαν από το τελευταίο για την κάλυψη του ποσού της ανακεφαλαιοποίησης. Είναι π.χ. φόρος εισοδήματος του 2010; ΕΤΑΚ του 2008; ΤΑΠ του 2011; Ακόμα λοιπόν κι αν ένας δανειολήπτης είχε δικαίωμα να συμψηφίσει καταβληθέντες φόρους με οφειλές του προς μία Τράπεζα (κάτι το οποίο όπως είπαμε δεν είναι νόμιμο), θα έπρεπε να επικαλεστεί και να αποδείξει ότι από συγκεκριμένο ποσό που κατέβαλε σε μια δεδομένη ημερομηνία για συγκεκριμένο φόρο στο Δημόσιο ένα μέρος ή όλο το ποσό κατέληξε στη συγκεκριμένη Τράπεζα έναντι της οποίας προτείνει τον συμψηφισμό. Αυτονόητο βεβαίως είναι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εκ των πραγμάτων ανέφικτο.

2) Τα παραπάνω δεν αναιρούνται από τον διαλαμβανόμενο στο άρθρο σκοπό του Ν. 3601/2007, δηλαδή την αποκατάσταση των ζημιών των ιδίων κεφαλαίων των Τραπεζών, τις οποίες αυτές υπέστησαν και από τα μη εξυπηρετούμενα ληξιπρόθεσμα δάνεια των φυσικών προσώπων - δανειοληπτών. Ειδικότερα:

George Giannopoulos είπε... 31 Ιανουαρίου 2014 - 9:31 μ.μ.

α) Οι Τράπεζες υπέστησαν ζημίες από την διόγκωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, με αποτέλεσμα να μειωθούν τα ίδια κεφάλαιά τους. Με βάση αυτήν την παραδοχή, το Κράτος είχε τις εξής επιλογές: είτε να δώσει χρήματα στις Τράπεζες ώστε να ανακτήσουν την κεφαλαιακή επάρκεια που ήταν αναγκαία για τη συνέχιση της λειτουργίας τους, είτε να τις αφήσουν στη μοίρα τους. Στη δεύτερη περίπτωση, το βάρος της ανακεφαλαιοποίησης θα έπεφτε στις πλάτες των μετόχων και όσες Τράπεζες δεν θα κατόρθωναν να λάβουν χρήματα - στα πλαίσια αυξήσεως κεφαλαίου - από υφιστάμενους ή νέους μετόχους θα οδηγούντο ενδεχομένως στο κλείσιμο.

β) Σκοπός λοιπόν του νομοθέτη ήταν να κρατήσει ζωντανές τις τράπεζες με χρήματα των φορολογουμένων και όχι βεβαίως να διαγράψει τις απαιτήσεις των τραπεζών κατά των οφειλετών τους (δανειοληπτών). Δεδομένου μάλιστα του ότι το Ελληνικό Δημόσιο, μέσω του Τ.Χ.Σ., έχει γίνει πλέον μεγαλομέτοχος όλων των "συστημικών" τραπεζών, το συμφέρον του όχι μόνο δεν επιβάλει την διαγραφή των οφειλών από τα τραπεζικά δάνεια, αλλά το εντελώς αντίθετο, δηλαδή την είσπραξή τους στο ακέραιο. Παρέπεται δε ότι το ίδιο (έστω κι έμμεσο) συμφέρον έχουν βεβαίως και οι φορολογούμενοι, εκτός από εκείνους που χρωστούν στις τράπεζες και ιδίως τους μεγαλοοφειλέτες.

3) Από τα παραπάνω φαίνεται άλλο ένα σημαντικό σφάλμα του άρθρου, δηλαδή η προδήλως αβάσιμη ταύτιση των δανειοληπτών με το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Πράγματι, ούτε όλοι οι Έλληνες πολίτες χρωστούν στις Τράπεζες, ούτε βεβαίως όλοι οι δανειολήπτες έχουν το ίδιο μέγεθος οφειλών προς τις Τράπεζες, ούτε βρίσκονται όλοι σε αδυναμία καταβολής όσων οφείλουν. Φρονώ μάλιστα ότι η ταύτιση όλων αυτών αδιακρίτως, εμπεριέχει ένα κρυμμένο αλλά ιδιαιτέρως επικίνδυνο υποννοούμενο, δηλαδή ότι δήθεν θα πρέπει το σύνολο των Ελλήνων πολιτών να επωμισθεί το βάρος των οφειλών που ένα υποσύνολό του (δηλαδή οι δανειολήπτες) έχει προς τις Τράπεζες. Κάτι τέτοιο βεβαίως ούτε ο νόμος επιδιώκει, ούτε και θα ήταν ποτέ δικαιοπολιτικά και ηθικά ανεκτό να θεσπιστεί σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου όπως - υποτίθεται ότι - είναι η Ελλάδα. Το επιχειρηματικό ρίσκο της μη αποπληρωμής των δανείων και κατ' επέκταση τις εντεύθεν ζημίες φέρουν (και πρέπει να φέρουν) μόνο οι ίδιες οι Τράπεζες που έδωσαν αυτά τα δάνεια. Άλλωστε, κατά τα προηγούμενα χρόνια της κερδοφορίας των Τραπεζών, οι ίδιες μόνες τους καρπούντο τα αντίστοιχα κέρδη. Το Ελληνικό Δημόσιο αλλά και οι φορολογούμενοι δεν είναι ούτε επενδυτές ούτε επιχειρήσεις (πολλώ μάλλον οργανωμένα πιστωτικά ιδρύματα) και επομένως δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επωμίζονται στις δικές τους πλάτες τις τυχόν ζημίες των τραπεζών. Για τον ίδιο λόγο δεν αποδέχομαι το γνωστό ρητό "too big to fail" για τις Τράπεζες, αλλά θεωρώ ότι η ανακεφαλαιοποίησή τους δεν θα έπρεπε να γίνει με χρήματα του Δημοσίου. Θα έπρεπε δηλαδή να ισχύσει και για τις Τράπεζες το ίδιο που ισχύει για κάθε επιχείρηση που στερείται κεφαλαιακής επάρκειας για να συνεχίσει τη δραστηριότητά της και οι εταίροι ή μέτοχοί της δεν την ανακεφαλαιοποιούν: στην περίπτωση αυτή είτε κλείνει είτε πτωχεύει. Αλλά αυτή είναι μία συζήτηση που εκφεύγει των ορίων του παρόντος σχολίου.

George Giannopoulos είπε... 31 Ιανουαρίου 2014 - 9:31 μ.μ.


Εν κατακλείδι, οφείλω να επισημάνω ότι δεν παραγνωρίζω αλλά τουναντίον γίνομαι καθημερινά μάρτυς (και εξ επαγγέλματος) της δυσκολίας αρκετών δανειοληπτών να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις, παρά τη θέλησή τους μάλιστα. Ασφαλώς υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι επιχειρούν δολίως να αποφύγουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις, όμως δεν θεωρώ ότι είναι η πλειοψηφία των δανειοληπτών σε απόλυτους αριθμούς. Με γνώμονα αυτήν την κατάσταση, θεωρώ ότι πρέπει οι συντάκτες των κειμένων που πραγματεύονται τα αντίστοιχα ζητήματα να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί, να διακατέχονται από το ανάλογο αίσθημα ευθύνης και να τεκμηριώνουν τα λεγόμενά τους, όχι μόνο όταν στα κείμενά τους διατυπώνουν κρίσεις και απόψεις επιστημονικές ή επιστημονικοφανείς, αλλά και όταν πρόκειται για κείμενα που έχουν απλώς πληροφοριακό χαρακτήρα. Όταν δεν τηρούνται αυτά τα εχέγγυα, οι δανειολήπτες - αναγνώστες των αντιστοίχων κειμένων - και ιδίως εκείνοι οι οποίοι βρίσκονται στη μεγαλύτερη αδυναμία - όχι μόνο δεν εξυπηρετούνται, αλλά τουναντίον αποκτούν ανυπόστατες ελπίδες, η διάψευση των οποίων στη συνέχεια συνιστά μία επιπλέον ταλαιπωρία, αν όχι ψυχική δοκιμασία. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο θεώρησα ότι έπρεπε να δημοσιεύσω το παρόν σχόλιο.

Γεώργιος Δ. Γιαννόπουλος
Δικηγόρος Αθηνών

Ανώνυμος είπε... 31 Ιανουαρίου 2014 - 11:06 μ.μ.

Επί πρόσθετα, θα έλεγα πως έχει ενδιαφέρον να βλέπαμε δικόγραφο της Κας Αμπάζη με το ανάλογο κείμενο .... και τοποθέτηση της σε αίθουσα ... κατά Τράπεζας .... με το "κείμενο" .....

thessalonian είπε... 3 Φεβρουαρίου 2014 - 10:56 π.μ.

Σεβομαι την νομικη γνωματευση για το παρον αρθρο, ομως εχω τις εξης κατα την λογικη μου (και οχι νομικη μου) αποψη ενστασεις-αποριες:
1/ Για ποιον λογο εγινε η αγρια λιτοτητα (περα απο την δικαιολογια του συνετισμου και τιμωριας των Ελληνων πολιτων)δηλαδη το κοψιμο μισθων και συνταξεων και απολυσεων και η υπερφορολογηση? Αν δεν απατωμαι εγινε για να εξυπηρετηθει το τεραστιο δημοσιο χρεος που εκτοξευτηκε λογω των εκατονταδων δισεκατομμυριων για την "στηριξη" των Τραπεζων σε πορους και εγγυησεις που δανειστηκε το Δημοσιο.
Συνεπως η αγρια λιτοτητα επιβληθκε επι δικαιων και αδικων, ειτε ειναι υπερχρεωμενοι στις Τραπεζες ειτε οχι.Δηλαδη το συνολο των πολιτων επωμιστηκε το βαρος των ωφειλων των Τραπεζων!
2/ Δεν θα ηταν καλυτερα να αφεθουν οι Τραπεζες στην τυχη τους, να μην ειχε εκτοξευτει το δημοσιο χρεος λογω της στηριξης τους,να μην επιβαλλοτανεη αγρια λιτοτητα (που κατα γενικη παραδοχη δημιουργει υφεση και οχι αναπτυξη), και να μην καταστρεφοταν και διασυροτανε διεθνως ενα ολοκληρο εθνος?
Τι θα γινοτανε σε αυτην την περιπτωση? Το πολυ πολυ να εκλεινε 'ή να εξαγοραζοτανε καποια Τραπεζα την στιγμα μαλιστα στην αρχη της κρισης το 2007, η κριση ηταν κριση χρεους του Δημοσιου (budget deficit crisis)και ΔΕΝ ηταν Τραπεζικη. Αλλωστε, εφοσον σε αυτην την περιπτωση δεν θα ειχε στραγγαλιστει η οικονομια, οπως συνεβει με την αγρια λιτιτητα, και οι Τραπεζες θα δουλευαν καλυτερα δηλαδη δεν θα χρεοκοπουσαν τοσο ευκολα.
Και επειδη τα διεθνη κεντρα χαραξης της πολιτικης ειναι πολυ πιο εξυπνα και μορφωμενα απο μενα που διατυπωνω αυτον τον συλογισμο, και τα αντιλαμανονται καλυτερα απο μενα, τομονο συμπερασμα που προκυπτει ειναι οτο η Ελληνικη κριση ηταν στοχευμενη πολιτικη.

thessalonian είπε... 3 Φεβρουαρίου 2014 - 5:40 μ.μ.

...Δηλαδή δεν ήταν οικονομικό το θεμα

George Giannopoulos είπε... 12 Φεβρουαρίου 2014 - 8:35 μ.μ.

@thessalonian
Ως προς τις ενστάσεις - απορίες σας, επιτρέψτε μου τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

1) Αποδέχομαι σε γενικές γραμμές όσα λέτε για την υπερφορολόγηση. Όμως αυτή δεν έγινε μόνο για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών. Αν δεν κάνω λάθος, το συνολικό χρέος του Δημοσίου είναι αυτή τη στιγμή περίπου 330 δις ευρώ και από αυτά στις τράπεζες δόθηκαν περίπου 50 δις ευρώ. Επομένως δεν είναι σωστό το συμπέρασμά σας ότι η λιτότητα επιβλήθηκε για χάρη των Τραπεζών.

2) Σε αυτό συμφωνούμε, αν και για διαφορετικούς λόγους. Θεωρώ ζήτημα αρχής σε μία οικονομία της αγοράς να κλείνει μία επιχείρηση (άρα και μία τράπεζα) όταν δεν είναι βιώσιμη. Βεβαίως, η ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών προέκυψε και από τη ζημιά τους λόγω του αναγκαστικού κουρέματος των ομολόγων του Δημοσίου που είχαν στην κατοχή τους. Τέτοιο κούρεμα ωστόσο έγινε και στα ομόλογα που είχαν δοθεί π.χ. σε προμηθευτές νοσοκομείων, επειδή το Κράτος δεν μπορούσε να τους εξοφλήσει σε μετρητά. Αυτοί όμως δεν ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δημόσιο χρήμα, όπως δεν ανακεφαλαιοποιήθηκαν ούτε τα ασφαλιστικά ταμεία που επίσης έχασαν τεράστια χρηματικά ποσά από το ίδιο κούρεμα. Γιατί άραγε δύο μέτρα και δύο σταθμά;

3) Αμφιβάλλω αν η Ελληνική Κρίση ήταν στοχευμένη πολιτική. Για να συμπεράνει κανείς κάτι τέτοιο, θα πρέπει να δεχθεί ότι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές που μοίραζαν χρήματα και αυξήσεις αριστερά και δεξιά ήταν όλοι μέρος αυτής της στοχευμένης πολιτικής που λέτε, την οποία μάλιστα (πολιτική) ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία ο κόσμος με την ψήφο του επί δεκαετίες. Με τέτοιες πολιτικές ήταν νομοτελειακά βέβαιο ότι θα φτάναμε σε κρίση. Σαν κάθε νοικοκυριό ή επιχείρηση που πέφτει έξω γιατί πολύ απλά ξοδεύει περισσότερα απ' όσα ειπράττει.

Άλλο όμως είναι αν η κρίση ήταν στοχευμένη, κι άλλο εάν η αντιμετώπιση ή τα μέτρα που ελήφθησαν ήταν στοχευμένα. Μήπως εννοείτε το τελευταίο;

George Giannopoulos είπε... 12 Φεβρουαρίου 2014 - 8:35 μ.μ.

@thessalonian
Ως προς τις ενστάσεις - απορίες σας, επιτρέψτε μου τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

1) Αποδέχομαι σε γενικές γραμμές όσα λέτε για την υπερφορολόγηση. Όμως αυτή δεν έγινε μόνο για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών. Αν δεν κάνω λάθος, το συνολικό χρέος του Δημοσίου είναι αυτή τη στιγμή περίπου 330 δις ευρώ και από αυτά στις τράπεζες δόθηκαν περίπου 50 δις ευρώ. Επομένως δεν είναι σωστό το συμπέρασμά σας ότι η λιτότητα επιβλήθηκε για χάρη των Τραπεζών.

2) Σε αυτό συμφωνούμε, αν και για διαφορετικούς λόγους. Θεωρώ ζήτημα αρχής σε μία οικονομία της αγοράς να κλείνει μία επιχείρηση (άρα και μία τράπεζα) όταν δεν είναι βιώσιμη. Βεβαίως, η ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών προέκυψε και από τη ζημιά τους λόγω του αναγκαστικού κουρέματος των ομολόγων του Δημοσίου που είχαν στην κατοχή τους. Τέτοιο κούρεμα ωστόσο έγινε και στα ομόλογα που είχαν δοθεί π.χ. σε προμηθευτές νοσοκομείων, επειδή το Κράτος δεν μπορούσε να τους εξοφλήσει σε μετρητά. Αυτοί όμως δεν ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δημόσιο χρήμα, όπως δεν ανακεφαλαιοποιήθηκαν ούτε τα ασφαλιστικά ταμεία που επίσης έχασαν τεράστια χρηματικά ποσά από το ίδιο κούρεμα. Γιατί άραγε δύο μέτρα και δύο σταθμά;

3) Αμφιβάλλω αν η Ελληνική Κρίση ήταν στοχευμένη πολιτική. Για να συμπεράνει κανείς κάτι τέτοιο, θα πρέπει να δεχθεί ότι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές που μοίραζαν χρήματα και αυξήσεις αριστερά και δεξιά ήταν όλοι μέρος αυτής της στοχευμένης πολιτικής που λέτε, την οποία μάλιστα (πολιτική) ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία ο κόσμος με την ψήφο του επί δεκαετίες. Με τέτοιες πολιτικές ήταν νομοτελειακά βέβαιο ότι θα φτάναμε σε κρίση. Σαν κάθε νοικοκυριό ή επιχείρηση που πέφτει έξω γιατί πολύ απλά ξοδεύει περισσότερα απ' όσα ειπράττει.

Άλλο όμως είναι αν η κρίση ήταν στοχευμένη, κι άλλο εάν η αντιμετώπιση ή τα μέτρα που ελήφθησαν ήταν στοχευμένα. Μήπως εννοείτε το τελευταίο;

thessalonian είπε... 13 Φεβρουαρίου 2014 - 9:14 μ.μ.

@George Giannopoulos
Ευχαριστω για την απαντησή σας.
Επιτρεψτε μου ομως να διαφωνησω:

Ως προς το 1/
Το ποσον της στηριξης των Τραπεζων ειναι πολυ μεγαλυτερο:
α/ Ο νομος Αλογοσκουφη Νοε.08 με 28 δισ.
β/ Ως απορροια του α΄μνημονιου: 70 δισ.
γ/ Μια εκτακτη χρηματοδοτηση απο την ΤτΕ τον Αυγ. 11, αγνωστου ποσου. Η ΤτΕ απεκρυψε απο την Βουλη το ποσο αυτο επικαλουμενη το επαγγελματικο απορρητο (sic).
δ/ Διαφορες αναφορες στην Βουλη μιλανε για 200 και 300 δισ.
ε/ Μια αλλη μελετη αναφερει συνολικα 303 δισ. σε πορους και εγγυησεις.
Αλλα το θεμα ειναι τεραστιο, οντας αντικείμενο μεγάλης μελέτης και εξειδίκευσης απαλλαγμένης κάθε είδους συμφέροντος και κομματικης γραμμής και δεν μπορει να αναλυθει πληρως σε αυτα τα πλαισια ενος σχολιου. Στο μέλλον θα γράφουν πολλά βιβλία από ειδικούς και θα χρειαστούν πολλά στοιχεία από πολλές πηγές, ακόμα και από τα Wikileaks, για το τι συμβαινει σημερα στην χωρα, που βιωνει την την πρωτοφανη και μοναδικη στην ιστορια,σε περιοδο ειρηνης οικονομικο-κοινωνικη κριση που προξενησε την μεγαλυτερη ανεργια στην ιστορια της καθως και τον διασυρμο της διεθνως.

2/ Εδω θα συμφωνησουμε.

3/ Η αποδομηση της ελλ. παραγωγης και της οικονομιας ξεκινησε απο νωρις, ηδη απο το 1980 απο τους εξης παραγοντες:
- Η δευτερη πετρελαιακη κριση του 1979 εκτοξευσε το κοστος των πρωτων υλων και του χρυσου που ξεπερασε τα 1000 δολ. η ουγκια.
- Δημιουργηθηκε μεγαλος πληθωρισμος ανω του 30%.
- Πολυ υψηλα επιτοκια λογω του υψηλου πληθωρισμου. Οι καταθεσεις στην Τραπεζα διπλασιαζονταν σε κάθε μια τριετια λόγω των υψηλών επιτοκιων, η παραγωγη ομως ψυχοραγουσε, και κυρίως η βαρειά βιομηχανία, για τον ιδιο λογο.
- Αυξησεις σε μισθους, τουλαχιστον μεχρι το 1985, παρα τον υψηλο πληθωρισμο.
- Διογκωση του Δημοσιου με αθροες προσληψεις, κρατικοποιησεις και οργανισμους. Σε πολλες περιπτωσεις οι πολυθεσιτες.
- Προωρες και μαιμου συνταξεις.
- Ολοι το "ριξαν" στην καταναλωση.
- Υπερβολικοι εξοπλισμοι και δανεισμός.
- Κατασπαταληση του Δημοσιου χρηματος:
α/ Μιζες β/επιδοτησεις και εγγυημενα κερδη κλπ.
γ/ "Κοινωνικοποιημενες" επιχειρησεις. Εκει διοριζαν τον κομματικο στρατο. Τα στελεχη καρπωνονταν τις προμηθειες απο τις αγορες που κανανε αυτες οι επιχειρησεις. Στις εισαγωγες πρωτων υλων κλπ. απο το εξωτερικο, το letter of credit, που ηταν βεβαια του Δημοσιου, κατα κανονα εξεπιπτε απο το Δημοσιο. Ετσι φυγαν πολλα δισ. και δεν τα πηρε κανεις χαμπαρι. Ομως την μεγαλυτερη καταστροφη που καναν αυτες οι επιχειρησεις ηταν οτι διαλυσαν η καθε μια τον κλαδο της, λογω βεβαια αθεμιτου ανταγωνισμου! Έτσι το Δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα εκτοξεύτηκαν.

Ο νομος για τις "κοινωνικοποιημενες" επιχειρησεις και η στηριξη της Τραπεζας Κρητης (σκανδαλο Κοσκωτα) ηταν μια πρωτη γευση για αυτα που θα συνεβαιναν δυο δεκαετιες αργοτερα με την "στηριξη" των Τραπεζων.

Ομως ο πακτωλος των πακετων της ΕΕ διατηρησε την οικονομια εως το 2007, οπου η κατασταση θα μπορουσε ακομη να διασωθει, (οταν το Δημόσιο χρέος ήταν στο 100% του ΑΕΠ και το έλλειμμα 5%), αν οι χειρισμοι που επακολουθησαν θα ηταν οι σωστοι...

Το οτι ΔΕΝ ηταν σωστοι οι χειρισμοι, ειναι πλεον παραδεκτο απο ολους.
Ηδη προσφατα ο διοικητης της ΤτΕ. Γ. Προβόπουλος την 7η Φεβρ. 2014, στην διαλεξή του στο Forum OMFIF στο Λονδινο, εγκαλεί ευθέως τις κυβερνήσεις για λάθος οικονομική πολιτική που δημιούργησε πρωτοφανή ύφεση, δηλωνοντας οτι:

thessalonian είπε... 14 Φεβρουαρίου 2014 - 10:00 π.μ.

Οι προειδοποιησεις μου παραβλεφθηκαν.
* Ζητούσα δημοσιονομική προσαρμογή που θα αποτελείται από δυο τρίτα περικοπές δαπανών και ένα τρίτο αύξηση εσόδων –που θα προέρχεται κυρίως από την διεύρυνση της φορολογικής βάσης- από την σύλληψη του προγράμματος. Κατά τα αρχικά στάδια του προγράμματος, ωστόσο, τα μέτρα προσαρμογής αποτελούνταν από ένα μείγμα 60% αυξήσεων των εσόδων –κυρίως φορολογικών- και 40% μείωσης των δαπανών. Οι αυξήσεις στους φόρους μείωσαν τα έσοδα μετά φόρων, περιορίζοντας την ιδιωτική κατανάλωση, και μείωσαν τις μετά φόρων αποδόσεις των επενδύσεων, μειώνοντας τα κίνητρα για επενδύσεις. Ως εκ τούτου είχαν αρνητική επίπτωση στην καταναλωτική και επενδυτική ψυχολογία, συμβάλλοντας σε έναν κύκλο απαισιοδοξίας που «έπνιξε» την οικονομία.
*Ο τρίτος λόγος που η οικονομική ύφεση έφτασε σε άνευ προηγουμένου επίπεδα, αφορά την εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, ιδιωτικοποιήσεων και μέτρων για τη βελτίωση της είσπραξης φόρων. Για να είναι αποτελεσματικό ένα πρόγραμμα προσαρμογής, πρέπει να υπάρχουν όλα τα διασυνδεδεμένα στοιχεία, κάτι που δεν συνέβαινε στην αρχή του προγράμματος.

Αρα λοιπον οι διαχειριστες της κρισεως ειναι ηδη κατηγορουμενοι, και απομενει να εξακριβωθουν οι λογοι και αφορμες που τους οδηγησαν σε αυτα τα "λαθη", τα οποια αλλωστε παραδεχονται και οι διεθνεις οργανισμοι.

Ενα μικρο αποσπασμα της μελετης του ΔΝΤ:
Τhe countries forced into severe austerity experienced very severe downturns, and the downturns were more or less proportional to the degree of austerity.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η αγρια λιτοτητα δημιουργει παντα υφεση και οχι αναπτυξη.

Οσον αφορα τους ψηφοφορους, αυτοι εξαπατηθηκαν απο ολους κατα κανονα τους πολιτικους, οι οποιοι δημαγωγοντας καταφερναν ξανα και ξανα να υφαρπαζουν την ψηφο. Το αυτο ισχυει και για τον "συνδικαλισμο", που υπηρετησε τις εκαστοτε κυβερνησεις, καθως και για τα ΜΜΕ τα οποια, συνφωνα με διεθνη ερευνη απεχουν απο την αντικειμενικη πληροφορηση. Ας ελπισουμε στις επομενες εκλογες να μην παθουμε τα ιδια. Διοτι μια ποιοτικη δημοκρατια προϋποθετει ποιοτικους, μορφωμενους(ενημερωμενους)και κριτικα σκεπτομενους και ενεργους ψηφοφορους.

George Giannopoulos είπε... 14 Φεβρουαρίου 2014 - 7:30 μ.μ.

@thessalonian

Σας ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου για την απάντησή σας και για τα χρήσιμα στοιχεία που παρατίθενται σε αυτήν. Παραθέτω με συντομία τις αντίστοιχες σκέψεις και εκτιμήσεις μου.

1) Επί του ύψους της βοήθειας προς τις Τράπεζες:
α) Από τα 28 δις που προέβλεπε ο νόμος του Αλογοσκούφη χρησιμοποιήθηκαν μόνο 21 ή 22 δις ως εγγυήσεις. Κανένα απολύτως ποσό δεν δόθηκε σε μετρητά. Επομένως, το Δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει μόνο αν καταπέσουν οι εγγυήσεις. Εκτιμώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, από τη στιγμή που μεσολάβησε η ανακεφαλαιοποίηση.
β) Νομίζω ότι τα 70 δις που προέβλεπε το πρώτο μνημόνιο είναι αυτά που τελικά δόθηκαν πέρσι. Αν κάνω λάθος με διορθώνετε.
γ) Ακόμα κι αν η ΤτΕ δεν δίνει στοιχεία, ωστόσο τα χρήματα που έδωσε θα φαίνονται στους ισολογισμούς των Τραπεζών που δημοσιεύονται στο ΦΕΚ. Άρα φαντάζομαι ότι είναι εύκολο να βρει κανείς πόσα χρήματα πήραν συνολικά οι Τράπεζες.
δ) Επιτρέψτε μου να μην θεωρώ αξιόπιστες τις αναφορές στη Βουλή. Όπως κι εσείς λέτε, οι πολιτικοί έχουν εξαπατήσει πολλές φορές τους πολίτες.
ε) Παρακαλώ να μου δώσετε περισσότερα στοιχεία για τη μελέτη που αναφέρετε.

Ασφαλώς με βρίσκετε σύμφωνο στο ότι το ακριβές ποσό θα προκύψει μόνο μετά από μια εμπεριστατωμένη μελέτη - ανάλυση του θέματος. Θα ειχε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βρούμε μια πηγή με τον ακριβή επιμερισμό του Δημοσίου χρέους.

2) Χαίρομαι που συμφωνούμε.

3) Έχετε απόλυτο δίκιο στις επισημάνσεις σας για όσα έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες. Διαφωνώ όμως ως προς την δικαιολόγηση των ψηφοφόρων. Θέλετε δηλαδή να μου πείτε ότι οι πολιτικοί μας ήταν τόσο έξυπνοι και οι πολίτες τόσο χαζοί, ώστε οι πρώτοι να εξαπατούν τους δεύτερους επί 30 χρόνια και οι πολίτες να μην έχουν πάρει είδηση; Για ενήλικες μιλάμε, όχι για μικρά παιδιά! Αν λοιπόν οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές ήθελαν να εξαπατήσουν, επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι και η πλειοψηφία των πολιτών ήθελε να εξαπατηθεί, γιατί έτσι τους βόλευε ή έτσι τους άρεσε. Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι συνδικαλιστές επιβλήθηκαν με πραξικόπημα, ούτε υποχρέωσε κανείς τους πολίτες να ψηφίζουν ανεύθυνα και όχι ως "ποιοτικοί, μορφωμένοι (ενημερωμένοι) και κριτικά σκεπτόμενοι και ενεργοί ψηφοφόροι", όπως κι εσείς λέτε.

Γι' αυτό σας είπα ότι το καράβι πήγαινε στα βράχια και όλοι (όφειλαν να) το έβλεπαν. Σας έφερα το πιο απλό παράδειγμα: όποιος χαλάει περισσότερα από όσα εισπράττει, μοιραία πτωχεύει. Αυτό το ξέρει και ο πιο αμόρφωτος άνθρωπος στη Γη. Δυστυχώς στη χώρα μας η πλειοψηφία πίστευε στο "έχει ο Θεός"...

Θα ήθελα επίσης να σας απευθύνω την ίδια ερώτηση που κάνω σε όλους τους συνομιλητές μου που διατυπώνουν την δική σας άποψη ότι "η κρίση ήταν στοχευμένη πολιτική". Ρωτώ λοιπόν: από ποιόν και με ποιό σκοπό;

thessalonian είπε... 14 Φεβρουαρίου 2014 - 8:48 μ.μ.

@George Giannakopoulos"

Ως προς την αμφισβητηση σας για το οτι η στηριξη των Τραπεζων δεν εκτοξευσε το Δημοσιο χρεος, φρονω οτι τεράστια κέρδη αποκόμισαν οι ελληνικές τράπεζες που εντάχθηκαν στα πακέτα στήριξης και συνετέλεσαν στην διόγκωση του δημοσίου χρέους. Το χρέος που προέκυψε από τα πακέτα στήριξης των τραπεζών θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ΕΠΑΧΘΕΣ διότι αποτυπώθηκε μόνο λογιστικά χωρίς να εισρεύσει στην πραγματική οικονομία. Για να γίνει κατανοητό πως χρησιμοποιήθηκαν τα πακέτα στήριξης αναφέρεται το εξής παράδειγμα:
Έστω ότι μία ιδιωτική τράπεζα έχει ανάγκη από ρευστό συνολικής αξίας 20 εκ € για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες της. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) για να δανείσει με 1% επιτόκιο την ιδιωτική τράπεζα ζητά κάποιες εγγυήσεις. Οι εγγυήσεις παρέχονται απευθείας από το κράτος, τις περισσότερες φορές με τη μορφή ομολόγου. Το κράτος εκδίδει ένα ομόλογο αξίας 100εκ € με τη «συμφωνία- εγγύηση» ότι θα το πουλήσει στην ιδιωτική τράπεζα με συγκεκριμένο επιτόκιο-απόδοση. Με δεδομένη την παραπάνω συμφωνία, η ιδιωτική τράπεζα λαμβάνει 120 εκ € από την ΕΚΤ με 1% επιτόκιο. Με τα 20 εκ € καλύπτει τις τρέχουσες ανάγκες της και με τα υπόλοιπα 100 εκ. € αγοράζει το κρατικό ομόλογο με το συμφωνημένο επιτόκιο-απόδοση. Πιθανότατα, από τα 120 εκ. €, μόνο τα 20 εκ. € εκταμιεύονται ως πραγματικό ρευστό στα ταμεία της ιδιωτικής τράπεζας, τα υπόλοιπα 100 εκ. € αποτυπώνονται λογιστικά στο ενεργητικό της. Δυστυχώς για τη χώρα μας, η εγγύηση και κατόπιν πώληση του ομολόγου θα αποτυπωθεί στις υποχρεώσεις του κράτους με αποτέλεσμα την αύξηση του δημοσίου χρέους κατά 100 εκ €.
Ακόμα κι αν υποτεθεί ότι η αποπληρωμή του ομολόγου θα γίνει με χαμηλότερο επιτόκιο από τα αντίστοιχα της δευτερογενής αγοράς, η παραπάνω διαδικασία επιφέρει σημαντικό οικονομικό όφελος στην τράπεζα καθώς επωφελείται από τη διαφορά του επιτοκίου. Αγοράζοντας για παράδειγμα, το ελληνικό ομόλογο με 5% επιτόκιο-απόδοση, θα εισέπραττε ετησίως 5 εκ. € από την Ελλάδα πληρώνοντας μόνο 1,2 εκ € στην ΕΚΤ, κερδίζοντας 3,8 εκ € ετησίως. Αν το ομόλογο είναι δεκαετούς διάρκειας, η τράπεζα θα εισπράξει 50 εκ € βάσει επιτοκίου-απόδοσης του ομολόγου (coupon rate) και 100 εκ. € εφάπαξ με τη λήξη του ομολόγου στο τέλος της δεκαετίας (χρεολύσιο).
Η παραπάνω διαδικασία ζημιώνει διπλά το κράτος αφού με λογιστικό τρόπο χρεώθηκε 100 εκ € αυξάνοντας το δημόσιο χρέος και βρέθηκε «υποχρεωμένο» να αποπληρώνει σε ρευστό την απόδοση του επιτοκίου (coupon rate) για τα επόμενα 10 χρόνια. Στην καλύτερη περίπτωση η αποπληρωμή των 100 εκ € στο τέλος της δεκαετίας (χρεολύσιο) θα πληρωθεί-συμψηφιστεί με νέα έκδοση κρατικού ομολόγου μετακυλώντας χρονικά το χρέος.

Αλλα οπως συνφωνειται και εσεις, το θεμα ειναι τεραστιο και θα γινουν στο μελλον πολλες μελετες επ΄αυτου, για τον ακριβη υπολογισμο.

2/ Ως προς την τριτο σχολιο σας, για το ποιος ειναι πιο εξυπνος, οι πολιτικοι η¨ οι ψηφοφοροι: Υπαρχουν απειρα παραδειγματα στην διαρκεια της μεταπολιτευσης, εξαπατησης του εκλογικου σωματος. Τι να πρωτοθυμηθουμε? Οτι "λεφτα υπαρχουν" οταν το καραβι ηταν ηδη στα βραχεια, οπως και σεις εκτιματε? Ο αντιμνημονιακος Σαμαρας, που διεγραψε μαλιστα απο το κομμα την Μπακογιαννη γιατι υποστηριζε το μνημονιο, και αμεσως μετα την εκλογη του υπεγραψε ακομα ενα, το 3ο? Δεν θα επεκταθω παραπανω. Ενα ειναι γεγονος, οτι το Δημοσιο χρεος,η ανεργια και η εξαθλιωση του λαου συνεχως αυξανουν, και το πρωτογενες πλεονασμα δεν εχει (ως success story) ακομη πιστοποιηθει. Η ιστορια και οι μελλοντικες μελετες θα κρινουν το αποτελεσμα. Διοτι το αποτελεσμα μετραει.

Ευχαριστω για αυτην μας την επικοινωνια.

ΜΝΗΜΟΛΑΟΣ είπε... 4 Μαΐου 2014 - 3:57 π.μ.

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΝΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ ΓΙ΄ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣ ΣΕ ΜΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΜΕ ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟΥ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ. Η ΝΟΜΗΚΗ ΑΠΟΨΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ,ΤΟΥ ΜΑΧΟΜΕΝΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΡΙΣΚΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΕΠΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΣΕ ΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ. Ο ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ Η ΟΜΟΛΟΓΙΟΥΧΟΣ ΠΟΥ "ΚΟΥΡΕΥΤΗΚΕ¨".ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΤΑΨΕΙ ΜΙΑ ΑΜΦΙΤΕΡΟΒΑΡΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ .ΩΣ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΥΜΒΑΣΗ. ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙΣ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΣΕ ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ. ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΨΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΑ" ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ "ΙΔΡΥΜΑ" ΤΟΤΕ ΕΧΕΙΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ". .ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΙΣ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΕΧΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΤΡΑΠΕΖΑ. ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΙΘΜΟ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΑΤΟΚΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΣ. ΣΥΝΕΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΣΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΩΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΛΗΘΗ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΓΙΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ .(ΠΛΗΝ ΟΛΙΓΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ) ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ. ΕΛΕΝΞΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ι ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ "ΑΠΑΤΕΩΝΑ".

ΜΝΗΜΟΛΑΟΣ είπε... 4 Μαΐου 2014 - 3:58 π.μ.

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΝΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ ΓΙ΄ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣ ΣΕ ΜΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΜΕ ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟΥ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ. Η ΝΟΜΗΚΗ ΑΠΟΨΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ,ΤΟΥ ΜΑΧΟΜΕΝΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΡΙΣΚΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΕΠΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΣΕ ΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ. Ο ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ Η ΟΜΟΛΟΓΙΟΥΧΟΣ ΠΟΥ "ΚΟΥΡΕΥΤΗΚΕ¨".ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΤΑΨΕΙ ΜΙΑ ΑΜΦΙΤΕΡΟΒΑΡΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ .ΩΣ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΥΜΒΑΣΗ. ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙΣ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΣΕ ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ. ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΨΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΑ" ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ "ΙΔΡΥΜΑ" ΤΟΤΕ ΕΧΕΙΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ". .ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΙΣ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΕΧΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΤΡΑΠΕΖΑ. ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΙΘΜΟ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΑΤΟΚΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΣ. ΣΥΝΕΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΣΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΩΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΛΗΘΗ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΓΙΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ .(ΠΛΗΝ ΟΛΙΓΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ) ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ. ΕΛΕΝΞΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ι ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ "ΑΠΑΤΕΩΝΑ".

thessalonian είπε... 4 Μαΐου 2014 - 1:55 μ.μ.
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
zame είπε... 4 Μαΐου 2014 - 2:30 μ.μ.

αυτη η ΑΜΦΙΤΕΡΟΒΑΡΗ ΣΥΜΒΑΣΗ λεει κατι καπου..για την υπαιτιοτητα αδυναμιας της ευρυθμης αποπληρωμης των δοσεων..
η λεει & επιτρεπει(μεθοδους)για την διογκωση της αναντιστοιχειας της αξιας του ανατοκισμενου χρηματος με την υποτιμηση & απαξιωση των περιουσιακων στοιχειων..
Μηπως εκτος του ορθολογικου ΑΤΟΚΟΥ ΠΑΓΩΜΑΤΟΣ των δανειων..ερπει και μια λογικη αποζημιωση των δανειοληπτων για τις δικες τους ποικιλομορφες απωλιες..
λεω μηπως..?
αλλα ισως για το ΔΙΚΑΙΟ του ΙΣΧΥΡΟΥ αυτα να ειναι επιοικως γελοιοτητες..αλλα ο υπεχειλιζον θυμος που εγινε οργη μονον την απογνωση & την εκδικηση κυοφορει.

thessalonian είπε... 4 Μαΐου 2014 - 7:23 μ.μ.

Κύριε MNHMOLAOS:.
"Αφήστε την πολιτική στους πολιτικούς"
Δεν κάνουμε πολιτική κυριε! Κρίνουμε και κατακρίνουμε τους πολιτικούς, εφόσον έχουμε ακόμη το δικαίωμα! Η κυβερνήσεις έκοψαν και συνεχίζουν να κόβουν τις συντάξεις, και όχι μόνο, ακριβώς για να μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια που πήραν με χρέωση του συνταξιούχου, και όχι μόνο, για να στηρίξουν τις Τράπεζες και να τις αποζημιώσουν για τις επιπτώσεις της κρίσης, δηλ, τις επισφάλειες, και όχι μόνο. Η κάθε μια από τις συστημικες Τράπεζες πήρε 50 ΔΙΣ κατά μέσον όρο συνολικά σε πόρους και εγγυήσεις και έτσι εκτοξεύτηκε το Δημόσιο χρέος και έγινε πλέον μη διαχειρίσιμο. Τι άλλο λοιπόν θέλει η κυβέρνηση? Προφανώς την πλήρη εξαθλίωση του συνταξιούχου, και όχι μόνο. Δεν είναι η καταγγελία των συμβάσεων το ζητούμενο, με την οποία εσείς παραπλανητικά και αποκλειστικά ασχολείστε! Εάν η Βουλή δεν νοιάζεται μόνο για την ευημερία των τραπεζιτών, ,τους οποίους ήδη έχει απαλλάξει από τα θαλασσοδάνεια, θα πρέπει να προβεί σε νομοθετική ρύθμιση, όπως πολύ καλά εν μια νυκτί ξέρει να κάνει για άλλα κι άλλα.
.

Ανώνυμος είπε... 5 Μαΐου 2014 - 8:46 μ.μ.

Πολιτικός για τους Πυθαγόρειους ήταν ο άνθρωπος που αφού είχε διδαχθεί την φιλοσοφία,
επέστρεφε στον κόσμο για να είναι χρήσιμος στους άλλους.
Δεν ενδιαφερόταν για αξιώματα και εξουσίες αλλά για την βελτίωση της κοινωνίας..κλπ

& Υπο αυτην την εννοια ΜΑΚΑΡΙ να ΠΟΛΙΤΕΥΟΤΑΝΕ ΟΛΟΙ
Τουλαχιστον θα ειχαμε τα λιγοτερα τετοια προβληματα..
Αλλα επί του προκειμένου
έχουν καμιά σχέση η ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ με τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ?..
η ΠΡΟΘΕΣΗ με τον ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ ?..
ο ΣΦΕΤΕΡΙΣΜΟΣ με την ΤΕΚΛΜΗΡΙΩΣΗ ?..

ΜΝΗΜΟΛΑΟΣ είπε... 21 Μαΐου 2014 - 6:28 μ.μ.

ΣΥΜΦΩΝΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ. ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΟΤΙ ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΝΑΚΟΦΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ. ΟΜΩΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΤΕ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΒΟΥΛΗ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤ΄ ΑΛΛΟ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ. ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΕ "ΠΡΑΞΕΙΣ"(ΒΛ ΑΡΘΡΟ 44 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ) ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΟΠΩΣ ΛΕΤΕ ΑΛΛΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ. ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΑΓΩΓΕΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΥΣ Γ.Ο.Σ. ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ '94 ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ.ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΚΑΙ ΛΕΦΤΑ..."ΥΠΗΡΧΑΝ" ΤΟΤΕ ΑΤΟΝΙΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΤΣΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΛΑΒΑΝ ΥΠΟΨΗ ΤΟΥΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΕΡΙΕΨΑΝ ΣΥΝΕΠΙΚΟΥΡΟΥΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑΤΕΠΟΝΥΜΟ. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΞΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΘΗΚΑΝ (ΔΑΝΕΙΑ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΛΠ)ΣΥΝΕΠΩΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕ ΟΠΛΑ ΤΙΣ ΤΟΤΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΩΝ ΧΡΕΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΒΙΑΣΟΥΝ ΚΑΤ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΦΕΝΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤ΄ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΕΞΑΠΑΤΗΣΑΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΑΦΕΤΕΡΟΥ ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΞΥΓΙΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΠΙΣΤΗ.

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top