Η πιθανότητα δήλωσης αδυναμίας των ΗΠΑ να εξυπηρετήσουν το χρέος τους δεν είναι ασήμαντο θέμα. Συμπληρώνω επίσης ότι αν η κυβέρνηση δεν έχει τη διάθεση να καταβάλει τους τόκους στο αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων δημόσιο χρέος της στα μέσα του Οκτωβρίου, η πιθανότητα φέρει τεράστιους κινδύνους. Τέλος, τονίζω ότι πρέπει να κάνουμε κάτι για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πριν από μία πενταετία η Lehman Brothers αφέθηκε να καταρρεύσει λόγω μιας λανθασμένης και συγκαταβατικής άποψης ότι οι επιπτώσεις θα περιορίζονταν σε μια μικρή αναταραχή στις αγορές. Σήμερα, η πιθανότητα πτώχευσης των ΗΠΑ αντιμετωπίζεται με κάθε άλλο παρά συγκατάβαση. Οι μόνες φωνές που εκφράζουν σκεπτικισμό για το αν μια κήρυξη πτώχευσης θα ήταν καταστροφική είναι αυτές των ακραίων του Tea Party –των υπερσυντηρητικών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος– των οποίων η άποψη ότι πρέπει «να γίνουν όλα στάχτη» δείχνει να καλωσορίζει ακριβώς αυτήν την έκβαση των πραγμάτων. Εχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι μια πτώχευση θα κόψει μια και καλή τον ομφάλιο λώρο της εμπιστοσύνης και της σταθερότητας που συντηρούν όχι μόνο το αμερικανικό αλλά και το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
Ας υποθέσουμε όμως ότι φτάνουμε στην 17η Οκτωβρίου και το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ δηλώνει αδυναμία...
–λογιστικά– να καταβάλει τα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια πληρωμών που θα λήξουν εκείνη την ημέρα. Ας φανταστούμε ότι δεν μπορεί να πληρώσει κάποια τοκοχρεολύσια, με άλλα λόγια ότι κηρύσσει πτώχευση. Τι θα συμβεί τότε; Ολα όσα ήδη περιγράψαμε ήδη, δηλαδή το χάος στις αγορές, κ.λπ. Θα συνέβαινε κάτι παρόμοιο με ό,τι συνέβη το 2008 και ασφαλώς όλοι ανησυχούμε ότι θα ξέσπαγε και μια παρόμοια κρίση.
Είναι εύκολο να δούμε πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Είναι όμως λιγότερο σαφές το τι θα συμβεί μετά και πότε ακριβώς, και εδώ ίσως κάνουμε ένα ανάποδο λάθος τύπου Lehman Brothers, ίσως να υπερτιμούμε τις καταστροφικές επιπτώσεις. Κατ’ αρχήν, ιδιώτες επενδυτές διατηρούν αυτή τη στιγμή κάτι λιγότερο από 12 τρισ. δολ. ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου, με το σύνολο του εν λόγω χρέους να ανέρχεται στα 17 τρισ. δολ. Πρόκειται για ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας αγοράς ομολόγων, κυμαινόμενο από το 10% έως το 20% όλων των ομολογιακών δανείων που εκδίδονται παγκοσμίως, αναλόγως του πώς κάνει κάποιος τους υπολογισμούς. Παράλληλα, ένα μεγάλο μέρος αυτού του ομολογιακού δανεισμού αποτιμάται βάσει των τιμών των αμερικανικών ομολόγων, τα οποία παραμένουν από τα πιο εύκολα ρευστοποιήσιμα, αξιόχρεα, εύκολα να αγοραστούν και να πωληθούν, αξιόγραφα στον κόσμο. Και όμως, λόγω και του μεγέθους της αμερικανικής αγοράς ομολογιακού δανεισμού, τα ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου είναι μοναδικά. Αυτό καθίσταται προφανές από το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες, και ενώ υφίσταται η πιθανότητα «πτώχευσης» των ΗΠΑ, η ζήτησή τους αυξάνεται, οι τιμές τους ανεβαίνουν και οι αποδόσεις τους υποχωρούν…
Γιατί; Διότι ακόμη και αν κηρύξουν πτώχευση, στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ μπορούν να εξυπηρετήσουν σε κάθε περίπτωση το χρέος τους. Στο σημείο αυτό, η δική τους δημοσιονομική κρίση διαφέρει από την κρίση χρέους που έπληξε προ διετίας την Ελλάδα και τη δεκαετία του ’70 τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Διότι ακόμη κι αν το κράτος δεν λειτουργεί στις ΗΠΑ, η χώρα έχει μια ανεξάρτητη από αυτό παραγωγική βάση.
Η παραγωγή και η κατανάλωση δεν θα πληγούν ιδιαίτερα στις ΗΠΑ αν το κράτος κατεβάσει ρολά και μέσω αυτών η αμερικανική οικονομία θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, πιθανότατα πιο ικανοποιητικά από άλλες, όπου το κράτος θα συνεχίσει να δουλεύει «ρολόι!».//Reuters

Καθημερινή
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top