Της Μαριλης Μαργωμενου
Πολλά χρόνια πριν, τόσα που μοιάζει σαν να μη συνέβη ποτέ, σε μια επαρχία μακρινή, ο πατέρας τριών αγοριών πέθανε. Οταν άνοιξαν τη διαθήκη, είδαν πως άφησε στον πρώτο του γιο τον μύλο του και στον δεύτερο το κάρο. Για τον τρίτο, όμως, δεν έμεινε τίποτα. Κι έτσι εκείνος πήρε για κληρονομιά τον γάτο του σπιτιού.
Πολλά χρόνια πριν, τόσα που μοιάζει σαν να μη συνέβη ποτέ, στην Ελλάδα ο πατέρας του σοσιαλισμού πέθανε. Οταν άνοιξαν τη διαθήκη, είδαν πως άφησε στον πρώτο του διάδοχο, τον Κ. Σημίτη, τον μύθο του και στον δεύτερο, τον Γ. Παπανδρέου, το κάρο του επωνύμου του, να το σύρει ώς την εξουσία. Για τον τρίτο, όμως, τον Ευ. Βενιζέλο, δεν έμεινε τίποτα. Κι έτσι εκείνος πήρε για κληρονομιά τον τίτλο του «γάτου» από τους άλλους σοσιαλιστές.
Αν τυχαίνει στο σπίτι σας να έχετε γάτο, θα το γνωρίζετε:...
πρόκειται για εξαιρετικά περήφανα πλάσματα. Αυτό ισχύει για όλους τους γάτους, είτε είναι παπουτσωμένοι σαν εκείνον του παραμυθιού είτε είναι πολιτευόμενοι. «Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι η ουρά (σ.σ. της Ν.Δ.). Είναι η γάτα», είπε περήφανα ο Ευ. Βενιζέλος προ ημερών. Μόνο που αν κρίνει κανείς από το τι έχει περάσει τα τελευταία τρία χρόνια το ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να είναι μία μονάχα γάτα: η «γάτα με τις επτά ουρές», με την οποία μαστίγωναν οι καπετάνιοι όποιον από το πλήρωμα ετοιμαζόταν να στασιάσει.
Για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ακόμη και οι επτά ουρές μοιάζουν λίγες. Οι υποψήφιοι στασιαστές, σαν τα ποντίκια της παροιμίας που θεώρησαν πως η γάτα λείπει σε ταξίδι για δουλειές, ξεκίνησαν από νωρίς τον χορό. Στο Ιντερκοντινένταλ μαζεύτηκε το γκρουπ των υφυπουργών που από 7 έγιναν 17 και γιόρτασαν τη μεταξύ τους συμπάθεια με τσάι και καφέ. Υστερα εμφανίστηκαν οι 75 που αρνούνται να αρκεστούν σε ψαροκόκαλα: πρώτα έφαγαν στην ταβέρνα του Ζήκου στα Πετράλωνα και μετά ρουθούνισαν όπως οι ευτυχισμένες γάτες διαβάζοντας το καρχιμακικό μανιφέστο που θα εξασφάλιζε πως «δεν θα αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ». Κάπου εκεί, προέκυψαν και οι «Σύγχρονοι Σοσιαλδημοκράτες», που δείχνουν μια παράξενη αγάπη για τον πρόεδρο Ευ. Βενιζέλο και κάπως μοιάζουν με… γατάκια. Και βέβαια, υπάρχει πάντα και ο προηγούμενος γάτος της πρωθυπουργικής οικίας, για να μιλήσουμε με όρους Ντάουνινγκ Στριτ, ο Κ. Σημίτης, που τελευταία κάνει διαρκώς «χχχι!», όπως οι γάτες όταν δηλώνουν την αντιπάθειά τους. «Γιατί να πάω στο συνέδριο;», ρώτησε προ ημερών. «Για να με βγάζουν φωτογραφίες στην πρώτη σειρά;».
Στη γειτονιά, βέβαια, τριγυρνάει και μία άλλη, πρώην πράσινη και μυν μαύρη γάτα του Κινήματος: η γάτα Λοβέρδος, που τελευταία νιαουρίζει σε τέμπο Χρυσής Αυγής. Και για να συμπληρωθεί το καστ, υπάρχει και ο Γ. Παναγιωτακόπουλος στον ρόλο του σκύλου της αυλής, που βγαίνει ν’ αλυχτήσει για την πανσέληνο που του κρύβει τον πράσινο ήλιο. Με άλλα λόγια, στην Ιπποκράτους γάτες υπάρχουν. Αλλά όπως λέει και το παλιό ρητό, «το θέμα δεν είναι αν η γάτα είναι μαύρη, άσπρη ή πράσινη. Το θέμα είναι αν πιάνει τα ποντίκια». Ή, αν προτιμάτε, τους ψηφοφόρους.
Βλέπετε, όπως ξέρουν οι γατόφιλοι, οι γάτες είναι εφτάψυχες: ακόμη κι αν πέσουν από  ψηλά, προσγειώνονται με τα τέσσερα πόδια και δεν παθαίνουν τίποτα. Κι αυτό ισχύει ακόμα κι αν πέσουν από το 44% των εκλογών του 2009, στο 5% που δίνουν κάποια γκάλοπ στο ΠΑΣΟΚ. Υπό αυτήν την έννοια, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον για τις γάτες του σοσιαλισμού. Ας μην ξεχνάμε πως ο παπουτσωμένος γάτος στο τέλος του παραμυθιού γίνεται υπουργός κι ενώ κανείς δεν το περιμένει, καταλήγει να κυβερνάει ολόκληρη τη χώρα. Παρ’ ότι, προς το παρόν, η μόνη  ομοιότητα της δικής του ιστορίας με εκείνη στην οποία πρωταγωνιστούν οι γάτες που θα λάβουν μέρος στο συνέδριο των σοσιαλιστών είναι πως αυτή τη φορά και εκείνες και εμείς θα ζήσουμε το τέλος του παραμυθιού.
(Kαθημερινή)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top