(της κ.Πηνελόπης Παναγιωτοπούλου -Γραμματέας του Τομέα Παιδείας της Ν.Δ και υποψήφια βουλευτής Αχαΐας)
«Είμαι πολύ περήφανος που συνδράμω και εγώ στη διάσωση της χώρας συμμετέχοντας στο κίνημα πολιτών ‘δεν πληρώνομαι’»…
Αυτό το δηκτικό και αμιγώς πολιτικό σχόλιο, που γράφτηκε στο διαδίκτυο, κωδικοποιεί την ιδιότυπη μορφή ομηρίας που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι στη χώρα και η οποία, αν και στην ουσία εντάσσει αυτούς τους ανθρώπους σε παρεμφερή θέση με τους ανέργους, τουλάχιστον σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης, δεν προσδιορίζεται ακριβώς. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση στην αγορά εργασίας, ίσως ακόμη περισσότερο και από τα μετρήσιμα μεγέθη, αποτυπώνει τη ματαιότητα και τον πολύπλευρο εγκλωβισμό της ελληνικής κοινωνίας, που εδώ και δυόμιση χρόνια κλιμακώνονται, εφόσον δεν δημιουργείται η δυναμική της διεξόδου. 
Έτσι ακριβώς, τη στιγμή που απαιτείται το σύνολο της ενέργειας και της δημιουργικής ικανότητας της χώρας, - όση δηλαδή απέμεινε από την τιμωρητική παιδαγωγική των δανειστών και την έλλειψη σοβαρής εθνικής αντιπρότασης μέχρι πρότινος - οι παραγωγικές δυνάμεις βρίσκονται στην «κόκκινη γραμμή» της ακινησίας. Μια «κόκκινη γραμμή», η οποία είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο πέρα...
από τα όσα προσπαθεί, στην επίσημη διαπραγμάτευση να διασφαλίσει η χώρα στο ζήτημα των εργασιακών. Γιατί απλά, η διασφάλιση του 13ου και του 14ου μισθού προϋποθέτει ότι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να λαμβάνουν κανονικά τους υπόλοιπους 12. Και το αν και κατά πόσο θα τους λαμβάνουν εξαρτάται, - όπως ο κάθε κοινός νους μπορεί να καταλάβει, ακολουθώντας την απλή λογική και χωρίς να έχει καμία γνώση προχωρημένων αναλύσεων για τα δημοσιονομικά- , από το αν θα υπάρξει επανεκκίνηση της οικονομίας και συντονισμένη πολιτική ανάπτυξης. 
Αυτός ο κεντρικός στόχος για την έξοδο από την κρίση, στον οποίο από το πρώτο Μνημόνιο επέμεινε η Ν.Δ, υπερτερεί ακόμη και τώρα που η χώρα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ολοκλήρωση του PSI και την νέα δανειακή σύμβαση που αναμένεται. Είναι απολύτως προφανές πως, ό,τι και να πετύχουμε και αυτή τη φορά, θα έχει μικρό προσδόκιμο ζωής, αν άμεσα δεν γίνουν οι μεταρρυθμίσεις, που μπορούν να περιγράψουν το ελληνικό αναπτυξιακό σχέδιο. Γιατί αυτοί που συμμετέχουν στο … κίνημα «δεν πληρώνομαι», ούτε είναι σε θέση να πληρώσουν το κόστος  νέων μέτρων, ούτε και αυτό είναι ακόμη χειρότερο, σε μια χώρα του δυτικού κόσμου, έχουν την ενέργεια να παράξουν αυτό που μπορεί να είναι ανταγωνιστικό. Αντιθέτως έχουν την επαρκή ενέργεια για να εκτονώσουν αυτόν τον άδικο και χωρίς τέλος εγκλωβισμό σε μια ανεξέλεγκτη δύναμη που μπορεί να αποβεί καταστροφική για την συνοχή της κοινωνίας και τις αντιστάσεις της δημοκρατίας μας.  

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top