Μου κάνει εντύπωση που συναντάω καμιά φορά διαφόρους καλοζωισμένους οι οποίοι μου κατηγορούν τους οικονομικά πιο αδύναμους για ανικανότητα, ανωριμότητα, τεμπελιά, ότι θέλουν να έχουν έναν "μπαμπά" σε όλη τους την ζωή που θα τους ζει (βλέπε π.χ. κράτος) κτλ.
Αυτό όμως που εγώ διαπιστώνω γνωρίζοντας από που κρατάει η σκούφια του κάθε ενός είναι ότι ισχύει μάλλον το αντίθετο.
Δηλαδή αυτά τα λένε άνθρωποι που συνήθως κάτι κληρονόμησαν. Ασχέτως αν εκείνοι το υποτιμούν ή δεν το αναφέρουν καθόλου. Για παράδειγμα 1-2 σπίτια από όπου κερδίζουν κάποιο εισόδημα. Μικρό μεγάλο δεν έχει σημασία!
Γιατί στην εποχή μας τα 300 ευρώ και τα 400 ευρώ είναι πλέον η διαφορά ενός ανθρώπου από την εξαθλίωση και το κοινωνικό ποδοπάτημα. Το να έχεις λοιπόν κάτι, έστω και λίγο, έστω και μικρό, σημαίνει ότι τουλάχιστον δεν θα ποδοπατηθείς.
Ακόμη όμως και η εκπαίδευση (όσο αυτή απέδιδε επαγγελματικά) είναι σε μεγάλο βαθμό ταξικά προσδιορισμένο φαινόμενο. Εντάξει, μπορεί ο ένας αριστούχος φτωχός να σπουδάσει και αυτός, αλλά οι άλλοι 100 απλά πολύ καλοί φτωχοί είτε δεν θα σπουδάσουν είτε δεν θα σπουδάσουν αυτό που πρέπει όταν πρέπει. Σε αντίθεση με τους πλούσιους μέτριους που θα προσπεράσουν τους φτωχούς και θα τους φάνε λάχανο...
Και κάπως έτσι, από άτομα τα οποία έχουν μια ασφάλεια στη ζωή τους ή που αρχίζουν με κάποιο άλλο κληρονομικό πλεονέκτημα, ξεκινάνε οι θεωρίες περί των άλλων των άχρηστων, των τεμπέληδων, των ανώριμων κτλ φτωχών.
Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις μεσαίων και πάνω εισοδημάτων από εύπορες οικογένειες, πολλά παιδιά...
γίνονται επιχειρηματίες από κούνια. Κρατάνε ένα γραφείο ή μια δουλειά ανοιχτή ακόμη και για 5 χρόνια ενώ μπαίνουν μέσα κάθε μήνα ή αλλιώς το κλείνουν και ανοίγουν κάτι άλλο εξίσου ζημιογόνο. Δεν έχει σημασία άλλωστε όταν οι οικονομικοί σου πόροι είναι από αλλού και τις επιχειρήσεις ή τις δραστηριότητες τις κάνεις από χόμπι!
Άκουγα κάποτε μια πολύ συμπαθής κοπέλα που είχε κάνει κάτι πολύ καινοτόμο ότι για 3 χρόνια έμπαινε μέσα. Τον τέταρτο όμως χρόνο η επιχείρησή της ανακηρύχτηκε επιχείρηση της χρονιάς και την βράβευσαν για την έξυπνη ιδέα της και τώρα βγάζει κάποιο εισόδημα. Μα ποιος όμως φτωχός μπορεί να κρατήσει μια επιχείρηση 2-3 χρόνια μπαίνοντας μέσα;
Αυτό λοιπόν που εγώ διαπιστώνω είναι ότι ο φτωχός, ο οποίος δεν έχει τίποτα στο ενεργητικό του, παρά μόνο υποχρεώσεις στο παθητικό του, είναι απόλυτα εγκλωβισμένος στην φτώχεια του, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Γνωρίζω πολλούς τέτοιους ανθρώπους και τους περισσότερους τους θαυμάζω για τις ικανότητές τους, το θάρρος τους, τα ρίσκα που έχουν αναλάβει στη ζωή τους, τις κακουχίες που άντεξαν.
Αντίθετα, όλα αυτά τα ανώριμα πλούσια ή ευνοημένα παιδάκια -ιδίως στην Ελλάδα των ημερών μας- που συνεχώς κατηγορούν τους φτωχούς για τεμπελιά, για ανωριμότητα, για έλλειψη επιχειρηματικών ιδεών κτλ τα έχω για λύπηση.

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top