(Του Αντώνη Ν. Βγόντζα)
Ηττηθήκαμε! Μια καινούρια αρχή! Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η Ελλάδα υπέστη δυο σημαντικές δικαιοπολιτικές ήττες ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Στην πρώτη, το Διεθνές Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα παραβίασε μία βασική υποχρέωσή της, στο πλαίσιο των συμβατικών πρωτοβουλιών για την επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας ως προς την ονομασία των Σκοπίων. Στη δεύτερη τερματίστηκε, μάλλον άδοξα για τη χώρα μας, η μεγάλη περιπέτεια των οικογενειών των θυμάτων του Διστόμου. Τι είχαν ζητήσει; Αποζημίωση για τη σφαγή αθώων κατοίκων του ηρωικού χωριού της Βοιωτίας τον Ιούνιο του 1944 από τους Γερμανούς κατακτητές. Την ιδέα για τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων συνέλαβε το 1997 ο τότε νομάρχης Βοιωτίας και τολμηρός δικηγόρος Ιωάννης Σταμούλης. Τα θύματα δικαιώθηκαν από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Λιβαδειάς. Η Γερμανία έφερε την υπόθεση ενώπιον του Αρείου Πάγου, ο οποίος απέρριψε τους ισχυρισμούς της γερμανικής κυβέρνησης.
Ακολούθησαν αντικρουόμενες αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας.
Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έλυσε το ζήτημα οριστικά. Για τα όρια της Ελλάδας. Έκρινε ότι το Γερμανικό Δημόσιο, όπως και κάθε κράτος, δεν εξαιρείται από τον διεθνή θεσμό της ετεροδικίας. Δηλαδή, τα ελληνικά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να δικάζουν εξουσιαστικές πράξεις ξένων κρατών. Ακόμα και άδικες πράξεις. Ακόμα και με θύματα Έλληνες πολίτες.
Η νομική υπεράσπιση των οικογενειών των θυμάτων επιχείρησε να μεταφέρει την υπόθεση στην Ιταλία. Με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στη γειτονική αυτή χώρα. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας επικύρωσε την κατάσχεση. Η Γερμανία προσέφυγε στη Χάγη. Η Ελλάδα άσκησε παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας. Και τελικά, το Διεθνές Δικαστήριο θεώρησε ότι...
η Ιταλία παραβίασε τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Και οι δύο δικαιοπολιτικές αυτές ήττες μας δεν είχαν την τύχη μιας πλατιάς δημοσιότητας στη χώρα μας. Τον τελευταίο καιρό μάς απασχολούν άλλες εθνικές εμπλοκές μας καθαρά οικονομικού περιεχομένου, με σπουδαίες συνέπειες τόσο στην καθημερινότητα μας όσο και στους θεσμούς που τη στηρίζουν και την περιβάλλουν. Το κυριότερο: ελάχιστοι ασχολούνται με τα αίτια της διπλής ήττας και την αξιολόγηση και εκτίμηση των επιπτώσεων πάνω στην πορεία μας μέσα σε μια μεταβαλλόμενη, διαρκώς, διεθνή κοινότητα. Να το πούμε καθαρά. Για πολλές χιλιετίες επιβιώσαμε ως έθνος και ως οντότητα γιατί δείξαμε και αποδείξαμε ότι δεν είμαστε ξενοφοβικοί. Με τους ξένους λαούς οικοδομήσαμε δημιουργικούς δεσμούς. Πάσης φύσεως. Πήραμε από αυτούς ιδέες και γνώσεις». Για να προβούμε, στο τέλος, σε μία διαλεκτική σύνθεση με νέες μορφές, κοσμοθεωρίες και επιτεύγματα. Υπερασπιστήκαμε φυσικά τη χώρα, τις θεμελιώδεις αξίες μας, την αξιοπρέπεια των κατοίκων της, τον πολιτισμό που δημιουργήσαμε, με θυσίες και αγώνες έναντι των εισβολέων και των ποικιλώνυμων βαρβάρων.
Αντίθετα, σε καιρούς ειρήνης συμβιώσαμε με τους ξένους. Συνεργαστήκαμε μαζί τους. Δώσαμε και πήραμε. Τίποτα δεν κατακτήσαμε χωρίς συμμαχίες. Χωρίς την αποδοχή των βασικών κανόνων της διεθνούς κοινότητας και την ενεργό και έντιμη συμμετοχή μας σε διεθνείς οργανισμούς ή σχήματα.
Ήμασταν και παραμένουμε μη ξενοφοβικοί. Τον τελευταίο, όμως, καιρό υποθάλψαμε ή ανεχτήκαμε στοιχεία με ακραίες συλλογικές συμπεριφορές.
Από τη μία αρεσκόμαστε σε φραστικούς ή επικοινωνιακούς «τσαμπουκάδες» λες και είμαστε μόνοι μας σε παράξενο πολιτικά αυτισμό. Στο καυτό πρόβλημα των Σκοπίων το Διεθνές Δικαστήριο θεμελίωσε την απόφαση του και σε καυχησιάρικες δηλώσεις του τότε πρωθυπουργού και δύο άλλων υπουργών αμέσως μόλις επέστρεψαν, τον Απρίλιο του 2008, από τη σύνοδο του NATO στο Βουκουρέστι.
Από την άλλη, οι ηγέτες και τα θεσμικά όργανα της Ελλάδας δεν παίρνουν τις σωστές και αναγκαίες πρωτοβουλίες στις παραδοσιακά καθορισμένες αρμοδιότητές τους και διαδικασίες. Η επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου μέσα από τη διπλωματική οδό εντάσσεται σε αυτές. Βαρύνει την πολιτική ηγεσία της χώρας. Οι αξιώσεις μας δεν έχουν παραγραφεί και ανέρχονται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ...
(To Πρώτο Θέμα)

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top