(του Ανδρέα Ν. Αθανασίου) 
Διατρέχουμε ήδη την πιο επικίνδυνη περίοδο της κρίσης. Μετά την πάροδο δύο χρόνων αλλεπάλληλων επώδυνων οικονομικών πακέτων –καθένα εκ των οποίων θα μας έσωζε, τάχατες, από την πτώχευση–, ο ίδιος κίνδυνος επισείεται τώρα ως πιο άμεσος και πιο ισχυρός από ποτέ. Άρχισαν κιόλας ο μεταβατικός πρωθυπουργός, ο εκπρόσωπός του, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλοι τινές να επαναλαμβάνουν, με τους πλέον δραματικούς τόνους, πως βρισκόμαστε και πάλι αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο της επικείμενης κατάρρευσης, της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ. Επισημαίνουν τις δραματικές επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης και αφήνουν να φανεί πως η πορεία της χώρας εξαρτάται από την έκβαση του σκοπού για τον οποίο συγκροτήθηκε η μεταβατική κυβέρνηση. Δεν λένε, ωστόσο, κουβέντα για τους λόγους για τους οποίους απέτυχαν οι έως σήμερα πολιτικές τους. Κι ούτε δείχνουν πουθενά στον ορίζοντα κάποιο σημάδι ανάταξης και ελπίδας. Δεν λένε ουσιαστικά τίποτε άλλο, παρά μόνο πως η κατάρρευση μπορεί να επέλθει άμεσα και ακαριαία. Ενώ το αντίθετο –η διάσωση, η έξοδος από την κρίση, η παραμονή μας στο ευρώ– δεν μπορεί να διασφαλιστεί ούτε άμεσα ούτε με σιγουριά.
Δραματική η έξοδος από το ευρώ
Αναντίλεκτα, η έξοδός μας από το ευρώ θα αποτελούσε –όπως τονίζει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος– «αληθινή κόλαση», καθώς η νέα δραχμή θα ερχόταν υποτιμημένη έως και κατά 70%, θα μείωνε αντίστοιχα τους μισθούς και τις συντάξεις, θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατη την εισαγωγή πετρελαίου και πρώτων υλών και θα γύριζε το βιοτικό μας επίπεδο στη δεκαετία του ’50.
Αναπόφευκτα, όλα τούτα θα κατέληγαν...
σε απέραντη φτώχεια, σε φαινόμενα μαυραγοριτισμού και αναρχίας, σε ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη και σε απρόβλεπτης έκτασης συγκρούσεις. Και, βέβαια, σε κάθε περίπτωση, το δράμα θα εστίαζε στους οικονομικά ασθενέστερους, ενώ μόνοι κερδισμένοι θα ήταν όσοι διαθέτουν ευρώ στο εξωτερικό.
Θα εξουδετερώνονταν, ταυτόχρονα, οι δυνατότητες διαφύλαξης της ασφάλειας της χώρας, καθώς οι Ένοπλες Δυνάμεις θα αντιμετώπιζαν σοβαρά λειτουργικά προβλήματα και η χώρα θα αιχμαλωτιζόταν στη βουλιμία των καραδοκούντων επίβουλων. Θα έμπαιναν, έτσι, σε ακόμη σοβαρότερους κινδύνους τα εθνικά μας δίκαια.
Ανεξέλεγκτο σε κάθε περίπτωση το χρέος
Απέναντι στο εφιαλτικό αυτό σενάριο αντιτάσσεται τώρα το «κούρεμα» του χρέους και μια νέα δανειακή σύμβαση, που θα καλύπτει τις μεσοπρόθεσμες δανειακές ανάγκες της χώρας. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως ούτε κι αυτά μπορούν να διασφαλίσουν την έξοδο από την κρίση. Επίμονα, άλλωστε, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τονίζει πως το σχεδιαζόμενο «κούρεμα» του χρέους δεν επαρκεί ούτως ώστε να το καταστήσει βιώσιμο. Κι όσο το χρέος θα παραμένει ανεξέλεγκτο, η δανειοδότηση της χώρας θα αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες.
Ακόμη κι αν εξασφαλίζονταν, όμως, οι άμεσες δανειακές ανάγκες της χώρας, είναι περισσότερο από βέβαιο πως, όσο το χρέος παραμένει ανεξέλεγκτο, τόσο θα διαιωνίζονται η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, η φυγή κεφαλαίων, η αδυναμία προσέλκυσης επενδύσεων, το «πάγωμα» της αγοράς, η έξαρση της ανεργίας. Ακόμη, δηλαδή, κι αν είχαμε τα καλύτερα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στην εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου, ούτε το χρέος θα καθίστατο απολύτως βιώσιμο ούτε η έξοδος από την κρίση ορατή. Μπορεί, δηλαδή, επιτυγχάνοντας τα όσα συμφωνήθηκαν να μεταθέσουμε, αλλά όχι και να αποτρέψουμε οριστικά τη χρεοκοπία.
Απόλυτη αποτυχία επισημαίνει το έλλειμμα
Το δραματικότερο, ωστόσο, βρίσκεται στις αξιώσεις των εταίρων μας και ιδίως των Γερμανών, οι οποίοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη χώρα με βάρβαρη, τιμωρητική διάθεση. Απαιτούν τώρα ένταση της ακολουθούμενης πολιτικής και νέα επώδυνα μέτρα. Και, προφανώς, θα γίνονταν αποδεκτά, εάν ήταν στοιχειωδώς δίκαια και εάν –προπάντων– παρείχαν εγγυήσεις για κάποιο θετικό αποτέλεσμα.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, καταδεικνύει πως η εμμονή στην ίδια αποτυχημένη συνταγή οδηγεί σε ανυπέρβλητα και καταστροφικά αδιέξοδα. Το έλλειμμα, παρά τις δραματικές θυσίες που επιβλήθηκαν κατά τη χρονιά που μας πέρασε, κινείται ανάμεσα στο 10% και το 11%. Αυξήθηκε αντί να μειωθεί. Και οι «φωστήρες» που κυβερνούν, αυτοί που τον Οκτώβριο του 2009 «προέβλεπαν» με ακρίβεια δεκαδικού το έλλειμμα μιας χρονιάς που δεν είχε κλείσει ακόμα, παριστάνουν τώρα τους μουγκούς για το έλλειμμα του χρόνου που έκλεισε. Και όπως τότε προσπαθούσαν με αλχημείες να το «φουσκώσουν», έτσι και τώρα προσπαθούν να το... «ξεφουσκώσουν». Αφήνοντας απλήρωτες ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου και μεταθέτοντας για την επόμενη δεκαετία τα εφάπαξ αφυπηρετούντων δημοσίων υπαλλήλων.
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ξεκάθαρα πια πως οι συνταγές που εφαρμόζονται κατέληξαν σε απόλυτη και παταγώδη αποτυχία. Διέλυσαν την οικονομία και παρέλυσαν την κοινωνία. Και προειδοποιούν ότι έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει με συνέχιση της ίδιας παραλυτικής πολιτικής.
Ακόμη πιο βάρβαρο Μνημόνιο
Παρ’ όλα αυτά, οι τροϊκανοί αξιώνουν τώρα ένα νέο, ακόμη πιο βάρβαρο Μνημόνιο, με πρόσθετα μέτρα λιτότητας και άγριας επίθεσης κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Φαίνεται, έτσι, πως η νέα χρονιά θα είναι η πιο δραματική απ’ όλες όσες ζήσαμε και όσες ακούσαμε να περιγράφονται κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Εξαντλήθηκαν, άλλωστε, οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας και παρέλυσε σύσσωμη η κοινωνία. Νέο κύμα «λουκέτων» έχει ήδη ξεκινήσει και αναμένεται να ενταθεί τις αμέσως επόμενες ημέρες. Ακολουθούν χιλιάδες απολύσεις εργαζόμενων αλλά και νέα μείωση των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Έρχονται, ταυτόχρονα, νέες μειώσεις συντάξεων και περικοπές προνοιακών επιδομάτων. Έρχονται και μαζικές απολύσεις στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Με επιλογές και μεθοδεύσεις που ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής αθλιότητας.
Αθλιότητες αντί εξυγίανσης
Κυβερνώντες και τροϊκανοί έ- στρεψαν τώρα τα δόρατά τους σε σχέδια μαζικών απολύσεων από το Δημόσιο. Απολύουν, με το φερετζέ της εφεδρείας, άξιους και ικανούς επειδή εργάζονταν απ’ όταν ήταν φοιτητές και έχουν περισσότερα ένσημα από τους πιο πλούσιους. Απολύουν πτυχιούχους πανεπιστημίων και κρατούν ημετέρους, βαφτίζοντάς τους «διευθυντές». Απολύουν έμπειρο δυναμικό και διαλύουν κρίσιμες υπηρεσίες. Απολύουν και την ίδια ώρα συνεχίζουν παράνομα και ανήθικα να προσλαμβάνουν χιλιάδες άλλους από... πόρτες και παράθυρα του νοσηρού κομματισμού. Μόνο το 2010 προχώρησαν σε περισσότερες από τριάντα χιλιάδες προσλήψεις, ενώ το 2011 ξεπέρασαν τις διπλάσιες εκείνων που επιτρέπουν οι νόμοι που οι ίδιοι ψήφισαν.
Παριστάνουν τώρα ότι δήθεν νοιάζονται για την εξυγίανση του Δημοσίου και πως θα θέσουν σε εφαρμογή νέα σχέδια. Την ίδια, ωστόσο, στιγμή επιμένουν σε ένα κυβερνητικό σχήμα που φτιάχτηκε για τις ανάγκες τους και όχι για τις ανάγκες του τόπου. Και διερωτάται κάθε σκεπτόμενος πολίτης: Πώς θα εξυγιανθεί το Δημόσιο, όταν απλώνεται κάτω από μια προβληματική κυβερνητική δομή; Πώς θα υπάρξει εξορθολογισμός, όταν για να βολευτούν οι ίδιοι συγκρότησαν ένα Υπουργικό Συμβούλιο πενήντα νοματαίων; Και ποιος θα τους εμπιστευτεί, όταν οι ίδιοι ομολογούν πως με τις επιλογές, τις πολιτικές και τις συκοφαντικές επιθέσεις τους κατά της χώρας έφεραν την καταστροφή;
Αναγέννηση της χαμένης ελπίδας
Όταν, λοιπόν, αυτά είναι τα «αισιόδοξα» σενάρια, δεν έχουμε να ανησυχούμε, αλλά να φοβόμαστε. Κι αν όλ’ αυτά –τα νέα μέτρα, το νέο Μνημόνιο, οι νέες θυσίες– απαιτηθούν εδώ και τώρα, το μόνο βέβαιο είναι πως θα θέσουν σε κίνδυνο ακόμη και τα πιο αισιόδοξα σενάρια. Κι αν επιμείνουν οι εκβιαστές, το αποτέλεσμα θα είναι ταυτόσημο μ’ εκείνο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Αντί να υπάρξει μείωση του χρέους και του ελλείμματος, θα βαθύνει ακόμη περισσότερο η ύφεση, θα καταρρεύσει συθέμελα η πραγματική οικονομία και θα πυροδοτηθούν απρόβλεπτης έκτασης κοινωνικές αναφλέξεις. Και θα εισβάλουν τότε οι δανειστές, να πάρουν από την υποθηκευμένη Ελλάδα τα δανεικά τους. Και δεν θα μείνει τίποτε όρθιο.
Αναμφισβήτητα, λοιπόν, είναι αδήριτη ανάγκη να επιτύχει το «κούρεμα» του χρέους. Χρειάζεται, όμως, και κάτι παραπάνω προκειμένου να καταστεί βιώσιμο. Χρειάζεται και μια νέα δανειακή σύμβαση, η οποία να απαλλάσσει και όχι να παραδίδει τη χώρα στους κερδοσκόπους. Χρειάζεται να αναλάβουμε κι εμείς τη δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα. Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση, που να οδηγεί σε τροποποίηση της ακολουθούμενης πολιτικής. Να προτάσσει την επανεκκίνηση και την ανάταξη της οικονομίας. Την αξιοποίηση του πλούτου και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Την επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό της και όχι στη βίαιη εξόντωσή του. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει... 
(Επίκαιρα)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top