(του Γιώργου Δελαστίκ)
Pαγδαία επιδεινώνεται η κατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων και της ελληνικής οικονομίας στο σύνολό της υπό το απεχθές καθεστώς του Μνημονίου της κυβέρνησης Παπανδρέου με την ΕΕ και το ΔΝΤ – ένα καθεστώς υποτέλειας που προσλαμβάνει ολοένα και εντονότερα τα χαρακτηριστικά καθεστώτος ξένης οικονομικής και πολιτικής κατοχής. Δεδομένης της παρατηρούμενης έλλειψης αντίστασης τόσο εκ μέρους της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όσο και εκ μέρους του πληττόμενου ελληνικού λαού, οι ξένοι δανειστές και δυνάστες σκληραίνουν διαρκώς τους όρους τους, αυξάνουν τις απαιτήσεις τους και απροκάλυπτα πλέον υπαγορεύουν και καθαρά πολιτικούς όρους διαμόρφωσης ενός ελληνικού πολιτικού σκηνικού που θα διαιωνίζει την επικυριαρχία τους στην πατρίδα μας.
Σε αυτό αποσκοπεί, π.χ., η απαιτούμενη από την ΕΕ υποταγή και του Αντώνη Σαμαρά στη γραμμή του Μνημονίου. Με τις ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ υπέρ του Μνημονίου, θα απαιτηθεί κοινωνική και πολιτική επανάσταση για να αλλάξει η κατάσταση.
Η κοινωνία απρόθυμη για αλλαγή
Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας παρουσιάζεται εξαιρετικά δυσεπίλυτο σήμερα. Ο καθοριστικός λόγος αυτής της δυσκολίας είναι οι διαθέσεις του ελληνικού λαού. Όπως αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις, υποδηλώνουν ότι η κοινωνία δυσφορεί για τα μέτρα του Μνημο νίου, υποφέρει από αυτά, αλλά δεν είναι ακόμη διατεθειμένη να επιφέρει ούτε μείζονα πολιτική αλλαγή ούτε καν απλή αλλαγή κυβέρνησης. Η παρατηρούμενη αύξουσα αποπολιτικοποίηση, συνοδευόμενη από πολιτικό στρουθοκαμηλισμό, δεν συνιστά παράγοντα αλλαγής επί τα βελτίω, αλλά μόνο επί τα χείρω.
Εν πρώτοις, δεν σημειώνεται κατά κανέναν τρόπο κάποια ριζοσπαστικοποίηση του ελληνικού λαού προς τα αριστερά άξια λόγου – και μόνο μια τέτοια στροφή στην κοινωνία θα αποτελούσε σοβαρότατη αιτία ριζικής αναγκαστικής αλλαγής της πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση Παπανδρέου σε πλήρη συμφωνία και κατ’ επιταγή της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Ευτυχώς για την ελληνική κοινωνία, η ολέθρια για την επιρροή του ΛΑΟΣ επιλογή της ηγεσίας του να υποστηρίξει το Μνημόνιο έκλεισε το δρόμο προς την ακροδεξιά διολίσθηση σε πολιτικό επίπεδο και απέτρεψε...
κάθε διαρροή ψηφοφόρων από τη ΝΔ προς τον ΛΑΟΣ, περιχαρακώνοντάς το μέχρι τώρα στο 5%-6%.
Το πιο εντυπωσιακό αποδεικτικό στοιχείο όμως της απροθυμίας του ελληνικού λαού, ακόμη και για την απλή εναλλαγή στην εξουσία των δύο κομμάτων-πυλώνων του συστήματος, είναι η παρά τα πρωτοφανούς αγριότητας αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου δημοσκοπική υπεροχή του ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ επί έναν ολόκληρο χρόνο καθεστώτος Μνημονίου.
Μια δημοσκοπική υπεροχή που μόλις την τελευταία εβδομάδα τείνει προς τη συρρίκνωσή της σε ισοπαλία, ενώ, π.χ., στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, που οι κυβερνήσεις τους προχώρησαν σε πολύ ηπιότερα μέτρα ανάλογης κατεύθυνσης, καταποντίστηκαν εν ριπή οφθαλμού δημοσκοπικά ή εκλογικά κατά δέκα ή και περισσότερες εκατοστιαίες μονάδες.
Γιατί αντέχει το ΠΑΣΟΚ
Ευλόγως τίθεται το ερώτημα: Γιατί δεν καταρρέει το ΠΑΣΟΚ στη συνείδηση του κόσμου; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι σε καμιά περίπτωση ότι δήθεν ο λαός διαισθάνεται πως δεν υπάρχει δυνατότητα άλλης πολιτικής κι έτσι αποδέχεται μοιρολατρικά το Μνημόνιο, όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα. Όχι. Υπάρχει άλλη, βαθύτερη εξήγηση.
Όποιος Έλληνας είναι σε παραγωγική επαγγελματική ηλικία γνωρίζει ότι τη θεαματική βελτίωση του οικονομικού επιπέδου της χώρας μας την τελευταία τριακονταετία την πιστώνεται σε κυβερνητικό επίπεδο το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει κυβερνήσει τα είκοσι ένα από τα τριάντα αυτά χρόνια. Καμιά σχέση δεν έχει η Ελλάδα η σημερινή από πλευρά υλικής ευημερίας με την Ελλάδα του 1980 που παρέλαβε. Λογικό είναι, επομένως, ο κόσμος να διστάζει να στραφεί τελεσίδικα εναντίον του κόμματος που στη λαϊκή συνείδηση ταυτίζεται με την ευημερία του, όσο αγανακτισμένος και απελπισμένος κι αν είναι με τη σημερινή πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, την οποία απορρίπτει τουλάχιστον το 80% των Ελλήνων.
Η μετατόπισή του προς τη ΝΔ, που εμφανίζεται και είναι για την ώρα η μοναδική εναλλακτική λύση εξου σίας, καθίσταται ακόμη δυσκολότερη εξαιτίας του κυβερνητικού παρελθόντος της Δεξιάς.
Το πρόβλημα της ΝΔ
Την τελευταία τριακονταετία έχουν υπάρξει δύο όλα κι όλα κυβερνητικά διαλείμματα με τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία – αυτό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990-1993 και εκείνο του Κώστα Καραμανλή από το 2004 έως το 2009.
Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη υπήρξε ο απόλυτος πολιτικός εφιάλτης μέχρι την εμφάνιση της «μνημονια κής» διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου. Τριάμισι χρόνια όλη η Ελλάδα ήταν στους δρόμους για να διώξει την... «πολιτική χολέρα» του Μητσοτάκη, η οποία στιγμάτισε ανεξίτηλα τη Δεξιά στη συνείδηση του λαού μας. Ο Μητσοτάκης πέρασε στη μεταπολιτευτική ιστορία ως ο πρωθυπουργός που προσπάθησε να πάρει πίσω από τα λαϊκά στρώματα και τους μικρομεσαίους όσα τους είχε δώσει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Το μίσος εναντίον της διακυβέρνησής του έγινε διαχρονικό και τεράστιο βαρίδι για την παράταξη της ΝΔ.
Η διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή ήταν διαφορετική. Έχοντας αφομοιώσει την αρνητική πείρα της περιόδου Μητσοτάκη, κατά την πρώτη τετραετία του ο Κ. Καραμανλής έκανε τα εντελώς αντίθετα από τα όσα είχε κάνει ο Κ. Μητσοτάκης. Θα μπορούσαμε να πούμε, καθ’ υπερβολήν, ότι από το 2004 έως το 2007 ο Κ. Καραμανλής κυβέρνησε περίπου σαν... «ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ»! Σίγουρα, πάντως, πολύ καλύτερα από τη δεύτερη τετραετία του πλήρως εκφυλισμένου «σημιτικού» ΠΑΣΟΚ, όπου οργίασαν τα λαμόγια, τα παράσιτα και οι απατεώνες.
Οι Έλληνες αντάμειψαν τον Κ. Καραμανλή για την πρώτη τετραετία του χαρίζοντάς του μια πολύ εύκολη και άνετη επανεκλογή. Τότε όμως ο Κ. Καραμανλής αποδείχτηκε παντελώς ανάξιος της λαϊκής εμπιστοσύνης. Λιποτάκτησε, αυτοκτόνησε πολιτικά, προκηρύσσοντας εντελώς αναίτια εκλογές δραπέτευσης από την εξουσία και άφησε πίσω του τη ΝΔ σε κατάσταση πλήρους διάλυσης, ένα κόμμα ερειπίων, το οποίο παραλίγο να αποσυνθέσει εντελώς με την προσπάθειά του να βοηθήσει στην εκλογή ως προέδρου της ΝΔ της Ντόρας Μπακογιάννη.
Με αυτή τη στάση του ο Κ. Καραμανλής έσβησε από τη συλλογική μνήμη το έργο που είχε επιτελέσει στο θέμα των Σκοπίων, στην απόκρουση του Σχεδίου Ανάν, στην ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία...
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι έτοιμος
Η δυσπιστία του λαού απέναντι στη ΝΔ είναι απολύτως δικαιολογημένη. Δεν έχει περάσει παρά μόλις ενάμισης χρόνος από την άθλια λήξη της διακυβέρνησης Καραμανλή. Κανένας δεν έχει ξεχάσει τίποτα.
Ο Αντώνης Σαμαράς, με την κορυφαία απόφασή του να πει «όχι» στο Μνημόνιο, διέσωσε τη ΝΔ, εκμηδένισε την Ντόρα Μπακογιάννη και εξουδετέρωσε τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον ΛΑΟΣ.
Μόλις τώρα αρχίζει όμως να αποκτά σταδιακά τον πολιτικό έλεγχο της ΝΔ, μέσα στο στελεχικό δυναμικό της οποίας οργιάζει η... «μνημονιακή πέμπτη φάλαγγα»! Ελάχιστα είναι τα στελέχη που συμμερίζονται την από θέση αρχής αντίθεση του Α. Σαμαρά στο Μνημόνιο, τα περισσότερα είναι καιροσκόποι που απλώς δεν μιλάνε προσδοκώντας κάποιο μελλοντικό υπουργικό θώκο.
Στην κατάσταση που είναι η Νέα Δημοκρατία σήμερα, ο κόσμος δεν μπορεί να την εμπιστευτεί ως εναλλακτική κυβερνητική λύση. Χώρια που μάλλον δικαιολογημένα έχει το φόβο ότι, όταν η Δεξιά πάρει την εξουσία, θα κρατήσει όλο το αποκρουστικό θεσμικό πλαίσιο αντιλαϊκού και αντεργατικού χαρακτήρα που έχει περάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, εκτός ίσως από κάποιες μικροτροποποιήσεις, και θα οικοδομήσει παραπέρα την πολιτική της πάνω σε αυτό. 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 26/5/11) 

1 σχόλια :

An είπε... 3 Ιουνίου 2011 - 5:14 μ.μ.

Πού να στραφεί ο λαός; Στην αριστερά;;; Μα η αριστερά ήδη έδειξε τις προθέσεις της: νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και, ίσως, υποδοχή καινούργιων. Πώς να τους εμπιστευτεί ο λαός, όταν αντιμετωπίζεται από αυτούς με τέτοιο ρατσισμό ο οποίος φτάνει στο σημείο να υπερπροστατεύονται οι λαθρομετανάστες, ενώ οι Έλληνες που καθημερινά δέχονται τη βία και βλέπουν συμπατριώτες τους να δολοφονούνται άγρια εγκαταλείπονται στη μοίρα τους και μάλιστα στιγματίζονται ως "ρατσιστές", αν τολμήσουν να μιλήσουν. Τι θετικό να περιμένει ο λαός απ' την αριστερά;

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top