(της Κατερίνας Τζωρτζινάκη)
Αμεσο, βίαιο, πυκνό το γεγονός. Δύο εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους. Δεν αρκεί να μιλήσουμε για δύο αθώα θύματα.
Δεν αρκεί η πενθηφόρος σύναξη για το αμετάκλητο δύσβατο, ούτε ο φόβος και η οργή για τη λεπρή πόλη, που βουλιάζει σε μια ξεχαρβαλωμένη καθημερινότητα. Είναι λίγο το αυτονόητο, η καταδίκη της δολοφονίας δύο νέων ανθρώπων, την ώρα που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και η έκφραση συμπαράστασης στους οικείους τους.
Είναι λίγα, γιατί οι λέξεις, αν και παθιάζουν και συγκινούν, χάνουν τη δύναμή τους στον αδιέξοδο δρόμο της βίας. Εν ψυχρώ δολοφονία με καλάσνικοφ, στην καρδιά της Αθήνας.
«Τι σημαίνει έγκλημα;» λέει ο Ρασκόλνικοφ. «Εσείς το λέτε κακούργημα, εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα από όλα αυτά».
Εμείς, όμως καταλαβαίνουμε, γιατί το ζούμε. Μια κλοπή ή διάρρηξη κάθε 6 λεπτά, 16 ένοπλες ληστείες κάθε 24 ώρες, ένας άνθρωπος δολοφονείται κάθε δύο ημέρες, 6.097 ένοπλες ληστείες μετά βίας το 2010, κακοποιοί, οργανωμένες συμμορίες, πιστόλια, μαχαίρια, καλάσνικοφ, κοινωνίες σε απόγνωση για το νέο εγκληματικό στιλ, το σκληρό «φαρ ουέστ», αλλά και κοινωνίες αμήχανες σε θέματα αστυνόμευσης.
Από τη μία, όταν τα όπλα εκπυρσοκροτούν, όταν η πόλη αγγίζει τη χρεοκοπία και η παρακμή φαντάζει απόλυτη, ζητούν περισσότερους αστυνομικούς, περισσότερους περιορισμούς, περισσότερα μέτρα, κι απ' την άλλη η αστυνομία αντιμετωπίζεται περίπου ως εχθρός της κοινωνίας και η επιβολή της τάξης περιγράφεται ως φασισμός.
Απομονώνονται οι παρεκτροπές, και επικρατούν τα έτοιμα σχήματα, η ιδεολογική απαξίωση και η διαπόμπευση, που δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Δεν αμφισβητώ ότι η εγκληματικότητα είναι καθρέφτης της κοινωνικής αδικίας, αλλά μέχρι την άρση των αδικιών, η ευνομούμενη πολιτεία μπορεί να προτείνει έστω και προσωρινή ανακούφιση, χωρίς «μαγικές φόρμουλες» και δίχως βιασύνες, που βαθαίνουν τα τραύματα;
(Nαυτεμπορική)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top