Λίγο πριν από την πλατεία Κοτζιά, δύο πρεζάκια στέκονται στα σκαλιά του κτιρίου που βρίσκεται εκεί ακουμπώντας στα τζάμια. Ο ένας είναι σχεδόν αναίσθητος. Ο δεύτερος σφίγγει γύρω από το χέρι του ένα λάστιχο. Μάλλον ήρθε η ώρα για τη δόση του. Η λευκή απόχρωση της σύριγγας αντανακλάται μέσα στη νύχτα, καθώς το φως από τα αυτοκίνητα πέφτει πάνω τους. Μοιάζουν να μην καταλαβαίνουν. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα άντεχε πάνω από πέντε λεπτά στο παγωμένο πλατύσκαλο και μάλιστα με τα χέρια γυμνά.
Ελάχιστα μέτρα πιο πέρα, τέσσερις πέντε αλλοδαποί έχουν στήσει το δικό τους κατάλυμα. Με αυτοσχέδια χαρτόνια και κουρέλια έχουν ξαπλώσει δίπλα στον άλλο για να ζεσταθούν. Κοιτώντας τα «Επίκαιρα» ένας από αυτούς ψελλίζει μερικές ακαταλαβίστικες λέξεις.
Ένα ζευγάρι περαστικών τρομάζει και έρχεται προς το μέρος μας. Αναζητά ασφάλεια. «Δεν είναι να πας πολύ κοντά», τονίζει η κοπέλα στα «Επίκαιρα». «Πριν από κάνα δυο μήνες μού άρπαξαν την τσάντα. Τους λυπήθηκα και πήγα να τους δώσω χρήματα κι ένας από αυτούς μου επιτέθηκε», σημειώνει.
Προχωρούμε προς την οδό Σωκράτους. Δεξιά και αριστερά του δρόμου η ίδια εικόνα. Αλλοδαποί και πρεζόνια περιφέρονται χέρι χέρι. Είναι η ώρα του νταραβεριού. Το ελληνικό στοιχείο μοιάζει σαν κάτι ξένο. Τα βλέμματα καρφώνονται πάνω μας και κάποιοι από αυτούς προσπαθούν να κινηθούν απειλητικά. Κάποιοι άλλοι τους σταματούν. Η παρουσία μας δεν εμπνέει καμία ανησυχία. Το νταραβέρι μπορεί να συνεχιστεί. Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να το διακόψει! Στο κέντρο της πρωτεύουσας επικρατούν άλλοι νόμοι. Το να διαβεί από εκεί Έλληνας κρίνεται απαγορευτικό, πρώτα για τον ίδιο και μετά για τους αλλοδαπούς.
Σωκράτους και Ικτίνου, ένα «σμήνος» από μαύρες κοπέλες έρχεται τρέχοντας καταπάνω μας. Με σπαστά ελληνικά μάς αγκαλιάζουν και μας προτρέπουν να περάσουμε στα ενδότερα. Η παρουσία δύο αστυνομικών λίγα μέτρα πιο κει δεν φαίνεται να τις ενοχλεί. Την ύπαρξη πελατών αντιλαμβάνονται κι άλλες ομοεθνείς τους από το διπλανό στενό. Αμέσως καταφθάνουν φωνάζοντας δυνατά. Κάτω από την προστασία του σκοταδιού όλες φαίνονται το ίδιο. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις καμία.
«Από πού είσαι;» ρωτάμε μία. «Από τη Νιγηρία», απαντά. «Έχεις οικογένεια;» «Έχω δώδεκα αδέρφια, όλα μικρότερα από μένα». «Τους βλέπεις ποτέ;» «Όχι, απλά μιλάμε στο τηλέφωνο πού και πού».
Ένα αυτοκίνητο περνά από δίπλα και σταματά. Δυο τρεις κοπέλες πλησιάζουν προς την πόρτα του αυτοκινήτου. Προσπαθούν να δελεάσουν τον οδηγό τάζοντας… Η πιο «τυχερή» μπαίνει στο αμάξι. Οι άλλες κοντοστέκονται. «Ε, εσύ δεν θέλεις;» ρωτούν με σπαστά ελληνικά. Φεύγουμε διακριτικά. Ένας ψηλός έγχρωμος αλλοδαπός, πιθανότατα Νιγηριανός, κοιτάζει διερευνητικά. Έχει καταλάβει ότι δεν πρόκειται για πελάτες και αναρωτιέται για το σκοπό της επίσκεψης.  (συνεχίζεται)
(Eπίκαιρα)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top