Μάθαμε λοιπόν, ότι και οι υπουργοί ματώνουν. Δεν είναι δηλαδή τα ατσαλάκωτα εκείνα όντα, μέσα στα  θωρακισμένα αυτοκίνητα, με διπλές και τριπλές φρουρές, συνοδείες, ασκούν αμέριμνοι και απερίσπαστοι το σπουδαίο και εθνοσωτήριο έργο τους, άτρωτα.
Ματώνουν και πολύ μάλιστα. Μέχρι τώρα είχαμε την εντύπωση ότι είναι από γενιά αθάνατων, απρόσβλητοι σαν τους γνωστούς Highlander των ταινιών.
Αδέκαστοι κριτές των πάντων, άριστοι γνώστες της τέχνης του καμουφλάζ, της μετάλλαξης και της προσαρμογής σε κάθε περίσταση, σε κάθε περιβάλλον.
Ιεροί τιμητές της μιας και μοναδικής αλήθειας, έτοιμοι να κατακεραυνώσουν όποιον και ότι σταθεί στο δρόμο τους, ατρόμητοι πολεμιστές των δικών μας συμφερόντων.
Σήμερα όμως γνωρίζουμε, ότι και τρομάζουν και ματώνουν. Τις προάλλες, ο όχλος «γεύτηκε» αίμα. Δεν έχει καμιά σημασία, αν το αίμα αυτό ανήκε σε έναν απολύτως αξιοπρεπή και πολλά υποσχόμενο πολιτικό.
Δεν έχει σημασία αν δεν έχει μπλεχτεί σε σκάνδαλα, ή να έχει αποδεδειγμένα εμπλακεί σε παράνομες και σκοτεινές υποθέσεις. Αυτόν βρήκαν μπροστά τους, σε αυτόν όρμησαν. Γιατί, όπως είναι γνωστό, η ζωή ούτε δίκαια είναι, ούτε σου χρωστάει τίποτε.
Το κρίσιμο όμως με την προχθεσινή ιστορία, είναι  ότι ο όχλος που γεύτηκε το αίμα, μπορεί να συμπεριφερθεί σαν το λυκόσκυλο που είναι μια ζωή μαθημένο στη σκυλοκροκέτα και τη κονσέρβα και ξαφνικά δαγκώσει την πρώτη του κότα και γευτεί το ζεστό και απολαυστικό αίμα της.
Πολύ φοβάμαι, ότι δεν ξαναβολεύεται με τη κροκέτα και το ξεροκόμματο. Το ένστικτο ξύπνησε και διεκδικεί. Γιατί δεν χτύπησαν ούτε γνωστοί- άγνωστοι, ούτε τρομοκράτες, ούτε κάποιοι που είχαν προηγούμενα με τον τ. υπουργό.
Είχαμε τυφλή βία απελπισμένων αγωνιστών της καθημερινότητας κατά του..... απρόσωπου και υπαίτιου για την κατάσταση, συστήματος.
Κανείς δεν δίκασε και καταδίκασε τον ατυχή Χατζηδάκη. Η απόφαση έχει ήδη βγει στην συνείδηση των πολιτών  και τώρα περνάμε σιγά, σιγά, στο στάδιο εκτέλεσης των ποινών.
Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι και ετοιμάζεται να εφορμήσει, επί δικαίων και αδίκων. Όσο είναι καιρός πρέπει να μιλήσουμε στη ψυχή και  τη περηφάνια των Ελλήνων. Δεν μιλάμε πια για τα ρετιρέ που θίγονται.
Μιλάμε για ρεύμα που κόβεται, για κατσαρόλα που δε γεμίζει, για αδυναμία αγοράς φαρμάκων, για απόγνωση. Μιλάμε για το πελώριο γιατί των παιδιών μας και την εθνική κατάθλιψη που εξελίσσεται σε εθνική οργή.
Φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής. Αντηχεί σκληρή η φράση που έλεγαν παλιά οι εισπράκτορες στα λεωφορεία: «Τέρμα τα δίφραγκα» Η νέα εποχή, απαιτεί άλλες απαντήσεις, που δυστυχώς δεν ακούει, από πουθενά.
(του Δημήτρη Τουλιάτου - Συμβούλου Επικοινωνίας)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top