(του Μάνου Οικονομίδη)
Τις τελευταίες ημέρες, και με αφορμή την ένταση των προσπαθειών της Σερβίας να πείσει την Ευρώπη ότι αξίζει μια ευκαιρία σε ένα καλύτερο μέλλον, εντός της μεγάλης αλλά όχι και απαραίτητα φιλόξενης οικογένειας των Βρυξελλών, έχει επανέλθει στην επικαιρότητα η συζήτηση για την παράδοση του Ράτκο Μλάντιτς.
Του στρατηγού που συνέδεσε το όνομά του με τον εμφύλιο πόλεμο ο οποίος ακολούθησε τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, και ειδικότερα με τις σκληρές μάχες στη Βοσνία και αλλού. Για την τότε δράση του, ο Ράτκο Μλάντιτς διώκεται ως εγκληματίας πολέμου, και η Δύση θα χαμογελούσε πλατιά αν τον έβλεπε να οδηγείται σιδηροδέσμιος στη Χάγη, προκειμένου να δικαστεί. Για τα «εγκλήματά» του ή όχι, είναι μια άλλη ιστορία, ανάλογα με το αν κάποιος συμπαθεί τον Μλάντιτς, και ποια είναι η προσωπική οπτική και ευαισθησία του γύρω από τα πράγματα.
Ο Μλάντιτς παραμένει ασύλληπτος για πολλά χρόνια. Ακόμη και μετά τη σύλληψη του Κάρατζιτς, οι Δυτικοί και οι αρχές της Σερβίας δεν έχουν καταφέρει να πλησιάσουν καν τους πιθανούς χώρους όπου κρύβεται. Αν κρύβεται… Γιατί η βασική κατηγορία της Δύσης απέναντι στη Σερβία, είναι πως… περίπου όλοι γνωρίζουν που βρίσκεται ο Κάρατζιτς, κανείς όμως δεν είναι διατεθειμένος να τον καταδώσει, προκειμένου να συλληφθεί.
Για να αποτινάξει λοιπόν από πάνω της τη συγκεκριμένη αέναη υποψία, η οποία έχει εξελιχθεί σε μόνιμη καταδίκη ενοχής, η Σερβία έχει φτάσει στο σημείο να προσφέρει αμοιβή δέκα εκατομμυρίων ευρώ, σε εκείνον που θα προσφέρει ουσιαστικές πληροφορίες, οι οποίες θα οδηγήσουν στη σύλληψη του Ράτκο Μλάντιτς. Διότι, η ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περίπου ταυτιστεί με το αντάλλαγμα της παράδοσης του Μλάντιτς, έστω κι αν η γειτονική χώρα είναι η μόνη που παρέδωσε… πακεταρισμένους, με διαφορά ετών ανάμεσα στα δυο γεγονότα βέβαια, τόσο τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, όσο και τον Ράντοβαν Κάρατζιτς.
Το πρόβλημα της Δύσης με τον Μλάντιτς είναι ότι, ως στρατηγός των γιουγκοσλαβικών δυνάμεων, προχώρησε περίπου σε γενοκτονία των αντιπάλων του. Ότι έχασε τον έλεγχο και έφτασε να νομιμοποιήσει τις σφαγές στις οποίες προχωρούσαν οι στρατιώτες του, πολλές φορές ακόμη και μετά από δική του παρότρυνση.
Οι ομοεθνείς υποστηρικτές του Μλάντιτς απ’ την άλλη, υποστηρίζουν ότι σε έναν πόλεμο δεν μπορείς να αναζητείς εγκληματίες, από τη στιγμή που ο ίδιος ο πόλεμος αποτελεί το μεγαλύτερο και πλέον ασυγχώρητο έγκλημα: Απέναντι στην κοινωνία των ανθρώπων, απέναντι στο αγαθό της ζωής. Προχωρούν ακόμη πιο κάτω. Και υποστηρίζουν ότι αν δεν υπήρχε ο Μλάντιτς, οι Κροάτες και οι Βόσνιοι, με τη συνδρομή των ΝΑΤΟϊκών, θα είχαν εξαφανίσει από τον χάρτη τη Σερβία. Και φτάνουν στα όρια της ισοπέδωσης κάθε επιχειρήματος, ρωτώντας «τι έκαναν» στον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι μόνο οι Κροάτες και οι Βόσνιοι, αλλά και οι Ευρωπαίοι που περισσότερο από κάθε άλλον, απαιτούν το «κεφάλι» του Ράτκο Μλάντιτς. Δηλαδή, οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους, Ολλανδοί. Γιατί οι Σέρβοι βρέθηκαν με την πλευρά των υπερασπιστών της ελευθερίας. Στην Ευρώπη και τον κόσμο.
Για όλα τα παραπάνω, είναι απόλυτα προφανές ότι πολύ δύσκολα θα παραδώσουν οι Σέρβοι τον Μλάντιτς. Φυσικά, η Ιστορία προχώρησε σπανίως στον οδικό χάρτη του προφανούς, και του αναμενόμενου. Αρκεί να λυγίσει ένας, ώστε να πάρει ο στρατηγός την… χωρίς επιστροφή πτήση για τη Χάγη.
Αξίζει όμως να κοντοσταθούμε για μια στιγμή, και να αναλογιστούμε το σθένος των Σέρβων να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα. Να μην επιλέγουν τον εύκολο δρόμο. Να θυσιάζουν την ευημερία τους, να τραβούν χειρόφρενο στο ευρωπαϊκό μέλλον τους, επειδή δεν δέχονται να κάνουν εκπτώσεις στην εθνική και προσωπική αξιοπρέπειά τους. Είναι σπάνιο, δεν νομίζετε;
(statesment.gr) 

Online-press: Άραγε εδώ στην Ελλάδα σε μια παρόμοια περίπτωση, σε πόσο χρονικό διάστημα (μιλάμε για δευτερόλεπτα) θα τον παρέδιδαν τον άνθρωπο οι Πάγκαλοι.... του έθνους μας;
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top