Ο πραγματικά μεγάλος Όσκαρ Ουάιλντ, είχε πει ότι «κανείς δεν μπορεί να σε υποτιμήσει χωρίς τη συγκατάθεσή σου», και μάλλον δεν είχε και πολύ άδικο. Πέρα από τη… φλυαρία του Κοέλιο περί του σύμπαντος που συνωμοτεί, στην πραγματικότητα, ο μέγας συνωμότης στη ζωή του καθενός από εμάς, είναι ο ίδιος ο εαυτός μας.
Σε μερικές ημέρες, την Κυριακή 21 Νοεμβρίου, η Ντόρα Μπακογιάννη κάνει… tea party, στα πρότυπα της Σάρα Πέιλιν και της Κριστίν Ο’ Ντόνελ. Στο Θέατρο του Μπάντμιντον. Στο Γουδί. Για να ανακοινώσει την ίδρυση του δικού της πολιτικού φορέα, και να προσκαλέσει μια κοινωνία που είναι έτοιμη να εκραγεί, να σβήσει το φυτίλι και να την ακολουθήσει.
Το… γαμήλιο δώρο των ισχυρών αυτού του τόπου, επομένως και των εταιρειών δημοσκοπήσεων, είναι μετρήσεις των προθέσεων της κοινής γνώμης, που δείχνουν ότι το Κίνημα της Ντόρας, θα κινηθεί στα επίπεδα του 5%. Σαν τα γιαουρτάκια διαίτης, που έχει στο ψυγείο της κάθε σύγχρονη Ελληνίδα, η οποία..... σέβεται τον εαυτό της.
Πως φτάσαμε λοιπόν ως εδώ; Η Ντόρα, «the next best thing» μετά τον Καραμανλή, να χάσει από τον Σαμαρά (και τον Αβραμόπουλο), να οδηγήσει στα άκρα τις σχέσεις της με την Παράταξη που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε προδώσει, και να βολοδέρνει σήμερα σε βαρομετρικά χαμηλά, επιπέδου του κόμματος του Άδωνη και των υπολοίπων;
Οι εξηγήσεις είναι πολλές. Οι περισσότερες μάλιστα είναι ακόμη εδώ. Μαζί μας, και με τη Ντόρα. Δείτε συμπτώσεις που στοιχειώνουν την εκδήλωση της Κυριακής, και θα καταλάβετε.
Ξεκινάμε από την ημερομηνία: Στις 21 Νοεμβρίου 1694, γεννήθηκε ο Γάλλος συγγραφέας και διανοούμενος Φρανσουά Μαρί Αρουέ. Προφανώς δεν σας λέει τίποτα το όνομά του. Το φιλολογικό ψευδώνυμο… Βολταίρος όμως, μάλλον σας λέει πολλά. Η Ντόρα κάνει κόμμα, στα γενέθλια εκείνου που διατύπωσε τη θεωρία περί της ελευθερίας της γνώμης. Ενδιαφέρον.
Λίγο αργότερα από τη γέννηση του Βολταίρου, στις 21 Νοεμβρίου 1791, ένας Συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού γινόταν στρατηγός. Σύνηθες, θα αναρωτηθείτε. Και αναλάμβανε την αρχηγία του Στρατού της Δημοκρατίας. Αναμενόμενο, θα σχολιάσετε. Μόνο που το όνομά του, λέει πιο πολλά από το αξίωμά του. Ναπολέων Βοναπάρτης. Ενδιαφέρον Νο2.
Μετά την ημερομηνία, σειρά έχει ο χώρος: Το Γουδί. Εκεί όπου εκτέλεσαν τους «Έξι». Τη μοναδική φορά που κάποιος πολιτικός πλήρωσε με τη ζωή του για τις πράξεις του. Άλλο αν η ιστορία και… πρόσφατα ο Άρειος Πάγος, έκριναν ότι οι «Έξι» ήταν αθώοι. Ενδιαφέρον Νο3.
Στο Γουδί, η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο του Μπάντμιντον. Ένα Ολυμπιακό Ακίνητο που… αράχνιασε, και χρησιμοποιείται πλέον για καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, όπως για παράδειγμα τη Λίμνη των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι. Ενδιαφέρον Νο4.
Το Μπάντμιντον, προτού γίνει θέατρο… ήταν άθλημα. Και μάλιστα Ολυμπιακό. Η αντιπτέριση, γνωστή με τον διεθνή όρο μπάντμιντον, είναι μια παραλλαγή του τένις. Το μπαλάκι έχει φτερά, και η τροχιά του είναι ασυνεπής. Οι αθλητές πρέπει να έχουν ορισμένες ειδικές ικανότητες, γι’ αυτό και όσοι ασχολούνται με το άθλημα, είναι λίγοι. Το δε άθλημα, είναι σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα. Ενδιαφέρον Νο5.
Κάπου εδώ, η σημειολογία υποκλίνεται στη συγκυρία της στιγμής, και παραδίδει τη σκυτάλη στην ποίηση. Αυτή την άγνωστη και τόσο δύσκολη στο να την κατανοήσει κανείς. «Περιμένοντας τη Ντόρα», είναι οι τίτλοι που συνοδεύουν τα πολιτικά ρεπορτάζ. «Περιμένοντας τους βαρβάρους», είναι ένα από τα πιο σημαντικά ποιήματα που έγραψε ο Κωνσταντίνος Καβάφης. «Νύχτωσε, και οι βάρβαροι δεν ήλθαν, και μερικοί έφτασαν από τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν», περιγράφει ο ποιητής, μήπως και προκαλέσει δημιουργική ανησυχία σε εκείνους που τους περίμεναν.
«Περιμένοντας τον Γκοντό», είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Μπέκετ, για να μπούμε στο πνεύμα του Θεάτρου Μπάντμιντον. Στο έργο, οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν ήλθε ποτέ…
Ως εδώ με αυτή τη νεφελώδη περιπλάνηση. Στο Γουδί, το πρωί της Κυριακής, η Ντόρα θα είναι εκεί. Δεν θα την περιμένουν μάταια. Και θα προχωρήσει στο αυτόνομο βήμα, που θα τριχοτομήσει την Κεντροδεξιά, επομένως θα δυσχεράνει τις προοπτικές σύντομης επανόδου της στην εξουσία. Και άρα, θα παρατείνει την παραμονή στην εξουσία, του… ψηλού παιδιού από τη Μινεσότα, που θα έλεγε και ο Λαζόπουλος.
Αυτό ωστόσο που ενδεχομένως θα μονολογούν όσοι βρεθούν κοντά στη Ντόρα, ή και εκείνοι που θα προσεγγίζουν με μελαγχολία το εγχείρημά της, θα είναι οι τελευταίοι στίχοι από τους «Βαρβάρους» του Καβάφη: «… Ήταν μια κάποια λύση». Κάποτε…
(statesmen.gr)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top