(του Θανάση Λάλα)
Είναι μεσημέρι. Κάθομαι στο Αερόστατο, στα τραπεζάκια έξω, πάνω στην Πλατεία Προσκόπων. Πίνω έναν εσπρέσο περιμένοντας το επόμενο ραντεβού. Διαβάζω το «Τέλος» του Μπόρχες. Δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω διαβάσει αυτό το διήγημα τα τελευταία χρόνια. Απίστευτη ιστορία. Η απλότητα του τέλους, ο θάνατος ως καθημερινή… Ο θάνατος σπάνια είναι Κυριακή, κι ας λέει το ελληνικό λαϊκό τραγούδι «…τον χάρο τον αντάμωσα μια Κυριακή το βράδυ..».
Ξαφνικά βλέπω από μακριά έναν γέρο. Πλησιάζει, με το σακάκι του ριγμένο στους ώμους… Διακρίνω στο πρόσωπο του σχηματισμένη όλη τη γεωγραφία της ζωής του. Με χαζεύει για λίγο και μου λέει: «Υπάρχουν Έλληνες πια;». «Τους ψάχνουμε…» του απαντώ χωρίς να το σκεφτώ. Με προσπερνάει, μπαίνει στο μαγαζί και μετά από λίγο ξαναβγαίνει. Στέκεται μπροστά μου όρθιος και μου απευθύνεται: «Θρησκευτικό; Κοινωνικό; Πολιτικό;…». «Τι εννοείτε;» τον ρωτώ σαστισμένος… «Το βιβλίο που διαβάζεις, τι είναι;». «Περίεργο…» του απαντώ. «Από τα θρησκευτικά μόνο το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο έχει αξία… Η Παλιά Διαθήκη είναι για πέταμα… Το χρονικό των Εβραίων είναι… οι Εβραίοι μας κυβερνούν…. Έμποροι, πολιτικοί, γραμματιζούμενοι… Οι Εβραίοι δεν είναι φυλή… δεν είναι έθνος… ο κόσμος είναι…». «Τα έχετε βάλει με τους Εβραίους;» τον τσιγκλώ. «Με τους μορφωμένους τα έχω βάλει και με τους γραμματιζούμενους… Με τη συντεχνία των έξυπνων τα έχω βάλει… Με αυτούς δηλαδή που μας κυβερνούν…». «Αυτοί μας κυβερνούν; Οι έξυπνοι;».«Ναι. Αυτοί μας έχουν χωρισμένους σε Δεξιούς και Αριστερούς, σε Παναθηναϊκούς και Ολυμπιακούς, κι όλα αυτά τα χαζά..». «Αν αυτά είναι τα χαζά, τα έξυπνα ποια είναι;». «Για να συναντηθείς με την ουσία πρέπει να πας να βρεις από πού ήρθαμε…». «Από πού ήρθαμε;» «Λένε ότι ήταν αρχικά μια πόλη, ένα λιμάνι. Εκεί μαζεύτηκαν οι πρώτοι άνθρωποι… γιατί εκεί είχε δουλειά για όλους. Το εμπόριο είναι το παν. Εμπορεύματα έμπαιναν κι έβγαιναν  το χρήμα έρρεε από χέρι σε χέρι, και ο κόσμος ήταν μοιρασμένος..... στους Δυτικούς και τους Ανατολικούς. Οι Δυτικοί ήταν οι πολιτισμένοι, αυτοί που είχαν λύσει το πρόβλημα του τι θα φάνε, τι θα πιουν, και τους έμενε και ο χρόνος να το ρίχνουν στο κουβεντολόι. Οι Ανατολικοί πιστεύανε πολύ στο Θεό, στο ανώτερο που τους κυβερνάει τις ψυχές και αποφασίζει γι’ αυτούς.
Ενδιάμεσα ήταν ο κόσμος…. Οι αετονύχηδες δηλαδή, οι πιασωκώληδες, τα λαμόγια που, όταν έπεφτε στα χέρια τους κάτι καλό, κάτι πιο βαρύ και λαμπερό, το βάζανε στην άκρη για πάρτη τους. Μια μέρα τους κάναν τσακωτούς οι Ανατολικοί και οι Δυτικοί, και τους στείλαν εξορία… Πήραν τα παιδιά και τις γυναίκες τους και φύγαν στη έρημο… Στα χίλια χρόνια εξορία προσεύχονταν όλη μέρα: ο Θεός να τους ακούσει και να τους δώσει μια νέα σειρά από νόμους, που όταν γυρίσουν στην πόλη να τους επιβάλουν και να βάλουν στη θέση τους όλους αυτούς που τους εξόρισαν… ο Θεός φανερώθηκε και τους έδωσε 10 εντολές και αυτοί, έχοντας τον νόμο του Θεού στο χέρι, γύρισαν να βάλουν τα πράγματα σε μια νέα σειρά.
Κι άρχισαν να σπέρνουν φόβο θεϊκό σε όσους αρνούνταν να πιστέψουν στη νέα νομοθεσία. Για να πετύχει μια νομοθεσία, θέλει πάνω από όλα πίστη και αν δεν υπάρχει πίστη, θέλει αστυνομία- ένα σώμα που συστάθηκε για να επιβάλλει με το έτσι θέλω τους νόμους στους άπιστους. Κανείς δεν ήθελε να υποστεί τις συνέπειες της απιστίας, γι’ αυτό σιγά σιγά υπό τον φόβο των συνεπειών του νόμου υποτάχθηκαν όλοι στις βουλές των αετονύχηδων και έτσι ο κόσμος πήρε τη στράτα του κακού, εκεί που το ψέμα, το κλέψιμο και η ατιμία είναι παντρεμένα με το παραμύθι, την αντιγραφή και τη μετριότητα! Κόσμος ψεύδους είμαστε. Οι αληθινοί του κόσμου τούτου είναι οι ψεύτες. Τα μόνα ανθεκτικά στοιχεία ενός τέτοιου κόσμου. Γι’ αυτό και ο κόσμος γύρω τιμά τους ψεύτες, τα λαμόγια, τους μέτριους και άπληστους. Γιατί ο κόσμος φτιάχτηκε από αυτούς, και έτσι διαλύθηκαν οι φυλές, τα φύλα, τα έθνη, τα ποτάμια, οι ουρανοί, ο αέρας, η θάλασσα, τα φρούτα, η γη, τα ζώα, τα φυτά, τα αισθήματα και τα νοήματα! Είμαστε όλοι οι άλλοι ξένοι, οι άποικοι ενός κόσμου που δεν γνωρίζει πατρίδες, παρά μόνο όταν πρόκειται να τις καταλάβει, και να επιβάλει τον νόμο της αδικίας που είναι το δίκιο του».
Αυτά είπε και έφυγε…
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top