Μία από τις λέξεις που ακούγονται συχνά τους τελευταίους μήνες, και όχι μόνο στα δελτία ειδήσεων, είναι το «λουκέτο», μόνο που δεν πρόκειται για λέξη-καραμέλα, αλλά για χάπι πικρό. Από τη μια οι εκθέσεις των συλλόγων των εμπόρων, με στοιχεία για τα καταστήματα που έκλεισαν ανά περιοχή, από την άλλη τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ σε εμπορικούς δρόμους και, στο βάθος, η ζοφερή πρόβλεψη για 100.000 ανέργους στη λιανική πώληση μέχρι το τέλος του έτους.
«Εκλεισαν πολλά μαγαζιά στη γειτονιά σας;» Σήμερα η ερώτηση αυτή είναι το κλειδί για να σπάσει ο πάγος στις κοινωνικές συναναστροφές. Ο καθένας, είτε μένει στο Πέραμα είτε στο Κολωνάκι είτε στην Κομοτηνή, έχει «μια εμπειρία να καταθέσει». Π.χ., προχθές, στο δελτίο του Mega, ένας δημοσιογράφος ανέφερε ότι βρέθηκε στη γωνία Σταδίου και Αιόλου, μια περιοχή που κάποτε έσφυζε από ζωή, και μέτρησε 12 καταστήματα κλειστά, «το ένα πλάι στο άλλο». Μαραζώνουν τα άλλοτε ένδοξα Χαυτεία.
Οι εικόνες είναι γνώριμες. Σκονισμένες τζαμαρίες, ξηλωμένα ράφια, διαφημιστικά φυλλάδια και λογαριασμοί ριγμένα από τη χαραμάδα της πόρτας της εισόδου, διαμελισμένες κούκλες... ένα πόδι εδώ, ένα χεράκι πιο πέρα.
Υπάρχουν όμως και κάποια καταστήματα που ψυχορραγούν, που δεν έχουν ακόμα αφήσει την τελευταία τους πνοή. Βλέπουμε τους καταστηματάρχες να στέκονται ασάλευτοι στο κατώφλι σαν τους ευζώνους στον Αγνωστο Στρατιώτη ή να πιάνουν την κουβέντα με τους υπαλλήλους των γειτονικών καταστημάτων ή να παίζουν τάβλι στο πεζοδρόμιο ή μήλα στον πεζόδρομο! Σε κάποια καταστήματα των δυτικών συνοικιών, το θέαμα είναι ακόμα πιο θλιβερό: τα ράφια δεν είναι άδεια αλλά μισογεμάτα, καθώς δεν υπάρχουν χρήματα για την ανανέωση του εμπορεύματος. Ενα ράφι, μία (1) γκοφρέτα, δύο (2) πακέτα χαρτοπετσέτες, ένα κουτί ασπιρίνες. Περιπτερούχοι στενάζουν καθώς δυσκολεύονται να αγοράσουν τσιγάρα από τα πρατήρια χονδρικής. Περίπτερα κλείνουν, δρόμοι σκοτεινιάζουν.
Ασφαλώς δεν χρειαζόμαστε δέκα παπουτσάδικα στη σειρά, αλλά δεν είναι κακό σε κάθε γειτονιά να υπάρχει, π.χ., ένα υαλοπωλείο, να μη χρειάζεται να τρέχουμε σε ένα μεγάλο κατάστημα υπερτοπικής σημασίας για να προμηθευτούμε ένα ηλεκτρικό σίδερο. Τα καταστήματα που κλείνουν δεν είναι πάντα αυτά που ακολουθούσαν τους κανόνες της αρπαχτής. Δεν ήταν άπληστοι μικροαστοί, τυχοδιώκτες και πονηροί όλοι οι ιδιοκτήτες τους. Απλώς, πρώτοι λυγίζουν οι πιο αδύναμοι, υποκύπτουν στους άτεγκτους νόμους του κοινωνικού ή μάλλον του εμπορικού δαρβινισμού.
Στον νου μου έρχονται κάποιοι γνωστοί στίχοι: «Τρεις βράχοι, λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι/ και παραπάνω το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει». Ομως, σήμερα τρία κατεβασμένα ρολά, λίγες αραχνιασμένες βιτρίνες, ένα μεγάλο «Πωλείται» ή «Ενοικιάζεται» - και παραπάνω το ίδιο αστικό τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει.
(της Μαριαννας Τζιαντζη -Καθημερινή)

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top