Πώς μπορεί μια κοινωνία να κάνει έστω και ένα βήμα μπροστά, όταν είναι βουτηγμένη στην ανασφάλεια, στον φόβο για το αύριο, στη δίνη των σκανδάλων και της διαφθοράς, στην τυφλή οργή για επίορκους πολιτικούς και δημόσιους λειτουργούς, στον πανικό για τη συνεχή επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και συνταξιοδότησης, στο φάσμα της ανεργίας και ως χώρα στον κλοιό της τρόικας και του ΔΝΤ; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί.
Η πρώτη σοβαρή πολιτική ευθύνη αυτής της κυβέρνησης είναι ότι σε ηγετικό επίπεδο έχει εγκαταλείψει τον κόσμο στην τύχη του. Κάθε εμφάνιση υπουργού ταυτίζεται με νέα δυσοίωνη πρόβλεψη, προειδοποίηση, εκτίμηση, απόφαση, ανακοίνωση. Μπρος σε ένα γκρίζο σκοτεινό ανθρώπινο φόντο προαναγγέλλονται μέτρα, συλλαβίζονται περικοπές, εξαπολύονται επιθέσεις, διατυπώνονται σκοτεινές προφητείες και αποδίδονται εκ των υστέρων μομφές κατά πάντων, μηδέ των πολιτών εξαιρουμένων. Μπορεί να είναι απολύτως κατανοητή η δυσκολία του κυβερνητικού σχήματος, που ένα χρόνο πριν μιλούσε για την ανάγκη διενέργειας εκλογών, ώστε να εφαρμόσει τη δική του φιλολαϊκή πολιτική. Μπορεί να είναι επώδυνη η υπακοή σε μνημόνια και ξένους ελεγκτικούς μηχανισμούς και οδυνηρή η πολιτική αδυναμία, στην οποία έχει περιέλθει λόγω της κρίσης. Αλλά μετά τόσους μήνες είναι κυριολεκτικά αδύνατον να συνεχιστεί αυτή η παρέλαση θλιμμένων, οργισμένων, απελπισμένων ή επιθετικών πολιτικών, οι οποίοι μας ρίχνουν σε ακόμη μεγαλύτερη απελπισία κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και δεν μιλάμε για όσους δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην πράξη, μιλάμε κυρίως για όσους αντέχουν και δίνουν τη μάχη στα υπουργεία τους. Όλοι μάς παραπέμπουν σε ένα τούνελ χωρίς τέλος στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα μέτρα, να τονίσουν πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση, να εξηγήσουν γιατί αλλάζουν συνεχώς επί τα χείρω όλα. Ναι, αλλά δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, διότι η μισή δυναμική στην οικονομία είναι το ψυχολογικό κλίμα και ο χειρότερος εφιάλτης είναι το κλίμα μιας κατάρρευσης. Αν κανείς στο Μαξίμου δεν έχει καταλάβει ότι αρχίζουμε να θυμίζουμε σαπιοκάραβο που πλέει απελπισμένα σε άγνωστα νερά και οι καπετάνιοι του μας κοιτάνε πιο απελπισμένα από ό,τι τους κοιτάμε εμείς, καιρός είναι να τους το πουν οι βουλευτές και τα στελέχη τους. Εκτός από πρακτική ανασύνταξη χρειάζεται επειγόντως και αντιστροφή αυτού του ψυχολογικά άρρωστου κλίματος.
(της Μαριάννας Πυργιώτη - Μακεδονία)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top