Μα δεν θυµάσαι τον Μαντέλη, µε ρωτά η παλιά µου φίλη παραξενεµένη. Τόσα χρόνια συζητάµε µαζί πολιτικά, πώς γίνεται να παθαίνω αµνησία; Προσπαθώ να κάνω σούµα, τι θυµάµαι από τα χρόνια εκείνα, την οκταετία Σηµίτη; Μοιάζει τόσο µακρινή τώρα πια, έτσι που έχουµε βουτήξει στην απελπισία, αλλά θυµάµαι πως τότε ελπίζαµε σοβαρά ότι κάτι αλλάζει στη χώρα, κάτι ελαφραίνει και φεύγει προς τα µπρος. Μπαίναµε στην ΟΝΕ, απροετοίµαστοι λέγανε τότε πολλοί και το λένε και τώρα. Τελικά είχαν δίκιο αυτοί, όχι εµείς οι τότε αισιόδοξοι, που πιστεύαµε ότι αυτό το άλµα θα επηρέαζε ακόµα και ψυχικά τους ανθρώπους, θα τους οδηγούσε να ανακαλύψουν τον καλύτερο εαυτό τους, θα τους ενέπνεε τόσο που δεν χρειαζόταν άλλη προετοιµασία. Απλώς αξίζαµε την Ευρώπη! Υπήρξαµε αφελείς, όπως κι οι πολιτικοί που δεν ακούγονται τώρα στα πρωτοσέλιδα, ούτε στις µέσα σελίδες, αλλά τότε δούλευαν πεισµωµένα για να πετύχει ο στόχος εκείνος, η συµµετοχή στην Ευρώπη, κι άφησαν διάφορους Μαντέληδες και Τσουκάτους να λυµαίνονται χρήµα και θεσµούς. Τώρα απορούµε γιατί ο Σηµίτης δεν µπόρεσε να διαλέξει καλύτερους συνεργάτες, λες και είχε άλλες επιλογές, λες και δεν ήταν εναντίον του πάρα πολλοί άνθρωποι από το ίδιο του το κόµµα, για λόγους που δεν καταλαβαίναµε, που δεν πιστεύαµε ότι µας αφορούσαν. Ναι, είχα ξεχάσει τον Μαντέλη, όπως ένα σωρό άλλους, µόνο εκείνη την τρελή ελπίδα θυµόµουνα, πως θα ξεπερνούσαµε την καθυστέρηση επιτέλους. Λίγη άµµος που ρίχνανε στα γρανάζια οι φοβισµένοι από το µέλλον δεν θα εµπόδιζε την πορεία. Τώρα η άµµος µετριέται σε εκατοµµύρια ευρώ που αφαιρούνται από τα οφειλόµενα, και η αφέλεια; Τι κάνει; Μετράει κανείς εκείνη την αφέλεια; Εβγαλε τίποτε; Χρησίµευσε σε κάτι ή χειροτέρεψε τελικά τα πράγµατα; Αυτό θέλω να ξέρω.
(της Άννας Δαμιανίδη - Τα ΝΕΑ)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top