Στις ειδήσεις γίνεται συνέχεια λόγος για το ΔΝΤ που θα ’ρθει να μας σώσει καταπιέζοντάς μας, το δημόσιο χρέος που έγινε θηλιά, τα επιτόκια και τα ομόλογα. Κι όταν τελειώνει η ενημέρωση για τα οικονομικά σχέδια διάσωσης στα κανάλια, αρχίζει μια σειρά εκπομπών όπου οι πρωταγωνιστές τους είναι πάντα σε απόγνωση.
Χτυπημένοι από αποτυχημένους επαγγελματικούς σχεδιασμούς, παράλογα οικονομικά ανοίγματα, επιχειρήσεις λίγο πριν απ’ το λουκέτο, αλλά και από χειρότερη δυστυχία· σπίτια γκρεμίδια, με την υγρασία και τα νερά της βροχής να στάζουν, χωρίς κρεβάτι να κοιμηθούν, οι άνθρωποι απευθύνονται στην τηλεόραση να τους σώσει.
Να τους λύσει, όπως «έλυναν» άλλες δημοσιογραφικές εκπομπές, διάφορα προβλήματα πολιτών, οι οποίοι δεν γνώριζαν πώς να αντιμετωπίσουν το ανελέητο Δημόσιο και την αδυσώπητη γραφειοκρατία του. Μεγαλοδημοσιογράφοι που μοίραζαν ελπίδες και συχνά κατάφερναν να «ξυπνήσουν» τον τοπικό έφορο ή τον διευθυντή του ΙΚΑ, για κάποιες αδικίες, με τον τσαμπουκά του ισχυρού και τον φόβο της δημοσιότητας.
Υστερα ήρθε η εποχή της Πάνια και άλλων συναδέλφων της, οι οποίοι γέμιζαν ολόκληρες εκπομπές με τον πόνο, την αδυναμία και την αρρώστια των άλλων, με καλεσμένους που επιτίθεντο ο έναν στον άλλον. Ενα κοινωνικό και ηθικό περιθώριο το οποίο δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να ξεφτιλιστεί δημόσια και να φάει τις σάρκες του, την ίδια ώρα που η τηλεόραση διασκέδαζε με τους αριθμούς του ξεπεσμού τους.
Τώρα ζούμε στη ζώνη των ριάλιτι. Ανθρωποι κανονικοί, συνηθισμένοι, ίσως διπλανοί μας, ζητούν να τους σώσει κάθε παρουσιαστής από τα χρέη, ακόμη και να τους βρει νύφη με αγροτικές συνήθειες, να βάλει τις υποψήφιες σε αναπαράσταση φλερτ ή, το χειρότερο, επιλογής από κάθε πεθερά η οποία δεν διστάζει να εκτεθεί χέρι χέρι με τον κανακάρη της.
Φεστιβάλ μιζέριας, με διάφορα επίπεδα έκθεσης της προσωπικής ζωής των θυμάτων που κλαίνε με τη δυστυχία τους και ύστερα γελάνε με την τύχη τους, προσφέροντας ασπρόμαυρα μελό, μετά το δελτίο ειδήσεων.
(Tης Γιωτας Συκκα - Kαθημερινή)



 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top