(Άρθρο της Τασουλας Καραϊσκακη στην Καθημερινή με τίτλο "Η ολέθρια τροχοπέδη")

Κοστίζει η πάταξη της διαφθοράς; Απαιτεί νέους υπαλλήλους, έξω από τη στρατιά του ενός εκατομμυρίου του Δημοσίου, το κυνήγι της συναλλαγής; Ποιο είναι το τίμημα της κάθαρσης; Θα πρέπει να εκτιμάται υψηλό, αν κρίνουμε από τη δραματική στασιμότητα στη συγκρότηση ελεγκτικών σωμάτων. Για παράδειγμα, το αντικαπνιστικό εγχείρημα κατέρρευσε λόγω απουσίας του τελευταίου «κρίκου» στην «αλυσίδα» της εφαρμογής του μέτρου, στο ποιος θα ασκεί τον έλεγχο. Ο νόμος προβλέπει μεικτές επιτροπές - «ράμπο» υγείας και υπαλλήλους δήμων και νομαρχιών. Ομως, για τη δημιουργία τους, απαιτούνται, και σε αυτό ακριβώς το σημείο «κόλλησε» η υπόθεση... νέες προσλήψεις. Οταν πλήθος κόσμου κρύβεται, πίνοντας ολημερίς καφέδες σε άδεια γραφεία, πίσω από τον αδιαπέραστο αδιαφανή «τοίχο» της ευνοιοκρατίας που αποσυνθέτει δεκαετίες τώρα τη διοίκηση. Γιατί θα πρέπει να ακολουθηθεί η πεπατημένη των νέων προσλήψεων; Η τακτική αυτή κάνει αδύνατη την εφαρμογή του οποιουδήποτε μέτρου σε μια εποχή ισχυρότατης δημοσιονομικής κρίσης, γιγαντώνει την απολιθωμένη παχυδερμική διοίκηση, συντηρεί τη δυσλειτουργία και διαψεύδει τις δεδηλωμένες προθέσεις για εξυγίανση και ορθολογική διαχείριση. Οφέλη θα προσέφερε μόνον ένα σαρωτικό κύμα μετατάξεων και αποσπάσεων από την ανάποδη, μια ρωμαλέα ανακατανομή ανθρώπινου δυναμικού.Η αποτυχία της απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους –και όχι μόνο– ενεγράφη ως μία ακόμη απόδειξη της ανικανότητας της Ελλάδας να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά δεδομένα και τροφοδότησε τα ξένα ΜΜΕ με επιπλέον πειστήρια για την ατίθαση φύση του Ελληνα και τη μνημειώδη ελαστικότητα των ελληνικών νόμων, «ώστε να μπορεί ο κάθε ελεγκτής να κάνει το προσωπικό του παιχνίδι», όπως ανέφερε βρετανικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ. «Ούτε το τσιγάρο δεν μπορούν να απαγορεύσουν», είναι το αποθαρρυντικό συμπέρασμα για την «κακομαθημένη χώρα που εθίστηκε να ζει με ξένο ή δανεικό χρήμα πάνω από τις δυνατότητές της», όπως ανέφερε γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι. «Η απαγόρευση γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος, αφού όλο και περισσότεροι σκέφτονταν ότι, αν δεν παραβιάσουν αυτοί τους κανόνες, κάποιοι άλλοι θα κερδίσουν παραβιάζοντάς τους. Ο, τι συνέβη δηλαδή με τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι», συμπέρανε εύστοχα στις 8/2 ο ρεπόρτερ του BBC Μάλκολμ Μπράμπαντ. Εν προκειμένω, την κύρια ευθύνη δεν φέρει τόσο ο αντάρτης, επιρρεπής στις παραβάσεις Ελληνας, αλλά το διστακτικό, αναποφάσιστο, αμφιρρέπον κράτος. Στο κενό της απουσίας του καταβαραθρώθηκε η παρθενική προσπάθεια. Τι φοβάται η κ. Ξενογιαννακοπούλου; Ενα ακόμη φιάσκο; Μία ακόμη ήττα στη μάχη με μια διοίκηση αναβλητική, διαβλητή, διεφθαρμένη; Τη ρηχή συνείδηση του ελεγκτή που δεν θα αντέξει να μην αγγίξει το βάζο με το μέλι;Και όμως, τη «γραμμή» τη δίνει η Πολιτεία. Η αναβλητικότητά της μεταδίδεται ως ιός στην κοινωνία. Πολιτεία επαμφοτερίζουσα, αδιαφανής, αρπακτική, δημιουργεί πολίτες πονηρούς, ιδιοτελείς, ασυνείδητους. Γιατί δεν επιχειρείται το αντίστροφο; Να μη μετριούνται όλα διά του πήχεος του πολιτικού κόστους. Να τηρούνται όσα μεγαλόστομα λέγονται, υπέρ του συνόλου. Ο πολίτης είναι ταχυμαθής, φιλόσπουδος.




 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top