(Του Γιώργου Λακόπουλου στα ΝΕΑ)
Το ψιθυρίζουν τελευταία όσοι είχαν επενδύσει στο αστέρι του Κώστα Καραμανλή: «Μea culpa»! Ιδίως εκείνοι που δεν τον ψήφισαν, αλλά είδαν με συμπάθεια την πολιτική μεταβολή του 2004. Δεν μπορούν να κατανοήσουν την απουσία του από τότε που παρέδωσε την εξουσία, εξουθενωμένος. Επί τέσσερις μήνες η οικονομική πολιτική των κυβερνήσεών του βρίσκεται στο εδώλιο ενός οιονεί διεθνούς δικαστηρίου. Αυτός που θα έπρεπε να προσέλθει πρώτος για την υπεράσπισή της σιωπά. Είτε τον προκαλούν συνεργάτες του, όπως ο Γιώργος Αλογοσκούφης ο οποίος του χρεώνει άστοχες επιλογές που τίναξαν τα δημοσιονομικά στον αέρα. Είτε τον αφήνει σχεδόν ακάλυπτο ο Αντώνης Σαμαράς, καθώς δεν δείχνει ιδιαιτέρως πρόθυμος να σηκώσει τον σταυρό του μαρτυρίου που περνάει
η χώρα. Είτε, τέλος, τον απειλεί ο Γιώργος Παπανδρέου να τον σύρει στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής και ό,τι ήθελε προκύψει.
Για πρώην πρωθυπουργό η στάση αυτή είναι αξιοσημείωτη. Ο Κώστας Σημίτης παρενέβη με σθένος οσάκις ετέθη ζήτημα αμφισβήτησης της πολιτικής του. Ο Κώστας Μητσοτάκης δίνει ακόμη ρεσιτάλ, προασπιζόμενος τα έργα και τις ημέρες της πρωθυπουργίας του. Παλαιότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους- ιδίως εάν επρόκειτο να θιγεί η υστεροφημία τους.
Ο νεώτερος Καραμανλής δείχνει παραδομένος άνευ όρων. Στον ορυμαγδό που σήκωσε το δημοσιονομικό ναυάγιο των ημερών του, δεν φαίνεται πουθενά η δική του αφήγηση της ιστορίας. Δεν επαναφέρει καν τη θεωρία της «υπεύθυνης στάσης», με την οποία δικαιολόγησε τις πρόωρες εκλογές. Και επανέλαβε μία και μόνη φορά αφότου τις έχασε.
Υπάρχει άραγε εξήγηση γι΄ αυτήν την «αφασία» που καταλογίζεται σε έναν πολιτικό που υπήρξε από τους πιο χαρισματικούς της γενιάς του; Μερικοί την εκλαμβάνουν περίπου σαν συνέχεια της απόφασης να προσφύγει στις εκλογές που σίγουρα θα έχανε, όταν κατάλαβε ότι όσο μένει στην κυβέρνηση τόσο επιδεινώνεται η κατάσταση. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν έχει την ψυχολογία που χρειάζεται ένας πολιτικός ηγέτης όταν γίνεται λόγος για συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας, ήτοι του αποδίδεται ότι παρέλαβε χώρα και παρέδωσε φάντασμα. Και κάποιοι την αποτιμούν «θετικά»: ως προσωπική ομολογία αποτυχίας, για την οποία απλώς πίνει μόνος το πικρό ποτήρι ώς το τέλος.
Και στις τρεις εκδοχές, ο κοινός παρονομαστής είναι: ποτέ κανείς πολιτικός που ανέλαβε κορυφαία αξιώματα δεν βρέθηκε σε τόσο δυσχερή θέση όσο βρίσκεται ο Καραμανλής από τον περασμένο Οκτώβριο. Έντιμος, ευπρεπής και με καλές προθέσεις, μέσα σε δώδεκα χρόνια τα πήρε όλα και τα έχασε όλα. Ατυχής μέσα στην τύχη του. Στα 41 χρόνια του πήρε ένα κόμμα. Στα 48 του ήταν κιόλας πρωθυπουργός. Στα 54 του βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Έκτοτε μέρα με τη μέρα τον καταπίνει το εγχείρημά του. Η αδυναμία του να υπερασπιστεί τις επιλογές του θα φανεί ακόμη περισσότερο αν το επιχειρήσει.
Εκ των πραγμάτων οι επόμενες εβδομάδες είναι κρίσιμες για την πολιτική διαδρομή του πρώην πρωθυπουργού. Κανείς αυτήν την ώρα δεν μπορεί να ρισκάρει πρόβλεψη για την επόμενη κίνησή του- αν υπάρξει. Ο καθένας όμως μπορεί να υποθέσει ότι δεν θα ήθελε να τον θυμούνται, όπως έλεγε τον 19ο αιώνα ο Σκωτσέζος συγγραφέας Λιους Στίβενσον: «Κάποιος που ήθελε το καλό, προσπάθησε λίγο και απέτυχε πολύ».



1 σχόλια :

Antilogos είπε... 16 Φεβρουαρίου 2010 - 10:44 π.μ.

Όταν προ μηνός περίπου σχολίαζα περί της αφωνίας του (http://antilogos-gr.blogspot.com/2010/01/blog-post_3168.html) ήταν ακόμα η αρχή .

Σήμερα αυτό το ερώτημα είναι ακόμα πιο επίκαιρο
(http://antilogos-gr.blogspot.com/2010/02/blog-post_1243.html)

 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top