Αυτός είναι ο ακριβής τίτλος της υπουργικής απόφασης με τα νέα απαγορευτικά μέτρα κατά του καπνίσματος, που θα ισχύσουν από την Τετάρτη. Και με τον οποίο μάλλον δεν διαφωνεί κανένας. Είτε είναι καπνιστής, είτε όχι… Γιατί μην μου πείτε πως ακόμα και οι καπνιστές δεν θα ήθελαν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από το τσιγάρο και το αλκοόλ.
Τι σχέση έχει όμως ο τίτλος της Υπουργικής Απόφασης και η ουσία της συγκεκριμένης νομοθετικής παρέμβασης με τους «κίτρινους», σαν τα δάχτυλα του καπνιστή, τίτλους των περισσοτέρων μέσων ενημέρωσης; Μέχρι και το μεγαλύτερο ίσως ελληνικό portal έχει βάλει σήμερα ως τίτλο επί του θέματος: «Το τελευταίο μου τσιγάρο…».
Ε, όχι ρε σεις! Αυτό το κλίμα που θυμίζει ποτοαπαγόρευση στην Αμερική της δεκαετίας του ’30 δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Ούτε ο «ρατσισμός» εις βάρος των καπνιστών ή των μη καπνιστών, που έντεχνα επιδιώκεται να δημιουργηθεί από κάποιους κύκλους, προκειμένου να υπάρξουν αντιδράσεις και να τροφοδοτηθεί ένας κύκλος κοινωνικής έντασης με πολιτικές και οικονομικές «προεκτάσεις», ωφέλιμες για πολύ λίγους, αλλά επιζήμιες για τους πολλούς.
Εμείς οι αντικαπνιστές ζούμε μαζί με τους καπνιστές σχεδόν όλη μας την ζωή. Στην εργασία, στο πάρκο, στο κλαμπ, ακόμα και… στο σπίτι! Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται άνθρωποι που θα δίναμε και την ζωή μας γι’ αυτούς, όπως ο πατέρας, η μάνα ή τα αδέλφια μας.
Επί χρόνια παλεύουμε να τους πείσουμε να κόψουν αυτή την κακή συνήθεια. «Αγάπη μου, σε παρακαλώ ελάττωσέ το…» βαρέθηκα να λέω για παράδειγμα, στους άνδρες που γνώρισα στην ζωή μου.
Τώρα λοιπόν, πρέπει να τους πούμε πως έχουν μια καλή ευκαιρία να πραγματοποιήσουν αυτό που κατά βάθος θέλουν και οι ίδιοι αλλά είτε παραμελούν, είτε δειλιάζουν να κάνουν. Να τους πείσουμε πως αυτοί πρώτοι θα δώσουν το παράδειγμα στα παιδιά τους, ώστε να μην υπάρχει μια διαρκής αναπαραγωγή γενεών θεριακλήδων στην χώρα μας.
Αν θέλετε, με το νέο νομοσχέδιο διαφωνώ μόνο σε δύο σημεία:
Το πρώτο είναι εκεί όπου προβλέπει καταγγελίες και πρόστιμα. Γιατί τίποτα δεν αλλάζει με το «χαφιεδελίκι», με τα πρόστιμα και με κάθε μέτρο επιβολής. Ιδίως στα ζητήματα που απαιτούν υψηλό επίπεδο ατομικής και κοινωνικής συνείδησης.
Το δεύτερο, στα «παραθυράκια» και τις εξαιρέσεις του. Ή απαγορεύεται το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους ή όχι. Τζάμια δύο μέτρων και καπνιστήρια, ανοίγουν διάπλατα το παράθυρο στο… ντουμάνι!
Μα έστω κι έτσι, έστω και με ατέλειες, υπάρχει ένας νόμος που όλοι μαζί, καπνιστές και μη καπνιστές, πρέπει να τον δούμε ως ευκαιρία για μια λιγότερη κακή συνήθεια. Κι όχι ως το «τέλος των καπνιστών» κι άλλες τέτοιες μπούρδες κοινωνικού ρατσισμού.
Προσωπικά, όσο αγαπούσα τους συγγενείς και φίλους μου καπνιστές προ των νέων μέτρων, τόσο θα τους αγαπάω και μετά. Κι άλλωστε, τι είναι προτιμότερο; Ο (Η) σύζυγος που καπνίζει ένα – δύο τσιγαράκια στον καφέ του ή αυτός (αυτή) που χάνει τον μισθό του στο καζίνο; Και ξέρετε πόσες ακόμα νόμιμες… κακές συνήθειες, υπάρχουν;
(penelope)
 
ONLINE-PRESS © 2013. All Rights Reserved. Powered by Blogger
Top